Το παρελθόν και ο μπατριωτισμός

Γεια σου αγαπητέ Πιτσιρίκο,
Η κατάσταση στην Ελλάδα πάντα έμοιαζε με ένα αστείο που γράφεται μόνο του, ειδικά για εμάς τους εκτός συνόρων, αλλά τώρα τελευταία η κατάσταση έχει ξεφύγει.

Έχει χαθεί η όποια πενιχρή λογική. Το σύστημα δεν έχει πια ούτε την στοιχειώδη εσωτερική συνοχή. Άλλα λέει ο ένας (μ)πατριώτης, άλλα λέει ο άλλος. Άλλα λέει ο ένας βουλευτής, άλλα ο επόμενος.

Εδώ, θα μου πεις, άλλα λέει ο ίδιος υπουργός το πρωί κι άλλα το βράδυ.

Πολύ θρεπτικός ο μπατριωτισμός, ρε παιδί μου, θρέφει πολλούς ψηφοφόρους.

Μιλώντας για μπατριώτες, θυμήθηκα κι ένα παλιό ανέκδοτο.

Ήταν ένας αρκούδος, και ξυπνάει ένα πρωί από φοβερό σαματά. Ανοίγει την πόρτα του σπιτιού του, και βλέπει τα ζώα του δάσους να βαδίζουν με πολεμική εξάρτυση.

Τρελαίνεται ο αρκούδος, ρωτάει τον γείτονά του τον λαγό τι συμβαίνει. «Κηρύχτηκε πόλεμος», λέει ο λαγός, «και πρέπει όλοι να παρουσιαστούν στο στρατολογικό γραφείο».

Τον αρκούδο, σαν γνήσιο μπατριώτη, τον λούζει κρύος ιδρώτας. «Όλοι;» ρωτάει. «Δεν υπάρχει τρόπος να πάρει κανείς απαλλαγή;»

«Υπάρχει», λέει ο λαγός. «Κάνε ό,τι έκανε ο κάστορας. Κόψε τ’ @ρχίδια σου, και θα σε απαλλάξουν».

Μόλις το ακούει αυτό ο αρκούδος, τον πιάνει μαύρη απελπισία. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.

Να μην τα πολυλογώ, τελικά αποφασίζει να τα κόψει. Φωνές, κραυγές, βάζει επιδέσμους, με χίλια ζόρια τρεκλίζει ως το στρατολογικό. Έρχεται η σειρά του, και στέκεται μπροστά στον στρατονόμο.

Και τότε, με το πού βλέπει ο στρατονόμος τον αρκούδο, του λέει: «Α, πλατυποδία, φύγε!»

Βγαλμένα απ’ τη ζωή αυτά τα ανέκδοτα.

Ειδικά στην Ελλάδα, που έχει πολλές ιδιαιτερότητες σε ζητήματα όπως το παρελθόν, η ιστορία, οι πόλεμοι, κι οι κοινωνικές αναταραχές.

Θα πει κανείς ότι για πολλές χώρες αυτά τα ζητήματα είναι περίεργα, κι είναι αλήθεια. Η κάθε χώρα έχει τους σκελετούς της.

Μόνο που η Ελλάδα δεν έχει απλά σκελετούς· έχει ζόμπι.

Κινούνται τριγύρω ως μάζα, γιατί όπου κι αν γυρίσεις θα δεις να αναπαράγονται οι ίδιες ανούσιες σκέψεις, τα ίδια κενά σημεία.

Μπλα μπλα, μετανάστες, μπλα μπλα, τα σύνορα, μπλα μπλα, οι Τούρκοι, μπλα μπλα, εμείς χτίζαμε Παρθενώνες.

Ως γνήσια ζόμπι, έχουν επίσης αδυναμία να καταλάβουν το οτιδήποτε. Δεν μπορείς να συνεννοηθείς μαζί τους, πόσο μάλλον να τους βοηθήσεις. Μπορείς μόνο -και καλό θα ήταν- να τους αποφύγεις.

Οι νεκροζώντανοι μπατριώτες δεν έχουν, επίσης, αίσθηση του χρόνου. Δεν έχουν καταλάβει ότι αυτό που (νομίζουν ότι) υπερασπίζονται έχει ήδη πεθάνει, και μάλιστα πολλοί από αυτούς ευθύνονται ως ένα βαθμό γι’ αυτό.

Δε θα δεις ποτέ μπατριωτικά ζόμπι να μιλάνε για την ολιγαρχία, για το ξεπούλημα, για τη δικαιοσύνη. Είναι πολύ πρόσφατα αυτά, προτιμούν το ασφαλές, μυθοπλαστικό παρελθόν.

Κάποιοι από αυτούς ζουν ακόμα στην εποχή του Περικλή και του Πλάτωνα (ναι, νομίζουν ότι ήταν σύγχρονοι).

Μερικοί ζουν στο 1821, και κάθε χρόνο στις 25 Μαρτίου γιορτάζουν την απελευθέρωση του Μαραθώνα από τους Γερμανούς. (Γιατί σάμπως αυτά που νομίζουν ότι έγιναν το 1821 έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα;)

Μπλα μπλα, μετανάστες, μπλα μπλα, τα σύνορα.

