Όταν η εξουσία κάνει σχέδια, η Άνοιξη γελάει

Αγαπημένε Πιτσιρίκο,
Τελικά, έχω αρχίσει να πιστεύω πως η κατάσταση που επικρατεί ίσως γυρίσει μπούμερανγκ σε όσους την επιβάλλουν.

Μια πρωτόγνωρη αίσθηση αναρχίας και ανεμελιάς έχει αρχίσει να γεννιέται σε όσους έχουν το θάρρος να τη δουν.

Ξυπνάμε ό,τι ώρα θέλουμε, δεν μας ενδιαφέρει τι μέρα είναι και έχουμε ελεύθερο χρόνο να διαβάσουμε, να γυμναστούμε, να πηδηχτούμε και να συζητήσουμε σε ταράτσες της Αθήνας με άλλους θαρραλέους φίλους για όσες ώρες θέλουμε και για ό,τι θέλουμε.

Σχεδόν σαν αρχαίοι Έλληνες ένα πράγμα.

Έχουμε χρόνο να ερωτευτούμε, να γνωρίσουμε τον άλλον, να ενθουσιαστούμε ξανά με αυτά που αγαπάμε και είχαμε ξεχάσει στη βιασύνη που επικρατούσε πριν, να μάθουμε γαλλικά, να διαβάσουμε Διαλεγμένο και Ραφαηλίδη, να μαγειρέψουμε νόστιμα φαγητά και να απολαύσουμε τις πρώτες μέρες της Άνοιξης σε μια πόλη χωρίς αυτοκίνητα.

Στα γράφω αυτά, πίνοντας τον καφέ μου στις δέκα το βράδυ, μετά από μια υπέροχη μέρα με βόλτες στην πόλη και μία ακόμα πιο όμορφη απογευματινή σιέστα, χαζεύοντας το ναό της Αθηνάς πάνω στον βράχο στο βάθος.

Την αγάπη μου

Κώστας

(Αγαπητέ Κώστα, είναι όμορφο αυτό που γράφεις. Δεν είμαι σίγουρος, όμως, ότι είναι έτσι. Στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας, άκουσα πολύ επαναστατικά και αναρχικά λόγια και σχέδια από πολλούς ανθρώπους. Κοιτάω πού είναι όλοι αυτοί σήμερα -και για ποιους δουλεύουν- και μπαίνω σε σκέψεις. Μη σου κάνει καμία εντύπωση αν όλοι αυτοί οι χαλαροί άνθρωποι που περιγράφεις, σκοτώνουν αύριο ο ένας τον άλλον για μια δουλειά. Για να είναι δούλοι κάποιου, δηλαδή. Το έχω να δει να συμβαίνει πάρα πολλές φορές και σε διαφορετικές περιόδους. Αυτό που λες θα γίνει, όταν οι ζωές των ανθρώπων απεξαρτηθούν από τη μισθωτή εργασία, όταν οι άνθρωποι δεν θα δουλεύουν. Πρόσεξε πόσοι έχουν σήμερα νοσταλγία για την δουλειά τους. Δεν υπάρχουν χωρίς δουλειά. Δεν τους περνάει καν από το μυαλό να διεκδικήσουν το Βασικό Εισόδημα, ούτε καν τώρα που όλα φωνάζουν πως είναι απαραίτητο και πως είναι η μόνη λύση. Το έχουν καταλάβει ακόμα και οι οικονομικές ελίτ αλλά δεν το έχουν αντιληφθεί οι “προλετάριοι”. Κώστα, τώρα που είναι άνοιξη -αλλά δεν μπορείς να πας μακριά από το σπίτι σου ή στην θάλασσα-, εγώ θα σου πω “Μοναχός σου χόρευε κι όσο θέλεις πήδα”. Επίσης, θα σου πω να μην κρίνεις τον κόσμο από την δική σου παρέα. Έκανα για πολλά χρόνια το λάθος να πιστεύω πως όλοι οι άνθρωποι είναι σαν τους φίλους μου. Τελικά, ούτε οι φίλοι μου δεν ήταν σαν τους …φίλους μου. Εμένα μου πήρε πάρα πολλά χρόνια για να παραδεχτώ -αν και το ήξερα- πως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν να είναι ελεύθεροι και θέλουν κάποιον να τους λέει πάντα τι να κάνουν. Είναι θλιβερό αλλά είναι αλήθεια. Επίσης, κοίτα, όταν θα επιτραπεί πάλι να κυκλοφορούμε “ελεύθεροι”, πόσοι άνθρωποι δεν θα θέλουν να βγουν από τα σπίτια τους. Σαν τα πουλιά, που τους ανοίγεις την πόρτα του κλουβιού αλλά δεν βγαίνουν ποτέ έξω. Συγγνώμη, αν σε προβλημάτισα. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.