Τι σχέση έχει ο κορωνοϊός με τον Μπακαλόγατο και την Ξύστρα;

Που λέτε λοιπόν, μία που είδα κάποια βράδια πριν, αγκαλιά με την Αννίτα, τον Μπακαλόγατο σε έγχρωμη κόπια παρακαλώ, και μία το πρωί που έβγαλα την Ξύστρα για χέσιμο -ναι, έτσι λένε το σκυλάκι μου, υπάρχει κάποια πρόβλημα;- κούμπωσε το κομμάτι του παζλ και φανερώθηκε η εικόνα.

Δεν θα ασχοληθώ καθόλου με την πρόελευση του ιού, αν είναι αποτέλεσμα εργαστηρίων, αν τον γέννησαν οι συνθήκες του καπιταλισμού, αν τον έφεραν Κινέζοι, Αμερικάνοι, Ρώσοι, εξωγήινοι κλπ ή αν είναι η εκδίκηση της Μητέρας Γης.

Έτσι κι αλλιώς, μπορεί να είναι ένα απ’ αυτά, μπορεί κανένα, μπορεί και όλα μαζί.Ποιός νοιάζεται; Όχι εγώ, όχι τώρα.

Ξέρετε πού έχει κολλήσει το μυαλουδάκι μου, μάγκες και μάγκισσες (για να είμαι και political correct); ΣΤΟ ΜΕΤΑ. ΜΕΤΑ ΤΙ;

Ας επανέλθω λοιπόν στον Μπακαλόγατο και ας προσπαθήσω να ξετυλίξω τον όποιο ειρμό σκέψης έχω τη δυνατότητα πλέον να αναπτύσσω.

Χάζευα την ταινία, χαζολόγαγα με κανένα πετυχημένο του Χατζηχρήστου και ξάφνου σκάει η σκηνή και παγώνω.

Πλησιάζει στο τραπέζι που οι δυο πελάτες κάθονται αντικρυστά σε απόσταση λιγότερη από μισό μέτρο και χαζογελάνε ο ένας στη μούρη του άλλου σχεδόν λίγο πριν το φιλί.

Τους αφήνει δυο μεζέδες και το τσίπουρο χωρίς ποτήρια.

“Πούν’ τα ποτήρια ρε;” ρωτάνε αυτοί χαζογελώντας.

“Α, μη βιάζεστε” τους ανταπαντά, “ένα ένα”.

Και τα βγάζει ο αθεόφοβος από την τσέπη της ποδιάς του, τα φτύνει, τα σκουπίζει με την ποδιά, τ’ ακουμπάει στο τραπέζι, τα γεμίζει κι άσπρο πάτο.

FREEZE και μετά SLOW MOTION.

Μ@λάκα μου, τι είδα;

Μια σκηνή, που το σίγουρο είναι ότι δεν θα ξαναδούμε κανείς ποτέ από δω και πέρα στη ζωή του.

Μήπως είδα μια σκηνή που όταν παίζονται αυτές οι ταινίες στο μέλλον, θα είναι κομμένες ή θα είναι με BLUR EFFECT όπως ακριβώς τα “μπιπ” που αντικαθιστούν ήδη σήμερα τις “κακές” λεξούλες;

Και το άτιμο το μυαλουδάκι συνέχισε να δουλεύει. Πάμε βήμα βήμα:

Σκέψου τους νοσούντες και τους αποθεραπευόμενους που βγαίνουν από την απομόνωση των διασωληνώσεων. Βγαίνουν όπως πριν ή πια φοβούνται και τον ίσκιο τους;

Άσε τους νεκρούς. Αυτοί θεωρούνται τυχεροί.

Πάμε τώρα σε αυτούς που την έβγαλαν πιο ανώδυνα αλλά ζώντας σε καθεστώς απόλυτου περιορισμού για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα.

Ήδη τελειώνει η πρώτη εβδομάδα περιορισμού κυκλοφορίας και τα καλύτερα έρχονται.

Και με ρωτάει ο μπινές ο εαυτός μου:

-Για πες, έκανες κι εσύ ένα βήμα προς τα πίσω στο μαγαζί που πήγες για καφέ το πρωί, μόλις σε πλησίασε ο πελάτης που έφευγε ή μου φάνηκε;

Αυτό το βήμα δεν ήταν ένα μικρό βηματάκι προς τα πίσω αλλά ένα άλμα σε μια καινούργια πίστα. Όταν θα “τελειώνει” αυτή η ιστορία, θα φοβάσαι κι εσύ τον ίσκιο σου.

