Μια πανδημία, ο Μπερνάρ-Ανρί Λεβί και η χρεοκοπία της φιλοσοφίας

Αγαπημένε μου πιτσιρίκο,
Σε μια πνευματικά και πολιτιστικά χρεοκοπημένη εποχή, έχουμε τους φιλοσόφους που μας αξίζουν.

Η άκρα δεξιά έχει τον εμμετικό και στυλιζαρισμένο Τζόρνταν Πίτερσον, οι κεντρο-αριστεροδεξιοί νεοφιλελεύθεροι έχουν τον χλιδάτο Μπερνάρ-Ανρί-Λεβί και η αριστερά -στην θέση της πάλαι ποτέ δυνατής διανόησης- έχει τον φιλοσοφικό μιμητή Σλάβοϊ Ζίζεκ.

Ο Τσόμσκι, αν και ασταμάτητος και πάντα επίκαιρος, δεν είναι της μόδας. Φευ!

Ο Λεβί είναι ο φιλόσοφος των ευρωπαϊκών σαλονιών, δίνοντας άλλοθι πνευματικότητας στις δεξιώσεις, τα εγκαίνια και τα κοκτέιλ πάρτι της αφρόκρεμας του βόθρου της γαλλικής ελίτ.

Δεν τον ξέρω τον άνθρωπο για να τον αντιπαθώ.

Αυτό που αντιπαθώ, είναι οι φίλοι του, οι στενοί δεσμοί του με την εξουσία και τους εξουσιαστές, και οι ιδέες που εκπροσωπεί, μασκαρεμένες με την κατάλληλη δόση ψευτο-ανθρωπισμού, για να αγγίζει τις καρδιές και τα μυαλά των καθημερινών ανθρώπων.

Ήξερα τι να περιμένω όταν διάβασα τη συνέντευξή του στην Καθημερινή, με αφορμή τον κορωνοϊό. Δεν είναι η πρώτη φορά που πέφτει αυτή η καρικατούρα φιλοσόφου στην αντίληψή μου.

Φυσικά, ως έξυπνος άνθρωπος, ο Λεβί λέει και μερικά σωστά πράγματα, όπως:

“Μια «ενότητα στον περιορισμό» είναι κάτι πραγματικά οξύμωρο!”

Ότι “Κορωνοϊός δεν είναι «εχθρός». Είναι απλώς ένας ανόητος ιός που -αργά ή γρήγορα- θα εξαλειφθεί από ένα εμβόλιο.”

Μιλάει για την ανάγκη της ΕΕ να μην εγκλωβιστεί στα εθνικά της σύνορα και άλλα τέτοια ωραία.

Μιλάει για τον φόβο και ότι ο παράλογος φόβος, δηλαδή η υστερία, δεν πρέπει να είναι η αντίδρασή μας.

Λέει πως ο παράλογος φόβος είναι ο φόβος που θα μας οδηγήσει στην αποδοχή οποιασδήποτε λύσης και ότι είναι παράλογο να είμαστε έτοιμοι να θυσιάσουμε όλα τα δικαιώματά μας για να διασώσουμε την ψευδαίσθηση μιας εγγύησης ότι δεν θα πεθάνουμε.

Παραλογισμός, λέει, είναι να πιστέψουμε ότι τίποτα δεν μετράει, τίποτα δεν έχει αξία, εκτός από την αναπνοή μας.

Ωραία πραγματάκια μας λέει ο Λεβί. Έτσι είναι η καλή προπαγάνδα, να χρησιμοποιείς την κατάλληλη δόση αλήθειας, ώστε να πουλάς πιο επιτυχημένα το ψέμα.

Λέει κι άλλα βέβαια, όπως:

“Ένας από τους λόγους για τους οποίους η επιδημία είναι τόσο βίαιη είναι το γεγονός ότι όλες οι δημοκρατίες έχουν θυσιάσει, εδώ και δεκαετίες, τα δημόσια συστήματα υγείας.”

Εδώ βέβαια, ο Λεβί κατηγορεί τις δημοκρατίες για τα δεινά της καταστροφής των δημόσιων συστημάτων υγείας. Μα τι γελοίος.