Άλλοι πάλι ζουν το έπος του ’40. Κι επειδή τα ζόμπι δεν έχουν γνώση της ιστορίας, δεν σκέφτονται γιατί η Ελλάδα είναι ίσως η μόνη χώρα που γιορτάζει την αρχή του πολέμου κι όχι τη λήξη του.

Δεκεμβριανά; Τι είναι αυτό, τρώγεται;

Μπλα μπλα, μετανάστες, μπλα μπλα, τα σύνορα.

Ειλικρινά, από όλα τα στραβά και αλλόκοτα φετίχ που έχει ο κόσμος, δεν μπορώ να καταλάβω τι σόι ονείρωξη είναι ο μπατριωτισμός.

Εδώ, θα μου πεις, έχουμε σοβαρές -λέμε τώρα- συζητήσεις για το αν αυξάνονται οι πιθανότητες να κολλήσει κανείς ιό του αναπνευστικού χρησιμοποιώντας το ίδιο κουταλάκι.

Γι’ αυτό κιόλας, φαίνεται, οι μπατριώτες είναι κατά κανόνα και θρήσκοι. Ο δογματισμός είναι εύκολος και ασφαλής, όλα είναι μαύρα-άσπρα, και το μόνο που έχουν να κάνουν είναι να ακολουθούν εντολές.

Αυτό τώρα μου θύμισε και μια ιστορία του Μαρκ Τουέιν, την «Προσευχή για τον Πόλεμο» (“The War Prayer”· δεν ξέρω αν έχει μεταφραστεί στα ελληνικά).

Στην ιστορία αυτή, οι κάτοικοι μιας χώρας που ετοιμάζεται να πολεμήσει με μια άλλη μαζεύονται στην εκκλησία για να προσευχηθούν για τη νίκη.

Όμως, ένας περίεργος ξένος εμφανίζεται και τους διακόπτει, λέγοντας ότι η προσευχή τους εμπεριέχει και μια δεύτερη προσευχή: την καταστροφή του εχθρού, που θα προκαλέσει απερίγραπτο πόνο και κακουχίες στους κατοίκους της άλλης χώρας.

Η ιστορία τελειώνει με τον ξένο να αγνοείται ως τρελός γιατί «όσα είπε δεν είχαν κανένα νόημα».

Δύσκολο πράγμα να ζει κανείς σε ένα κόσμο που δεν είναι ασπρόμαυρος.

Να είσαι καλά,

Χρήστος

Υ.Γ.1 Την φωτογραφία την πήρα πριν λίγα χρόνια, όταν ήμουν στην Ελλάδα για καλοκαίρι. Είναι από τις αγαπημένες μου, ακριβώς γιατί δείχνει την αντίθεση ανάμεσα στο χθες και το τώρα, ανάμεσα στο τι έκαναν κάποιοι, κάποτε, και στο τι κάνουμε εμείς, εδώ.

Υ.Γ.2 Έμαθα πρόσφατα ότι στη Φινλανδία φυτρώνουν 67% περισσότερα δέντρα σήμερα σε σύγκριση με το 1970, ίσως γιατί κάθε χρόνο φυτεύονται 150 εκατομμύρια δέντρα. Έμαθα επίσης ότι περισσότερα από τα μισά προστατευόμενα δάση της Ευρώπης βρίσκονται στη Φινλανδία, που πιθανόν εξηγεί γιατί, κατά μέσο όρο, οι Φινλανδοί ζουν σε απόσταση μικρότερη των 700 μέτρων από ένα δάσος. Νομίζω ότι η διαφορά ανάμεσα στον πατριωτισμό και τον … μπατριωτισμό είναι ότι ο δεύτερος ασχολείται με το παρελθόν, ενώ ο πρώτος -αθόρυβα- με το παρόν και το μέλλον. Στην Ελλάδα, όσο οι μπατριώτες «φυλάνε» τα σύνορα, τα αφεντικά τους χτίζουν ξενοδοχεία και βίλες στην ενδοχώρα ανενόχλητοι.

(Αγαπητέ φίλε, πολλοί σύγχρονοι Έλληνες δεν έχουν από πού αλλού να πιαστούν και πιάνονται από την Ιστορία και το “ένδοξο παρελθόν”. Βέβαια, το παρελθόν δεν ήταν και πολύ ένδοξο αλλά οι Έλληνες μεγαλώνουν με εθνικούς μύθους και μπερδεύουν τους μύθους με την Ιστορία. Είναι δύσκολο για πολλούς σύγχρονους Έλληνες να αποδεχτούν πως ζουν σε ένα χρεοκοπημένο προτεκτοράτο-γιατί αν το αποδεχτούν θα πρέπει να αποδεχτούν και την δική τους ευθύνη για αυτό και να κάνουν κάτι για να το αλλάξουν-, οπότε βολεύονται να νομίζουν πως είναι γαμάτοι και τους φθονούν όλοι. Δεν είναι να περιμένεις και πολλά από ανθρώπους που χρεοκόπησε η χώρα τους και όχι μόνο δεν απαίτησαν να αποδοθεί Δικαιοσύνη αλλά κάποιοι από αυτούς πήγαν και ψήφισαν τους νεοναζί για να πάρουν …εκδίκηση. Ε, δεν περισσεύει η εξυπνάδα στην Ελλάδα σήμερα. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου. Ωραία φωτογραφία. Μόνο για φωτογραφίες είναι η Ελλάδα πια.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.