Θα είσαι καταρρακωμένος και καθώς θα κληθείς γι’ ακόμη μια φορά να πληρώσεις και το ‘μάρμαρο’, δηλαδή τις οικονομικές απώλειες των αγορών, θα αγγίξεις το απόλυτο στάδιο της εξαθλίωσης. Αν τώρα δεν μπορείς ν αντισταθείς μία, τότε θα είσαι απλά ζόμπι.

Η μετατροπή σου σε κατσαρίδα θα έχει συντελεστεί ανεπιστρεπτί και ο θαυμαστός κόσμος του Χάξλεϋ θα φαντάζει ιδανική κατάσταση να ζούσες, αφού δεν περιέγραψε τους όρους με ωμό ρεαλισμό αλλά με αλληγορία.

Οι νεότερες γενιές από σένα, έχοντας ήδη υποστεί εκπαίδευση υποκουλτούρας μέσα από τηλέοραση, Facebook κλπ τουλάχιστον τα τελευταία 20 χρόνια εντατικά, θα υπομείνουν τη μοίρα τους περιμένοντας το άγγελμα του επόμενου ιού, καταφεύγοντας στα ψυχιατρεία.

Εν κατακλείδι, ξέχνα την όποια υπόνοια τάξης υπήρχε μέχρι σήμερα, και ετοιμάσου για την απόλυτη ένδεια, καθώς και τα τελευταία προσχήματα θα χαθούν, οι μάζες θα ισοπεδωθούν και οι κυρίαρχοι αυτού του σύμπαντος θα ατενίζουν τον βόθρο στον οποίο άρχουν έχοντας στήσει τους θρόνους τους στα απυρόβλητα καταφύγιά τους.

Πως τόλμαγες, ρε καραγκιοζάκο, και έκανες μέχρι τώρα σχέδια διαφυγής, πλάνα b και ήλπιζες; Έλεγες άμα στραβώσει εντελώς στην πόλη, θα καβαλήσω το πλοίο και έφυγα για νησί.

Ποιο πλοίο ρε; Ποιο νησί; ΧΑΧΑΧΑ! Έχεις πάρει ειδική άδεια; Και ούτε πρόκειται.

Λοιπόν, μάγκες και μάγκισσες, ακούστε το και βάλτε το καλά στο μυαλουδάκι σας:

Αυτές οι εποχές μας έλαχαν και αυτές θα γλεντήσουμε.

Φάγαμε πολύ παραμύθι μέχρι σήμερα και τώρα που φτάσαμε στα έσχατα, οφείλουμε να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων.

Το ότι η πυραμίδα έφτασε στην κορυφή της, στη μύτη της, δεν το λέω εγώ. Το είπαν σπουδαίοι λογοτέχνες, ψάξτε τους. Και ο υπέροχος κινηματογραφιστής Bella Tarr στο μονοπλάνο της πατάτας (Ναι, της πατάτας ρε, στην ταινία “Το άλογο του Τορίνο”).

Δεν έχει άλλα σπιράλ και κύκλους. Αυτή είναι η τελευταία πίστα τουλάχιστον για τη γενιά μου, γι αυτόν τον κόσμο οπως τον ξέραμε ή όπως νομίζαμε ότι τον ξέραμε..END OF THE GAME.

Το μόνο που μας απομένει έιναι να πορευτούμε προς τον όλεθρό μας με αξιοπρέπεια, με ενσυνείδηση.

Όχι άλλα διαγγέλματα θριαμβευτικών προσδοκιών από ηλιθίους που παριστάνουν τους αρχηγούς ( ηλίθιοι ποδογλείφτες ενός τέρατος που ούτε οι ίδιοι ξέρουν ότι υπηρετούν.).

Όχι άλλο Χριστούλι μέσα στα σωθικά μας για προστασία. Όχι άλλη υποταγή.

Ο Θεός είσαι εσύ όχι αυτός που προσκυνάς.

Να γίνεις ο Θεός σου, να σε διερευνήσεις, χωρίς να απαιτείς άλλοι να σε προσκυνούν. Είναι μια καλή αρχή για να σπάσεις τον φόβο σου.

Δείτε ποιοι μας προτείνουν υπακοή μέσα από τις οθόνες μας.

Δεν είναι ο ιός που θα μας τελειώσει οριστικά.

Οριστικά θα τελειώσουμε αν δεν κατανοήσουμε την ηλιθιότητα, την ανεντιμότητα και την ανεπάρκεια όλων αυτών των επαγγελματιών influencers που εμείς έχουμε επιτρέψει να άρχουν και να ελέγχουν τις ζωές μας.