Ξεχνά να μας πει ότι οι πολιτικές αυτές προέρχονταν από πολιτικούς και παρατάξεις που υποστήριζε και υποστηρίζει ακόμα.

Ξεχνά να μας πει ότι η καταστροφή των δημόσιων συστημάτων υγείας είναι αμετάκλητο κομμάτι της νεοφιλελεύθερης ατζέντας που τόσο του αρέσει να θαυμάζει.

“Ο κίνδυνος είναι να εγκαταλείψουμε όλη την πολιτιστική μας επιρροή και να αφήσουμε ελεύθερο το πεδίο σε χώρες όπως η Κίνα ή ακόμα και η Ινδία.”

Ποια πολιτιστική επιρροή ρε ηλίθιε; Την είδαμε την πολιτιστική μας επιρροή στην Μέση Ανατολή, στην Αφρική και σε κάθε γωνιά του πλανήτη, που τόσο μας αρέσει να καταστρέφουμε.

Πάνε μίλα στον Μπαγκλαντεσιανό εργάτη που δουλεύει στα υπόγεια 15 ώρες τη μέρα, ράβοντας τα ακριβά σου κοστούμια, για την πολιτιστική επιρροή της Δύσης.

Τι άλλο μας λέει ο Λεβί;

“η Κίνα θα εξαγάγει σίγουρα συστήματα οξυγόνου και μάσκες. Χωρίς αμφιβολία θα διατυπώσουν επ’ ωφελεία τους έναν λόγο συγκρίσεων του δικού τους επιπέδου με την τραγική κατάσταση των ΗΠΑ και της Ευρώπης. Αλλά δεν μπορώ να φανταστώ την εξαγωγή του συστήματος διακυβέρνησής τους! Για την Ελλάδα (πατρίδα της Δημοκρατίας), για τη Γαλλία (πηγή του Διαφωτισμού), για την Αμερική (που παραμένει ακόμα η μεγαλύτερη φιλελεύθερη κοινωνία στον κόσμο) θα ήταν μια ήττα, μια καταστροφή και μια ντροπή.”

Εντάξει, δεν χρειάζεται καν να το σχολιάσω έτσι; Αναγούλα, πάλι τα ίδια θα ξαναλέμε;

Και συνεχίζει:

“Αλλά, και πάλι, ας είμαστε προσεκτικοί. Δεν θα πω, όπως εσείς, τη φράση «οι άνθρωποι της εξουσίας». Δεν θα τους βάλω όλους στο ίδιο σακί. Έχουμε αυτούς που, όπως ο Βίκτορ Ορμπάν στην Ουγγαρία, σαφώς αρπάζουν την ευκαιρία και προωθούν την αντιφιλελεύθερη ατζέντα τους. Και έχουμε και αυτούς, στη Γαλλία, στο Ηνωμένο Βασίλειο, στην Ελλάδα, που σίγουρα δεν έχουν την ίδια πρόθεση”

Δηλαδή, μας λέει ο Λεβί, ότι ο Μακρόν, ο Μπόρις Τζόνσον και ο Μητσοτάκης, είναι η καλύτερη μας ελπίδα απέναντι στον νεοφασισμό της άκρας δεξιάς του Ορμπάν, του Μπολσονάρο και του Τράμπ.

Οι νεοφιλελεύθεροι εγκληματίες της Ευρώπης, που δεν χορταίνουν να θυσιάζουν κάθε πολιτικό και κοινωνικό δικαίωμα στον βωμό της κερδοφορίας των ελίτ, είναι αυτοί που θα μας σώσουν, την ώρα που το Η.Β. έχει υποχωρήσει στην ξενοφοβία και την εθνικιστική μοιρολατρία και η Γαλλία εξακολουθεί να βρίσκεται σε καθεστώς “έκτακτης ανάγκης” -εδώ και πολλά χρόνια πριν εμφανιστεί ο κορωνοϊός- με παραβιάσεις πολιτικών δικαιωμάτων από τις δυνάμεις ασφαλείας σε καθημερινή βάση, με τις ευχές του Μακρόν.

