Σε έχω ανάγκη τώρα, για να σε ξεσκίσω αργότερα

Πιτσιρίκο
Σου γράφω πρώτη φορά, αν κι εδώ και πολύ καιρό νιώθω συγχωριανός σας, σε αυτό το ηλιόλουστο, παραθαλάσσιο πιτσιρικοχωριό.
Θα ήθελα να μοιραστώ μόνο κάποιες λίγες, αδέσποτες σκέψεις, αν μου το επιτρέπεις.

Είναι συγκινητικό να ακούς δημόσια πρόσωπα (οι δημοσιογράφοι σέρνουν το χορό), να μιλούν τόσο τρυφερά για το παππού και τη γιαγιά.

Σαν να αποκοιμιέσαι μέσα σε παιδικό παραμύθι.

Ανθρώπινα ράκη, που συμπάσχουν με τα θύματα του κορονοϊού.

Συναισθηματικά ερείπια που υποφέρουν για όλα τα δεινά αυτού του κόσμου.

Απορώ πώς τα καταφέρνουν και επιβιώνουν με τόσο εύθραυστο ψυχισμό.

Και όχι μόνο δεν διαλύονται, αλλά την ίδια στιγμή, επειδή τυγχάνει να είναι και αθεράπευτα αισιόδοξοι -έτσι γεννήθηκαν, ομολογούν με κάποια ενοχή-, κυνηγούν λυσσαλέα καριέρες και φράγκα και δημόσια προβολή και εξουσία.

Τέρατα θέλησης μα την αλήθεια!

Η πλειοψηφία των ανθρώπων θεωρεί απόλυτα φυσιολογικό το γεγονός ότι μια πανάγαθη οντότητα στέλνει ή επιτρέπει σε φονικούς ιούς να αποδεκατίζουν, μέσα στην αγωνία, το τρόμο και την απόγνωση, τα πλάσματά του.

Σε ένδειξη ευγνωμοσύνης, δοξάζουν συχνά αυτή τη φιλεύσπλαχνη οντότητα στους ναούς τους.

Πολλοί είναι εκείνοι που ισχυρίζονται πως, όταν τελειώσει αυτή η δοκιμασία, όλα θα είναι διαφορετικά.

Και εννοούν πως αναπόφευκτα ένας νέος ανθρωπισμός θα ανατείλει.

Τι υπέροχη αυταπάτη!

Στο τέλος, το σύστημα θα χρησιμοποιήσει τον ιό προς όφελός του.

Η βιομηχανία του φόβου θα κάνει τη δουλειά της.

Πολλοί είναι εκείνοι που έχουν τα νεύρα τους επειδή έχουν αναγκαστεί να παραμένουν όλη μέρα σπίτι με τα παιδιά τους.

Είναι οι ίδιοι που ομολογούν: “τα παιδιά είναι η ζωή μου”.

Η αιφνίδια επαφή με αυτές τις άγνωστες μορφές ζωής, θα αποβεί μοιραία.

Πολλοί είναι εκείνοι που έχουν τα νεύρα τους επειδή αναγκάστηκαν να απέχουν από τις δουλειές τους.

Μόνοι με τον εαυτό τους και δίχως το άλλοθι κάποιας δραστηριότητας, βρίσκονται σε πανικό.

Η αιφνίδια επαφή με αυτή την άγνωστη μορφή ζωής, θα αποβεί μοιραία.

“Όλοι μαζί”. “Δείξτε κοινωνική ευθύνη”.

Με άλλα λόγια: ” φρόντισε να μη με κολλήσεις φτωχομπινέ γιατί η ζωή μου αξίζει περισσότερο από τη δική σου”.

Σε έχω ανάγκη τώρα, για να σε ξεσκίσω αργότερα.

Ίσοι όλοι στο θάνατο, αλλά άνισοι στη ζωή.

Εκατομμύρια άνθρωποι να κοιτούν το ηλιοβασίλεμα από τα μπαλκόνια τους.

Καλή δύναμη σε όλους.

ΒΙΖ

ΥΓ1 Τώρα που το σκέφτομαι, είναι προνόμιο να είσαι πιτσιρίκος τέτοιες εποχές. Έχεις μια σχετική ανοσία στους ιούς.
ΥΓ2 Τώρα που το ξανασκέφτομαι, δεν είναι μόνο προνόμιο, είναι η μόνη δυνατή επιλογή, για όλες τις εποχές. Έχεις μια σχετική ανοσία στα πάντα.
ΥΓ3 Και μια τελευταία σκέψη:
Σταματήστε τη γκρίνια. Δεν μας ενδιαφέρει πώς θα την παλέψετε μέσα στο σπίτι.
Σταματήστε να ανεβάζετε βιντεάκια, όπου με τη σαν τιμωρημένου παιδιού μουτσούνα σας, επιδίδεστε σε ανόητες δραστηριότητες εξορκισμού του κακού ή της πλήξης σας.
Το αποδιωγμένο παιδί που τραγουδάει ή χορεύει στο γουστόζικο σαλονάκι του, που ξεστομίζει κοινοτοπίες με φόντο τη βιβλιοθήκη του, που μοιράζεται συνταγές δίπλα στο παραφουσκωμένο ψυγείο του ή κυλιέται με το γάτο του σε χαλιά ευκατάστατων διαμερισμάτων, δεν συγκινεί κανένα.
Μη κραυγάζετε διαρκώς: “είμαι εδώ”.
Κάντε κάτι χρήσιμο!
Κι αν δεν μπορείτε, πειθαρχήστε στον εαυτό σας, μείνετε μόνοι και ωριμάστε στη σιωπή.

(Αγαπητέ φίλε, πάνω που ο καθένας είχε πιστέψει για τον εαυτό του πως είναι το κέντρο του κόσμου και όλα και όλοι γυρίζουν γύρω του, συνειδητοποίησε πως είναι εντελώς άχρηστος και βρέθηκε κλεισμένος και χεσμένος πάνω του μέσα στο σπίτι του να υμνεί τον γενναίο Μανώλη Γλέζο που πέθανε. Καλά, αυτό ούτε παραγγελία να ήταν. Η ζωή έχει μεγαλύτερη φαντασία από όλους. Όπως έγραψα τις προάλλες, τώρα το μόνο που μένει είναι να πεθάνει και ο Μίκης Θεοδωράκης και να τραγουδάνε οι γενναίοι Έλληνες στα μπαλκόνια τους το “Παιδιά σηκωθείτε να βγούμε στους δρόμους, γυναίκες και άνδρες με όπλα στους ώμους”. Η ζωή μας δείχνει ποιοι είμαστε αλλά μάλλον είναι δύσκολο να αποδεχτούμε τη γελοιότητά μας. Ακόμα πιο δύσκολο για τους “διάσημους” και για όλα αυτά τα σιχάματα της τηλεόρασης. Αυτοί κι αν είναι εντελώς άχρηστοι. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.