Φωτεινοί σηματοδότες στο Κάιρο

Γεια σας πιτσιρίκια,
Υπάρχει ενας αστικός μύθος σχετικά με τα φανάρια που ρυθμίζουν την κυκλοφορία στο Κάιρο.

Περίπου στα τέλη της δεκαετίας του ’70, η πρωτεύουσα της Αιγύπτου εγκατέστησε φωτεινούς σηματοδότες (φανάρια) στους κεντρικούς της δρόμους, σε μια προσπάθεια να ρυθμίσει το κυκλοφοριακό της χάος.

Αφού εκπονήθηκαν οι αντίστοιχες μελέτες, οι σηματοδότες εγκαταστάθηκαν, ρυθμίστηκαν με βάση αυτές και τέθηκαν σε λειτουργία.

Όμως, το κυκλοφοριακό χάος προφανώς και συνέχιστηκε επειδή οι περισσότεροι κάτοικοι του Καΐρου επέλεξαν να τους αγνοήσουν.

Ο μύθος συνοψίζεται με τον διάλογο μεταξύ ενός σοκαρισμένου επισκέπτη της πόλης και ενός υπερήφανου κατοίκου.

Ο πρώτος, βλέποντας το χάος στους δρόμους και ταυτόχρονα τους σηματοδότες να λειτουργούν κανονικά, ρώτησε τον κάτοικο τι τα θέλουν τα φανάρια, ενώ πρακτικά δεν έχουν σκοπό να τα χρησιμοποιήσουν.

Η απάντηση ήταν αποστομωτική (και άκρως σουρεαλιστική): “Επειδή όλες οι μεγάλες Ευρωπαικές πόλεις έχουν”.

Την μανία των συμπολιτών μας να συγκρινόμαστε διαρκώς με τους Δυτικούς δεν μπόρεσα ποτέ να την καταλάβω.

Την χώρα την κυβερνούν συγκεκριμένες οικογένειες, οι οποίες εναλλάσσονται κατά καιρούς στη εξουσία. Ικανό και αναγκαίο προσόν είναι το βαρύ επώνυμο, όπως η Βόρεια Κορέα.

Επίσης, είμαστε ένα βαθιά θεοκρατικό κράτος, στο οποίο αν και η Εκκλησία δεν αναφέρεται πουθενά στην διάκριση των εξουσιών (Νομοθετική, Εκτελεστική, Δικαστική) καμία απο αυτές δεν τολμά να τα βάλει μαζί της. Όπως στο Ιράν.

Είμαστε ταυτόχρονα το Ιράν και η Β. Κορέα της Δύσης.

Είμαι σίγουρος οτι στις Πολιτικές Επιστήμες το μοναδικό πολιτικό μοντέλο της Ελλάδας θα διδάσκεται ως αντιπαράδειγμα.

Βέβαια, οι Ιρανοί και οι ΒορειοΚορεάτες έχουν το ελαφρυντικό των απολυταρχικών καθεστώτων.

Εμείς, από την άλλη, βρισκόμαστε σε αυτή την κατάσταση απο επιλογή.

Επιλέγουμε να είμαστε χάπατα και μονίμως να πέφτουμε απο τα σύννεφα.

Αν μπορούσα να έβαζα εναν τίτλο στην χώρα θα ήταν “πρώτη φορά το ξαναπαθαίνω”.

Ψάχνουμε απεγνωσμένα πατερούληδες, έναν για την εγκόσμια ζωή και έναν για την μετά θάνατον.

Τον αστικό μύθο θα έπρεπε κανονικά να τον συμπληρώνει και ένας τρίτος χαρακτήρας.

Αυτός που, ενώ παρατηρεί την κατάσταση στην αρχή, θυμώνει και απογοητεύεται απο την χαμένη ευκαιρία να βελτιωθεί η καθημερινότητά τους. Σύντομα όμως θα ακολουθήσει τον δρόμο της αποδοχής και της αποστασιοποίησης.

Με πολύ σουρεαλισμό

Γιώργος

(Αγαπητέ φίλε, μια χώρα αλλάζει, όταν το επιθυμούν οι πολίτες της. Είναι εξαντλημένο το θέμα. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.