Όσο για την ΝΔ του Κούλη, που έχει μαζέψει κάθε ακροδεξιό κάθαρμα, κάθε υμνητή της Χούντας και των δοσίλογων, σηκώνω τα χέρια μου ψηλά.

Ναι, ο Δένδιας, ο Βορίδης, ο Άδωνης, ο Μπόγδανος και ο Πορτοσάλτε-Παπαδημητρίου θα μας σώσουν από τον νεοφασισμό.

“Προς το παρόν, για ένα πράγμα είμαι σίγουρος. Ευτυχώς, που έχουμε την Ευρώπη! Χωρίς αυτήν, χωρίς την ελάχιστη αλληλεγγύη που παρέχει, χωρίς την Κεντρική Τράπεζα, χωρίς την τεράστια οικονομική στήριξη που προέρχεται από τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα, όλοι θα είχαν καταρρεύσει!”

Την είδαμε καλέ μου την αλληλεγγύη της Ευρώπης και της ΕΚΤ το 2015, ευχαριστούμε, όχι άλλο “ευρωπαϊκή αλληλεγγύη”, ήμαρτον.

Την είδαμε και τώρα, που οι χώρες του Βορρά αγνόησαν πλήρως την δυσμενή κατάσταση της Ισπανίας και της Ιταλίας για την οποία έχουν άμεση ευθύνη -με τις πολιτικές που προώθησαν στον Νότο- με αντάλλαγμα μια χούφτα ευρώ.

Με τόκο φυσικά, με μνημόνιο.

Έχουν ήδη καταρρεύσει οι λαοί της Ευρώπης καλέ μου Λεβί, απλά είναι δύσκολο να το διακρίνεις από το ρετιρέ του πεντάστερου που συχνάζεις.

Και φυσικά, ο Λεβί μας δίνει και το κερασάκι της άγνοιας και της ημιμάθειας, λέγοντας πως:

“Μια πανδημία είναι μια πανδημία. Είναι ένα φυσικό φαινόμενο. Αυτό, παρεμπιπτόντως, θα πρέπει να κάνει λίγο πιο μετριοπαθείς τους οικολόγους και τους άλλους ειδικούς στην κλιματική αλλαγή που κατηγορούν τον «άνθρωπο» ή τον «πολιτισμό» ή την «τεχνοκρατία».”

Μα τι ύβρις! Να λοιδορεί τους επιστήμονες που κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου εδώ και πάνω από 30 χρόνια για την έξαρση των επιδημιών εξαιτίας της κλιματικής κρίσης.

Με δεκάδες έρευνες που δείχνουν πως η ασύστολη ανάγκη μας για ασύδοτη εκμετάλλευση της φύσης, έχει καταστρέψει εκατοντάδες οικοσυστήματα και έχει φέρει τον άνθρωπο σε επαφή με ζώα και τμήματα του φυσικού περιβάλλοντος που ήταν ανέγγιχτα εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Με έρευνα που έχει δείξει από το 2008, ότι το 60% των 335 ασθενειών που έχουν προκύψει από το 1960 ως το 2004, προέρχονται από ζώα, ιδιαίτερα άγρια ζώα.

Ναι, αυτοί είναι το πρόβλημα Λεβί, όχι οι τεχνοκρατίες και ο “πολιτισμός” σου.

Παιδιά, να είστε καχύποπτοι με χρεοκοπημένους εκατομμυριούχους φιλοσόφους σαν τον Μπερνάρ-Ανρί-Λεβί.

Ακόμα κι αν δεν τον έχετε ξαναδιαβάσει, το γεγονός ότι τον δημοσιεύουν Τα Νέα του Μαρινάκη και η Καθημερινή του Αλαφούζου, δυο από τις ναυαρχίδες της ελληνικής συστημικής δημοσιοκαφρίλας, τα λέει όλα.

Εγώ είμαι εξαιρετικά καχύποπτος απέναντι σε έναν “φιλόσοφο” που μετά την προδοσία του ελληνικού λαού από τον Αλέξη Τσίπρα, έλεγε πως ήταν «πολύ εντυπωσιασμένος από την πρόσφατη μεταμόρφωση του Αλέξη Τσίπρα και τον αέρα του πολιτευτή που έχει αποκτήσει».