Αλλά για να γίνει αυτό, πρώτα θα πρέπει ν αποκτήσουμε επίγνωση της δικιάς μας ανεπάρκειας.

Ποιος έγλειφε το αφεντικό του;

Ποιος ρουφιάνευε όλη του τη ζωή τους συναδέλφους του;

Ποιος έκλεβε ένα ευρώ απο τα ρέστα που έδινε με την πρώτη ευκαιρία;

Ποιος εκμεταλλευόταν οποιαδήποτε περιστασιακή εξουσία τύχαινε να έχει κάποια δεδομένη στιγμή χωρίς αιδώ;

Ποιος ξεστόμιζε δόγματα όπως “εγώ θ αλλάξω τον κόσμο;” “έλα μωρέ, τη δουλίτσα μας να έχουμε” κλπ κλπ;

Ο πραγματικός ιός λοιπόν, μάγκισσες και μάγκες, είμαστε εμείς και η ανεπάρκειά μας.

Και όσο αυτό ισχύει, θα ισχύουν και οι υπόλοιποι ιοί. Μεταλλαγμένοι και πιο δυνατοί.

Εν κατακλείδι, αυτή η δοκιμασία ίσως δεν είναι τίποτα άλλο,από την τελευταία μας ευκαιρία ν’ αλλάζαμε τα πράγματα.

Και εδώ θα σας κάνω μια μαντεψιά. Δεν θα το καταφέρουμε όπως δεν το καταφέραμε και τις προηγούμενες φορές που παρουσιάστηκαν αντίστοιχες προκλήσεις.

Δεν θα τα καταφέρουμε γιατί η συντριπτική πλειοψηφία είναι ήδη μη αναστρέψιμα λοβοτομημένη.

Δεν θα τα καταφέρουμε γιατί ο άνθρωπος είναι κατασκευασμένος ελαττωματικά από το εργαστήριο.

Δεν θα τα καταφέρουμε γιατί, αν ήταν να τα καταφέρουμε, τα μαντηλάκια θα μοιραζόντουσαν τσάμπα από χέρι σε χέρι και δεν θα ήταν υπερτιμημένα.

Δεν θα τα καταφέρουμε γιατί έτσι μας αξίζει.

Σ αυτούς τους λίγους, μάλλον τους ελάχιστους, που μέχρι τώρα δεν μπορέσαμε να δημιουργήσουμε μια ικανή κρίσιμη μάζα, οι διαφημίσεις που ακόμα μας βομβαρδίζουν αποκαλύπτουν το ψέμα του χθες. Ένα matrix που ελάχιστοι πήραμε χαμπάρι έγκαιρα.

Στην πίστα που τώρα πρωταγωνιστούμε, μοιράζονται οι ρόλοι μόνο σε κατσαρίδες και μελλοθάνατους. Κατσαρίδες και ιδανικούς αυτόχειρες.

Ας σηκώσουμε το κεφάλι και ας ασκήσουμε την όποια διάνοια μας έχει απομείνει.

Δεν είμαι εγώ αυτός που θα πει πώς και τι.

Ας το προσαρμόσει ο καθένας στα προσωπικά χαρακτηριστικά του, αν είχαμε ποτέ τέτοια.

Ας κοροϊδέψουμε τον φόβο μας και ας προσπαθήσει ο καθένας από το μετερίζι του, να κάνει κάτι που βαθιά ποθούσε και που ποτέ δεν τόλμήσε να κάνει πραγματικότητα.

Όχι επειδή ποτέ δεν είναι αργά, αλλά ακριβώς γιατί πλέον είναι αργά.

Από μικρός παρηγορούσα τον εαυτό μου, υπενθυμίζοντάς του πόσο τυχερός είναι που θα δει το τέλος αυτού του κόσμου.

Κι αυτό το προνόμιό μου δεν πρόκειται να τους το χαρίσω σε καμιά περίπτωση.

Κυρηνα-ιός, απολωλός τραγί

(Αγαπητέ φίλε, δεν συμβαίνει αυτές τις μέρες κάτι που δεν ταιριάζει με αυτά που προηγήθηκαν. Αντιθέτως. Συμβαίνει κάτι που ταιριάζει απόλυτα. Εγώ γελάω με τους έκπληκτους. Που δεν το περίμεναν. Ήταν γεμάτοι βεβαιότητες και πεποιθήσεις. Που τους έσκασαν στη μούρη αλλά επιμένουν μέσα από τα διαμερίσματα. Εννιά η ώρα, μην ξεχάσω να βγάλω τις βεβαιότητές μου στο μπαλκόνι να με χειροκροτήσω. Αυτοί θα κάνουν πολλά ακόμα εγκλήματα. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.