Ας κάνουμε αγκαλιές όπως τα παιδιά

Καλησπέρα Πιτσιρίκο,
βλέποντας το βίντεο που ανέβασες από το Grup Yorum και έχοντας διαβάσει ανά καιρούς για τα δρώμενα στην Τουρκία και το πως πολλοί δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες και άνθρωποι έχουν φυλακιστεί, βασανιστεί και εξαφανιστεί επειδή ύψωσαν την φωνή της λογικής, δυστυχώς είναι αναπόφευκτο να μην κάνω συγκρίσεις.

Εννοώ συγκρίσεις με την μακρινή πλέον για μένα πατρίδα, που οι δημοσιογράφοι και οι καλλιτέχνες δεν υψώνουν την φωνή της λογικής, ούτε έχοντας την ασφάλεια ότι δεν θα εξαφανιστούν μια μέρα για να σαπίσουν σε μια άγνωστη φυλακή για την υπόλοιπή τους ζωή.

Η Ελλάδα είναι από τις χώρες που ακόμα υπάρχει η δυνατότητα ελευθεροτυπίας. Αλλά δεν υπάρχει θέληση από κανέναν.

Όμως, για τους Έλληνες, όλοι οι Τούρκοι είναι σκάρτοι και είμαι σίγουρος ότι, αν κάποιοι ήξεραν ότι θα πάρει μέρος αυτό που έδειξες στο βίντεο, θα ήταν εκεί κάποιοι Τουρκοφάγοι για να το χαλάσουν.

Δεν λέω ότι δεν υπάρχουν και κάποιες εξαιρέσεις, αλλά είναι αυτό ακριβώς. Εξαιρέσεις. Δεν ακούγονται οι φωνές τους μέσα σε αυτό το θόρυβο που δημιουργούν οι παπαγάλοι που σκούζουν με όλη τους τη δύναμη επαναλαμβάνοντας τα λόγια των αφεντικών τους.

Δεν σου έχω γράψει εδώ και μερικές εβδομάδες, γιατί πραγματικά δεν έχω κάτι να πω. Μου φαίνονται όλα τόσο ανούσια πλέον στην Ελλάδα, αφού ο κόσμος δείχνει έτοιμος να προσαρμοστεί σε οποιαδήποτε κανονικότητα του πλασάρουν. Οπότε, παραμένω παρατηρητής.

Το ίδιο ισχύει γενικά, βέβαια. Και εδώ ο κόσμος αρέσκεται στο να προσαρμόζεται, αρκεί να μην του πειράξεις την καλοπέραση και την κατανάλωση. Απλά, εδώ δεν υπάρχει καμία κρίση και ο κόσμος έχει αφήσει πίσω του και έχει ξεχάσει τι γινόταν πριν το ’89 και την πτώση του τοίχους. Προσαρμογή και σε αυτό.

Σε νιώθω για αυτό που λες ότι έχεις κουραστεί. Το βλέπω και στους ανθρώπους που πρέπει να διαχειρίζομαι κάθε μέρα. Κάποιοι είναι στα όρια της κατάθλιψης, κλεισμένοι μέσα για εβδομάδες, παρόλο που έχουν αρθεί τα μέτρα. Άνθρωποι μόνοι, χωρίς φίλους, σε μια ξένη χώρα που δεν ξέρουν καν την γλώσσα. Θλίψη.

Δουλεύουν και περνάνε αυτό το μαρτύριο, για να επιβιώνουν οι οικογένειές τους στις πατρίδες τους.

Ενώ θέλουν να είναι στις οικογένειές τους δεν μπορούν, γιατί η ΕΕ ενώ τους δέχεται να δουλέψουν ως μηχανικοί με υψηλή κατάρτιση, πρέπει να περάσουν πολλοί μήνες ή και πάνω από χρόνος για καταφέρουν να φέρουν την οικογένειά τους εδώ και να βγάλουν μπλε κάρτα.

Ευτυχώς, για μένα, τα παιδιά μου δεν με αφήνουν να πάθω κατάθλιψη. Δεν προλαβαίνω, και επίσης είναι τόσο ενεργητικά και χαρούμενα μέσα σε όλα αυτά τα άσχημα που συμβαίνουν γύρω μας, που μου μεταφέρουν την θετική τους ενέργεια.

Πολλές φορές τα βλέπω και σκέφτομαι ότι θα έπρεπε να αντιμετωπίζουμε γενικά την ζωή σαν παιδιά. Όταν χαλάει κάτι, κλαίνε 5 λεπτά και μετά θα βρουν χίλια δυο άλλα πράγματα να παίξουν και να γελάσουν.

Οπότε και τα παιδιά προσαρμόζονται, απλά πολύ πιο γρήγορα και πάντα με καλύτερη και παιχνιδιάρικη διάθεση. Δεν ξέρω και δεν θυμάμαι από την παιδική μου ηλικία, πότε αρχίζει αυτό να ξεφτίζει και να χαλάει.

Δεν θυμάμαι πώς και γιατί από την ευδιάθετη προσαρμογή, ο άνθρωπος περνάει στην μουντή και αρνητική. Γιατί δηλαδή, αντί να προσαρμοζόμαστε σε πιο ευχάριστα πράγματα, διαλέγουμε πάντα να προσαρμοζόμαστε σε αρνητικές καταστάσεις.

Επίσης, σου στέλνω μια φωτογραφία από την παιδική χαρά πίσω από το σπίτι.

Επειδή είχες πει σε ένα podcast ότι απαγορεύονται οι αγκαλιές. Αλλά επειδή τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν τους κανόνες των μεγάλων, κάνουν συνέχεια αγκαλιές. Και γελάνε. Και εμείς μαζί τους.

Φιλιά πολλά.

Δ.

Υ.Γ. Ήθελα να δώσω τον τίτλο “Προσαρμογή” στο μέιλ, αλλά, έχοντας το κείμενο του Βασίλη στο μυαλό μου, δεν μπορούσα. Οπότε, έβαλα κάτι άλλο.

(Αγαπητέ φίλε, οι ξεπουλημένοι στην Ελλάδα είναι σε όλους τους τομείς. Αλλά στη δημοσιογραφία και στην … Τέχνη κάνουν πάρτι. Παντού υπάρχουν ξεπουλημένοι αλλά στην Ελλάδα είναι ο κανόνας. Όσο για το πότε περνάει ο άνθρωπος στη μουντή και αρνητική προσαρμογή, αυτό γίνεται όταν αναλαμβάνει ευθύνες. Τα παιδιά δεν έχουν ευθύνες. Εκείνα τα παιδιά που αναλαμβάνουν ευθύνες δεν είναι και πολύ χαρούμενα. Αλλά είναι μικρά και τα βρίσκουμε “χαριτωμένα”. Σημασία έχει να μη σταματάς να παίζεις. Τότε γερνάει ο άνθρωπος· όταν σταματάει να παίζει. Πάντως, εμείς εδώ κάνουμε αγκαλιές. Με αυτούς που κάναμε και πριν. Αν και δεν αποκλείουμε νέες αγκαλιές. Το κείμενο του Βασίλη λεγόταν “Αποδοχή”, εκτός αν λες για κάποιο άλλο. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.