Είμαι εξαιρετικά καχύποπτος απέναντι σε έναν άνθρωπο που είχε στηρίξει τους νατοϊκούς βομβαρδισμούς στη Λιβύη και συγκεκριμένα τον ρόλο που έπαιξαν οι γαλλικές ένοπλες δυνάμεις.

Μια επιχείρηση που βύθισε την ευρύτερη μέση ανατολή στο χάος ενώ εξόπλισε ομάδες ισλαμιστών τρομοκρατών και συνεργατών της Αλ Κάιντα, οι οποίοι στη συνέχεια μετέφεραν τη βία από το Μάλι μέχρι τη Συρία.

Με έναν “διανοούμενο” που είχε συνυπογράψει την επιστολή του ιδρύματος Foreign Policy Initiative -που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στον πόλεμο, στην εισβολή και την κατάληψη του Ιράκ- με την οποία επιστολή ζητούσε από τον Ομπάμα να ξεκινήσει μαζικούς βομβαρδισμούς εναντίον της Συρίας.

Με έναν “σκεπτόμενο” άνθρωπο που είχε επαφές με τον Βόσνιο ηγέτη Αλία Ιζετμπέκοβιτς, ο οποίος είχε πολεμήσει στο πλευρό της ναζιστικής Waffen-SS στον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο αλλά και τον πρωθυπουργό της Ουκρανίας Ποροσένκο, ο οποίος συνεργάστηκε με τους φασίστες νεο-ναζί πραξικοπηματίες.

Με έναν “λόγιο” που υποστήριξε και τις δυο απόπειρες πραξικοπήματος των Αμερικανών στην Βενεζουέλα.

Το πραξικόπημα της CIA στη Χιλή και τη Γουατεμάλα, η επιχείρηση Κόνδορας που αιματοκύλισε μεγάλες περιοχές της Λατινικής Αμερικής, ήταν για τον Λεβί σύμφωνα με τα λόγια του «υποτιθέμενες, βίαιες παρεμβάσεις της Αμερικής» στην περιοχή.

Είμαι πολύ καχύποπτος με ξεπουλημένους “ανθρωπιστές”, που αναγνωρίζουν την Ιερουσαλήμ ως φυσική πρωτεύουσα του Ισραήλ -λες και το Ισραήλ υπήρχε εκεί από πάντα, λες και οι Παλαιστίνιοι που ζουν εκεί επί αιώνες είναι κάποιοι κομπάρσοι χωρίς δικαιώματα- άποψη που καταρρίπτει όλες τις θέσεις του ΟΗΕ για το θέμα και επιχειρεί να νομιμοποιήσει την στρατιωτική κατοχή Παλαιστινιακών εδαφών και που λένε πως «δεν υπάρχει πιο δημοκρατικός στρατός από αυτόν του Ισραήλ».

Είμαι πολύ καχύποπτος, αλλά όχι χωρίς λόγο.

