Πρέπει να φοβάσαι, παιδί μου. Έτσι θα γίνεις νομοταγής πολίτης.

Ο φόβος είναι το θεμέλιο κάθε εξουσίας, αγαπημένε μου φίλε Πιτσιρίκο.
Θα μου πεις τι σου είπα τώρα, λες και δεν το ξέρουμε. Και αν για ακόμα μία φορά το ζήσαμε σε όλο του το μεγαλείο και το νιώσαμε στο πετσί μας για τα καλά, αντί να προσπαθήσουμε έστω στο ελάχιστο να αντιδράσουμε, πιαστήκαμε πάλι μες στη φάκα.

Σαν τα ποντίκια. Στην κυριολεξία. Ο καθένας στη φάκα του. Με τη μόνη διαφορά ότι, στην συγκεκριμένη περίσταση, το απαιτήσαμε εμείς οι ίδιοι και μάλιστα πολύ δυναμικά.

Τόσο δυναμικά που σε κάνει να σκέφτεσαι ότι ο φόβος του θανάτου είναι ο μεγαλύτερος φόβος. Κι αυτός ο φόβος αυξάνεται ολοένα και περισσότερο, όταν δε ζεις.

Κανείς δε ζει, Πιτσιρίκο μου. Για να ζεις πρέπει να είσαι ελεύθερος. Κι εμείς είμαστε σκλάβοι απ’τη μέρα που γεννιόμαστε. Κατά τ’ άλλα, είμαστε πάλι ελεύθεροι τώρα που έληξε η καραντίνα και θα πιάσουμε τη ζωή απ’τα κέρατα.

Θα σας έλεγα τι θα πιάσουμε, αλλά αυτό είναι κείμενο δεν είναι ηχητικό για λίγους και δεν κάνει.

Εκτιμήσαμε πολύ την ελευθερία δυο μήνες κλεισμένοι. Ναι, πάρτε τα λάβαρα τώρα και πάμε να ξεσκίσουμε τους καταπιεστές μας, όλους αυτούς που μας ρουφάνε το αίμα. Όλους αυτούς που μας στερούν τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Πάμε όλοι μαζί, αδέρφια, ενωμένοι και πιο δυνατοί από ποτέ, να ξαναγράψουμε μια καινούρια Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Η παλιά έχει λάθη και παραλήψεις.

Η μεγαλύτερη μούφα του αιώνα λοιπόν, -όπως αποδεικνύεται σιγά σιγά η πανδημία του κορωνοϊού, μιας και τα μέχρι τώρα στοιχεία δεν δικαιολογούν πανδημία, όπως δεν δικαιολογούνται και τα πρωτοφανή μέτρα που πάρθηκαν παγκοσμίως-, μας δίνει να καταλάβουμε ότι αυτό το όπλο που λέγεται φόβος, είναι το πιο ισχυρό εργαλείο πειθούς και χειραγώγησης.

Κι αυτό επιτυγχάνεται, φυσικά, με το να προβάλλονται επί καθημερινής βάσης κι απ’ το πρωί ίσαμε το βράδυ, όλες εκείνες οι οδυνηρές και αμετάκλητες καταστροφικές συνέπειες στην ζωή, που θα έρθουν, αν δεν συμμορφωθούμε με τις προτεινόμενες στάσεις της εξουσίας.

Μιας παγκόσμιας εξουσίας, που το μόνο που την ενδιαφέρει είναι να εξουσιάζει τις μάζες, να τις κρατά φοβισμένες, διχασμένες, άρα όχι ενωμένες και φυσικά να φουσκώνει το στομάχι της με χρήμα. Πολύ χρήμα.

Έτσι λειτουργεί ο καπιταλισμός. Εδώ και πολλά πολλά χρόνια. Γι’ αυτό είναι θρησκεία. Η μόνη θρησκεία.

Τον ρόλο της προπαγάνδας και της μετάδοσης του φόβου φυσικά τον έχουν τα ΜΜΕ.

Καταλαβαίνεις αμέσως ποιος σε κυβερνά, όταν ξέρεις τους ιδιοκτήτες. Τους οποίους οι περισσότεροι τους λατρεύουν, παρεμπιπτόντως, και διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για πάρτη τους.

Κι όλα αυτά με κυρίαρχο στόχο, τον πλήρη αφανισμό της ελευθερίας της σκέψης. Που εξελίσσεται και σε απαγόρευση της ελευθερίας της έκφρασης και, γενικώς, σε απαγόρευση ενός συνόλου σημαντικών ελευθεριών που για τους ισχυρούς είναι ένα αρκετά ενοχλητικό αγκάθι στο πόδι τους.

Έχω διαβάσει κάπου ότι ο Φρόιντ ισχυριζόταν ότι οι μάζες είναι χειραγωγήσιμες και εύπλαστες και ότι μπορεί κάποιος να αγγίξει τις επιθυμίες και τους φόβους τους, για να τις χρησιμοποιήσει προς όφελός του.

Α ρε αλάνι Σίγκμουντ, πού είσαι να δεις πόσο τέλεια και εύκολα επιτυγχάνεται αυτό στην πράξη.

Κατά την ταπεινή μου άποψη, φίλε μου αγαπημένε Πιτς, ο φόβος ανέκαθεν είχε να κάνει με την άγνοια. Άγνοια που έρχεται από την άρνηση για «μάθηση».

Παντελής έλλειψη ενδιαφέροντος, ώστε να μην είσαι χάπατο.

Άρα καλά να πάθεις κι ακόμα χειρότερα, αγαπητό χάπατο.

Και ίσως είναι η μόνη ιογενής λοίμωξη που σκοτώνει. Αυτή να φοβάσαι.

Η άγνοια είναι η νύχτα του μυαλού. Αλλά μια νύχτα χωρίς φεγγάρι και αστέρια.

Με εκτίμηση και αγάπη!

Βαλαβάνης Δημήτρης

(Φίλε Δημήτρη, φόβος, άγνοια και αδιαφορία. Και άνθρωποι με άπειρες βεβαιότητες. Τα πάντα αλλάζουν -και μας λένε πως πρέπει να σκεφτούμε- αλλά αυτοί είναι βέβαιοι για όλα. Πάντως, οι περισσότεροι άνθρωποι αγαπούν τον φόβο. Τους αρέσει να φοβούνται. Δημήτρη, αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι το πόσο αδιάφοροι και απόντες είναι οι νέοι άνθρωποι στην Ελλάδα. Εξαφανισμένοι. Έχουν αποδεχτεί μάλλον πως δεν έχουν δικαίωμα στη ζωή και πως δεν έχουν μέλλον. Αυτό δεν ταιριάζει με τα νιάτα. Αλλά τι να περιμένεις για τους νέους σε μια χώρα που, για να δώσει ελπίδα στους πολίτες της, ανεβάζει στο φορτηγό μια τραγουδίστρια που κοντεύει τα ..70; Και η Σοφία Βέμπο εμψύχωνε τους στρατιώτες μας είπαν κάποιοι. Ναι, μόνο που η Βέμπο το ’40 ήταν 30 χρονών. Δεν ήταν 100. Δημήτρη, τα είδαμε όλα την προηγούμενη δεκαετία -μεγάλο σχολείο η χρεοκοπία της χώρας, τα Μνημόνια και η …Αριστερά-, οπότε ξέρουμε και τι θα γίνει παρακάτω. Ξέρουμε τι να περιμένουμε από τους πολίτες της χώρας. Να είσαι καλά, Δημήτρη. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.