Ανταποκρίσεις απο τις πλατείες


Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
Κάνω μια διαδρομή στο κέντρο της Αθήνας με τα πόδια.

Αυτή τη διαδρομή -ενώ την συμπαθώ πολύ- συνήθως τη σιχαίνομαι.

Με εκνεύριζε αυτό το απέραντο φαγάδικο δίπλα στην αρχαία αγορά.

Μα πιο πολύ με εκνευρίζει γιατί όσοι/ες κάθονται σε αυτό δεν λένε τίποτα.

Θα μου πεις, εσυ τι λες;

Θυμάμαι μια φορά ήρθαν κάποιοι φίλοι επίσκεψη.

Περάσαμε αναγκαστικά από εκεί, γιατί διάολε είναι η πιο όμορφη διαδρομή στην πόλη, οποτε αναγκάστηκα να πω “παιδιά καλύτερα για λίγο κλείστε τα αυτιά σας”.

Σαν τους συντρόφους του Οδυσσέα, μήπως γλυτώσουμε.

Τι έκαναν εκεί όλοι αυτοί στοιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλο και κατά βάση δεν έλεγαν τίποτα;

Δήθεν ελεύθερος χρόνος, κατανάλωση, κενές συζητήσεις μάλλον γιατί έτσι έπρεπε.

Και να που περπατώ πάλι εκεί και η πρώτη παρέα κάτι λέει που δεν είναι μ@λακία.

Λέω, “έλα ρε”.

Πιο κάτω, σε μια άλλη παρέα, κάποιος σχολιάζει με έξυπνο τρόπο τη γκετοποιημένη Νίκαια.

Δηλαδή, ένας τύπος κάνει χιούμορ στο φίλο του και γελάνε.

Μετά κάτι κοπέλες έλεγαν πάλι κάτι φυσιολογικοπραγματικό για ανύπαρκτες δουλειές και όχι για ανύπαρκτους έρωτες.

Ο κόσμος σχεδόν πάντα σε παρέες.

Κάποιοι κάθονται δειλά σε κάτι άδεια τραπεζακια.

Υπάρχει κάτι συμπαθητικό σε όλα αυτά.

Κάτι ίσως έχει αλλάξει.

Θα είναι που οι μουσικές σταμάτησαν και κόπηκε η ανάγκη για μόστρα.

Γαμώτο είχε κάτι πολύ ωραίο αυτή η βόλτα.

Σκεφτόμουν πως “ίσως για αυτό ο πιτσιρίκος δεν ξεκολλά από εδώ”.

Αλλα εντάξει ας μην με κοροϊδεύω.

Για λιγες στιγμές, απλά νομίζουμε πως χάνονται οι ανισότητες.

Είναι μεγάλη η ανάγκη να ζεις το όνειρο.

Όπως είναι μεγάλη η ανακούφιση να ξέρεις πως όλοι είναι σε μια κοινή κατάσταση· πρέπει να λειτουργεί αυτό κάπως αγχολυτικά.

Φτάνω σε μια υποφωτισμένη πλατεία που μοιάζει με πλατεία σε χωριό.

Είναι συχνά θέμα διάταξης.

Αφού δεν έχει πια καθένας το δικό του τραπεζάκι, το φαγάκι, το ποτάκι, θα σταθεί και θα μιλήσει αναγκαστικά με τους δίπλα.

Δεν ξέρω αλλα συχνά νομίζω πως μόνο στην Ελλάδα οι δημόσιοι χώροι και οι περίπατοι ήταν/είναι ταξικοί, λες και βόλτα είναι μόνο αυτη με το αυτοκίνητο ή στην καφετέρια.

Μια κοπέλα είπε πως απέχουμε πολύ από το να φτιάξουμε μια πλατεία με ένα μεγάλο πανηγύρι.

Ο Διόνυσος είναι πάντα παρεξηγημένος.

Κάποιοι άλλοι ονειρεύονται συνελεύσεις στις πλατείες.

Λες και δεν καταλάβαμε τίποτα ή δεν βλέπουν τι γίνεται.

Τέλος πάντων.

Μετά νομίζω πως ο Βασίλης έχει δίκιο, κάθε πλατεία και τα ναρκωτικά της.

Και τώρα μετά τα ματ σκάνε σιγά σιγά στις πλατείες χουλιγκάνοι και πλακώνουν κόσμο.

Φαντάζομαι κάτι θα τους πληρώνουν ή θα τους δίνουν ή έχει γίνει το μυαλό τους κιμάς.

Καποτε, πάνε χρόνια, σε ένα λεωφορείο στη Μαδρίτη ήταν δύο Κολομβιανές ξενιτεμένες που σχεδόν μονολογούσαν και έλεγαν:

“Μα εμείς πότε γίναμε έτσι; Ποτέ βρεθήκαμε να φοβόμαστε και να κινδυνεύουμε τόσο;”

Ποτέ δεν μάθαμε από αυτούς τους λαούς, μας έφαγε η Ευρώπη.

Όντως, μοιάζει να ζούμε το τώρα χωρίς αύριο.

Αλλά λέω να κάνω και μια δουλειά που μπορεί να είναι χρήσιμη αύριο.

Να ‘σαι καλά Πιτσιρίκο, επίσης να είναι καλά και όλοι/ες όσοι/ες γράφουν/μιλάνε και ρε αυτός ο Άρης τι φοβερά κείμενα.

Ανθή

(Αγαπητή Ανθή, δεν περίμενα ποτέ ότι θα έβρισκα την Αθήνα όμορφη, συμπαθητική και ανθρώπινη. Αλλά κάτι που η πόλη υπολειτουργεί, κάτι που δεν υπάρχουν καθόλου τουρίστες, κάτι που σχεδόν όλοι θέλουν παρέα, και έχει γίνει η Αθήνα πολύ ωραία. Πολύ πιο ανθρώπινη η Αθήνα χωρίς τουρίστες· αν και σίγουρα πιο φτωχοί πολλοί κάτοικοί της. Επίσης, αυτές τις μέρες θυμηθήκαμε πως είμαστε Ανατολή και όχι Βέλγιο. Πολύ έντονο το χρώμα της Ανατολής στην Αθήνα αυτές τις μέρες. Βέβαια, μάλλον όλα αυτά δεν θα κρατήσουν για πολύ αλλά τώρα είναι πολύ καλά. Πάντως, το κέντρο της Αθήνας είναι όαση. Και τώρα και πάντα. Εμένα με έσωσε αυτή η γειτονιά αυτές τις μέρες της καραντίνας. Να είσαι καλά, Ανθή. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.