Από το μακρινό και ανοιξιάτικο Αμστελόδαμο, με αγάπη,

Κώστας

(Φίλε Κώστα, αν το κείμενό σου γράφτηκε εξαιτίας της δικής μου αναφοράς στον Λεβί στο podcast, εγώ αναφερόμουν αποκλειστικά στο κείμενο του Λεβί που γράφτηκε για τη γαλλική επιθεώρηση La regle du jeu. Θα το παραθέσω μετά το σχόλιό μου. Κώστα, ο Μπερνάρ Ανρί Λεβί είναι ο αγαπημένος των φιλελέδων, ενώ δεν είναι λίγοι αυτοί που τον θεωρούν τον κορυφαίο διανοούμενο της Ευρώπης. Πέρσι, ο Λεβί ήρθε στην Αθήνα και παρουσίασε έναν θεατρικό μονόλογο στο Παλλάς, όπου είχαν συρρεύσει όλοι οι φιλελέδες της χώρας για να τον αποθεώσουν αλλά βρέθηκαν να ακούν τον Λεβί να αποθεώνει τον ξεπουλημένο Τσίπρα και να τον χειροκροτούν που αποθέωνε τον Τσίπρα. Κώστα, δεν συμπαθώ τον Λεβί αλλά το θέμα δεν είναι ποιον συμπαθούμε. Το θέμα είναι πως, αν είχε γράψει ένας Έλληνας το κείμενο που έγραψε ο Λεβί για τον κορωνοϊό -και θα το παραθέσω από κάτω-, θα τον είχαν συλλάβει. Θα είχε επέμβει ο εισαγγελέας. Κώστα, εσύ ζεις στο Άμστερνταμ αλλά εγώ ζω στην Ελλάδα. Στην Ελλάδα, οι μόνες φωνές που ακούγονται είναι οι “δημοσιογράφοι”-υπάλληλοι των μαφιόζων ολιγαρχών, κάτι ξεπουλημένοι συγγραφείς πέμπτης διαλογής, κάτι άγαμες θυγατέρες και οι “καλλιτέχνες”. Στην Ελλάδα υπάρχει η μια και μοναδική άποψη. Όλοι αγορασμένοι. Όποιος πάει να πει ή να γράψει μια διαφορετική γνώμη, κινδυνεύει. Φαντάζεσαι τον Λεβί στην Ελλάδα; Όχι, δεν τον φαντάζεσαι. Οι μεγαλύτεροι Έλληνες φιλόσοφοι μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Καστοριάδης και ο Αξελός, φιλοσόφησαν και διέπρεψαν στο Παρίσι. Στην Ελλάδα θα τους είχαν καθαρίσει. Ας είναι καλά το Ματαρόα, το πλοίο που το 1945 πήρε -ανάμεσα σε άλλους Έλληνες καλλιτέχνες και επιστήμονες- τον Καστοριάδη και τον Αξελό μακριά από την Ελλάδα. Η αφηρημένη σκέψη γεννήθηκε στην Ελλάδα αλλά η Ελλάδα εδώ και πάρα πολλά χρόνια δεν παράγει αφηρημένη σκέψη. Κώστα, μη με παρεξηγήσεις, αλλά υπάρχει ένας κίνδυνος για εμάς που γράφουμε: να πιστέψουμε πως είμαστε καλύτεροι όλων και παντογνώστες. Δεν είμαστε. Αν μας συμβεί αυτό, θα καταλήξουμε να διαβάζουμε τους εαυτούς μας με θαυμασμό. Και ο Μπερνάρ Ανρί Λεβί, για τον οποίο ο Καστοριάδης είπε ότι γράφει ό,τι του κατέβει στο κεφάλι δεν είναι για πέταμα. Αν ήταν για πέταμα, δεν θα έγραφες ολόκληρο κείμενο για αυτόν. Σου στέλνω την αγάπη μου και διάβασε τώρα το κείμενο του Λεβί, που οι Έλληνες φιλελέδες κάνουν πως δεν γράφτηκε ποτέ. Από όλους έχουμε κάτι να μάθουμε. Την αγάπη μου.)

Η ξεχασμένη μνήμη του κορονοϊού

«Δύο πανδημίες, το 1957 και το 1968, συγκρίσιμες στο μέγεθος τουλάχιστον με την Covid19, που προκαλεί ο νέος κοροναϊός, έχουν διαγραφεί από τη μνήμη. Και τώρα ξανατροφοδοτούν τις στήλες. Τι μαθήματα μπορεί να αντλήσει κανείς;

Καλοκαίρι 1968. Ένας άγνωστος ιός σαρώνει την υφήλιο. Ξεκίνησε από την Κίνα για να προκαλέσει τουλάχιστον ένα εκατομμύριο νεκρούς, εκ των οποίων 50.000 στις ΗΠΑ και τουλάχιστον 30.000 στη Γαλλία. Από τον ιό θα μολυνθεί κι ένας αρχηγός κράτους, ο (Δυτικογερμανός) Βίλι Μπραντ. Ελλείψει μασκών σιδηροδρομικοί υπάλληλοι τραβούν χειρόφρενο. Εμβολιασμοί γίνονταν εντατικά στα «πεζοδρόμια», αφηγούνται γιατροί, που ζουν μέχρι σήμερα.

Τα θύματα πέθαιναν με «κυανωμένα χείλη» από πνευμονική αιμορραγία ή ασφυξία. Και το κακό εξαπλωνόταν τόσο γρήγορα που δεν υπήρχε χρόνος για να απομακρυνθούν τα πτώματα, που συσσωρεύονταν στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας. Ας είναι ειλικρινείς όσοι είχαν βιώσει αυτήν την πανδημία: Με εξαίρεση τους νοσηλευτές, δεν έχουν κρατήσει καμία ανάμνηση απ’ αυτή. Κι οι ζαλισμένοι με τον κορωνοϊό νεότεροι να σκεφτούν ότι ουδεμία αναφορά γίνεται στα κανάλια γι’ αυτή την πανδημία, που είχε βαφτιστεί «γρίπη του Χονγκ Κόνγκ». Κι οι αρχειοθέτες ας το ελέγξουν: ο Τύπος της εποχής μιλούσε επί 18 μήνες γι’ αυτό το θέμα, αλλά χωρίς να θίξει το ενδεχόμενο περιοριστικών μέτρων και χωρίς να φανταστεί κανείς να βάλει τη ζωή στον πάγο.

1957-1958. Άλλη ανάμνηση. Η επιδημία, που εκείνη τη φορά είχε βαπτιστεί «ασιατική γρίπη», ξεκίνησε από τις επαρχίες Γκουϊζού και Γιουνάν, δηλαδή και πάλι από την Κίνα. Πέρασε από το Ιράν, την Ιταλία, τη Γαλλία, τις ΗΠΑ. Και δεν χρειάστηκε πάνω από έξι μήνες για να κάνει το γύρο του κόσμου. Δύο εκατομμύρια νεκροί συνολικά, ιδιαιτέρως δε διαβητικοί και καρδιοπαθείς. 100.000 στις ΗΠΑ, μεταξύ 25.000 και 100.000 στη Γαλλία.

Σκηνές τρόμου σε πενιχρά εξοπλισμένα, «γονατισμένα» νοσοκομεία. Όμως, παρά τη φρίκη, παρά το πένθος, παρά τη συζήτηση στο Συμβούλιο του Παρισιού, όπου σχεδίαζαν, χωρίς τελικά να καταλήξουν, στο κλείσιμο ορισμένων σχολείων, δεν ελήφθησαν ούτε τότε περιοριστικά μέτρα.

Το θέμα απασχολούσε τις εφημερίδες, χωρίς να επισκιάζει όμως τον πόλεμο της Αλγερίας, ούτε την υπογραφή της Συνθήκης της Ρώμης ούτε την επιστροφή του Ντε Γκολ στην εξουσία. Και ένα πολύ περίεργο φαινόμενο μ’ αυτή την πανδημία ήταν ότι και αυτή διαγράφηκε από τη μνήμη μας.

Αυτά τα δύο προηγούμενα, με την ανησυχητική ομοιότητα με την παρούσα κατάσταση, μας υπενθυμίζουν κάτι προφανές: το θέαμα κυριαρχεί. Κι ένα γεγονός δεν είναι «ιστορικό», δεν «αλλάζει τον κόσμο» και δεν διαχωρίζει το «πριν» από το «μετά» παρά μόνον στο βαθμό που θα το αποφασίσουν τα ΜΜΕ μέσα στην αυτοεκπληρούμενη μέθη τους.

Αλλά θα αντλήσουμε, πάνω απ’ όλα, δύο συμπεράσματα.

Το πρώτο είναι ότι ο πλανήτης έχει προοδεύσει. Θεωρεί ανυπόφορες τις εκατόμβες θυμάτων, που εμφανίστηκαν χθες στη φυσική τάξη πραγμάτων. Η ανησυχία για τη Δημόσια Υγεία έχει γίνει κυρίαρχη αποστολή για τα κράτη στον ίδιο βαθμό με την ασφάλεια ή τα ζητήματα ειρήνης και πολέμου μεταξύ εθνών.

Κινητοποιούνται τεράστιοι πόροι, όπως και στην περίπτωση του AIDS – το οποίο παρεμπιπτόντως προκάλεσε συνολικά 25 εκατομμύρια θανάτους – για την ανάπτυξη φαρμάκων και εμβολίων. Κι η ανθρωπότητα, ως ένας άνθρωπος, προτάσσει τη ζωή από την οικονομία. Αυτό είναι θαυμάσιο.

Αλλά, από την άλλη πλευρά, το παρατραβάμε λίγο με το θέμα της «άνευ προηγουμένου πανδημίας». Απατώμεθα όταν μας λένε ότι μ’ αυτήν την Covid-19 αντιμετωπίζουμε «τη χειρότερη υγειονομική καταστροφή εδώ και έναν αιώνα».

Εκτός και υπάρξει κάποια επιτάχυνση (στην εξάπλωσή της επιδημίας), που δεν αναμένουν προς το παρόν οι ειδικοί, απέχουμε ακόμη πόρρω, σε μια χώρα όπως η Γαλλία, από τα νούμερα του 1958 και του 1968. Και το έτερο συμπέρασμα είναι – κι αυτή η παρατήρηση είναι λιγότερο ευχάριστη – ότι υπάρχει κάποια υπεραντίδραση και πανικός στη στάση μας σήμερα.

Σχετίζεται λοιπόν μ’ αυτό; Είναι η έμμονη ιδέα η αναπόφευκτη άλλη όψη του νομίσματος της προόδου; Ή είναι ακόμη δυνατόν να έχουμε τη μία (τη νέα ιδέα, όχι μόνον στην Ευρώπη, αλλά και στις πιο φτωχές ηπείρους ότι τίποτε δεν είναι υπέρτερο μιας ζωής) χωρίς κατ’ ανάγκη να ενδίδουμε στην άλλη (μια ανθρωπότητα τρομοκρατημένη, η οποία με το ρυθμό που προχωρά η μόλυνση των απόψεων, θα αποδεχθεί μια μέρα ως προφανές το κλείσιμο των συνόρων, τη δυσπιστία έναντι των άλλων ή την ψηφιακή «ιχνηλάτηση»;).

Για να γίνει το δεύτερο θα πρέπει να μάθουμε να τηρούμε αποστάσεις ασφαλείας από τα αντι-κοινωνικά δίκτυα και τον πυρετό τους των fake news.

Θα πρέπει να ξανασκεφτούν οι ιθύνοντες των ΜΜΕ τη σκηνοθεσία, που προκαλεί άσκοπα άγχος, ενός παγκόσμιου και ημερήσιου απολογισμού νεκρών, στον οποίο ουδέποτε έχουμε υποβληθεί επί παραδείγματι αναφορικά με τα θύματα του καρκίνου.

Θα πρέπει όλοι μαζί να αναρωτηθούμε αν η δίκαιη μάχη κατά της επιδημίας απαιτεί πραγματικά το μπλακ-άουτ στα μυαλά μας για την επιστροφή του ISIS στη Μέση Ανατολή, την πρόοδο της ρωσικής και κινεζικής αυτοκρατορίας ή την ολέθρια αποδόμηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Είναι βασικό, χωρίς να αμφισβητούμε τις θυσίες των νοσηλευτών μας και του υπόλοιπου προσωπικού των νοσοκομείων, να βάλουμε στην ατζέντα των μελλοντικών μας συζητήσεων το θέμα ποια προνόμια, αλλά και ποια δικαιώματα και ελευθερίες είμαστε έτοιμοι να θυσιάσουμε στον βωμό του ονείρου μας για ένα υγειονομικό Κράτος, που θα μας θεραπεύει απ’ όλα μέχρι τον θάνατο.

Κι έπειτα, αν αληθεύει ότι το να κυβερνάς δεν σημαίνει μόνον να προβλέπεις, αλλά και να επιλέγεις, δεν θα ήταν ανώφελο, τελικά, οι ιθύνοντες στα κέντρα αποφάσεων να έχουν το θάρρος να πουν ποιο θα είναι το κόστος της διακοπής της παραγωγής, αν γενικευθεί, όσον αφορά την καταστροφή του πλούτου με τη συνεπαγόμενη μαζική ανεργία, την εξαθλίωση, τα δεινά για την κοινωνία, τις ανθρώπινες ζωές.

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.