Μάνα πού πας; Γιε μου θα πάω στα καράβια

Γεια σου, φίλε μου Πιτσιρίκο. Κοιτάζω τις εικόνες στο διαδίκτυο και διαβάζω τα καταπληκτικά κείμενα του Άρη κι αντιλαμβάνομαι ότι αυτό που ζούμε έχει γεύση deja vu.

Παλιές και νέες ταινίες εποχής του Hollywood μαζί με ντοκιμαντέρ και επίκαιρα από την δεκαετία του ’60 ζωντανεύουν μπροστά στα μάτια μας.

Αλήθεια, πότε γυρίστηκε το “Ο Μισισιπής καίγεται” και πόσο διαφέρει το σκηνικό σήμερα;

Από την εποχή των αγώνων για την κατάργηση των φυλετικών διακρίσεων, τις συγκεντρώσεις και τις πορείες του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και τους αγώνες του Μάλκομ Χ και της παρέας του, έχουν περάσει κοντά πενήντα χρόνια και δεν έχει αλλάξει στην ουσία του σχεδόν τίποτα.

Κάποιες φορές σκεφτόμουν ότι εκείνο που λείπει είναι η ύπαρξη ενός οργανωμένου επαναστατικού κινήματος που θα καθοδηγήσει τους αγώνες των καταπιεσμένων, όμως η ίδια η ζωή και η πραγματικότητα μου υπενθύμιζαν -και εξακολουθούν να μου υπενθυμίζουν- ότι πολύ συχνά ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με τις καλύτερες προθέσεις.

Οπότε τι μένει;

Ίσως αυτό που μένει να είναι η αυτοοργάνωση, η προσπάθεια των ανθρώπων να βρουν μόνοι τους λύσεις στα προβλήματά, τους χωρίς να ζητούν την μεσολάβηση του κράτους.

Να βρουν δηλαδή λύσεις, παρακάμπτοντας το κράτος.

Ίσως πάλι να μην μένει τίποτα απολύτως.

Να είναι απλά μια απόφαση κάποιων ανθρώπων να μην πεθάνουν σιωπηλοί, αλλά ουρλιάζοντας με όλη την δύναμη των πνευμόνων τους, όπως πολύ εύστοχα ανάλυσε σε ένα από τα κείμενα του ο Άρης.

Το μόνο σίγουρο είναι πως κάποιες φορές οι άνθρωποι δεν κάθονται ήσυχα στα σπίτια τους, μέχρι να πεθάνουν από την πείνα.

Η πανδημία του SARS-Cov-2 ήταν μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία, για να δοκιμάσουν την δυνατότητα ελέγχου πάνω στην κοινωνία.

Πήραν θάρρος από τα αποτελέσματα εκείνου του πειράματος, όμως η οικονομική εξαθλίωση και ο φόβος της πείνας δεν μπορεί να κρατήσει τους ανθρώπους στο σπίτι, τουλάχιστον όχι πάντα.

Πιστεύω ότι η δολοφονία του Φλόιντ υπήρξε η αφορμή για αυτό το ξέσπασμα.

Όπως συνέβη και με την δολοφονία του Αλέξη το 2008 στην Ελλάδα.

Έτσι, οι άνθρωποι που λίγες μέρες νωρίτερα φοβόντουσαν τα πρόστιμα και έμεναν στα σπίτια τους λόγω του κορονοϊού, βρίσκονται τώρα στους δρόμους παρά την απαγόρευση κυκλοφορίας, χωρίς να φοβουνται τα χημικά και τις σφαίρες.

Παράξενο πλάσμα ο άνθρωπος, τόσο αδύναμο και τόσο ισχυρό.

Αν οι πληβείοι αυτού του πλανήτη, σταματούσαν να εργάζονται για λίγες μέρες, αν στέκονταν όλοι μαζί σαν ένας τοίχος ακίνητος μπροστά στα θωρακισμένα του κράτους χωρίς να τραπούν στην φυγή, θα έρχονταν μέσα σε λίγες ημέρες τα πάνω κάτω.

Όμως, οι πληβείοι δεν ανήκουν στους εαυτούς τους, είναι περιουσιακά στοιχεία των πατρικίων και σαν τέτοια συνήθως αντιδρούν.

Ας ελπίσουμε να εξελιχθούν διαφορετικό αυτή την φορά οι καταστάσεις.

Δεν θεωρώ, πάντως, απίθανο το πισωγύρισμα και την περαιτέρω συντηρικοποίηση της κοινωνίας μόλις σταματήσουν οι διαδηλώσεις και οι διαμαρτυρίες.

Αν δεν υπάρξει γρήγορα κάποια κλιμάκωση των απαιτήσεων από την πλευρά των διαδηλωτών για απόδοση δικαιοσύνης και ανάληψη της πολιτικής ευθύνης από εκείνους που διαχειριστηκαν τις καταστάσεις, οι διαδηλωτές θα κουραστούν και θα φύγουν από τους δρόμους.

Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, το πόσο καλά εξοπλισμένες είναι οι κατασταλτικές δυνάμεις του αμερικανικού κράτους.

Αν τα αιτήματα παραμείνουν αιτήματα διαμαρτυρίας, πχ να τιμωρηθούν οι δολοφόνοι του Φλόιντ, οι διαμαρτυρίες θα εκφυλιστουν σχετικά γρήγορα.

Αν τα αιτήματα αποκτήσουν περισσότερο πολιτικό χαρακτήρα -όπως πχ θα ήταν η απαίτηση παραίτησης του προέδρου Τραμπ- οι εξελίξεις θα μπορούσαν να μας εκπλήξουν.

Και μην νομίζετε ότι οι Δημοκρατικοί θα είχαν τα αρχίδια να στηρίξουν ενα αίτημα για την παραίτηση του Τραμπ που θα ερχόταν από τους δρόμους και τις πλατείες.

Μυρίζει μπαρούτι η ατμόσφαιρα στις ΗΠΑ και ο υστερικός φασίστας πρόεδρος της χώρας προσπαθεί με κάθε τρόπο να ανάψει το σπίρτο που θα τα τιναξει όλα στον αέρα.

Ακόμα και οι δικοί του άνθρωποι στέκουν με το στόμα ανοιχτό και κοιτούν τον ηλίθιο να κάνει την μια εμπρηστική δήλωση μετά την άλλη.

Είναι, ίσως, μια χρυσή ευκαιρία να πετάξουν οι διαδηλωτές τον ανόητο με τα πορτοκαλί μαλλιά έξω από τον Λευκό Οίκο και να μπουν ξανά δυναμικά στο προσκήνιο της πολιτικής στις ΗΠΑ.

Μάλλον πρέπει να το πάρουμε λίγο διαφορετικά. Το “Γιε μου πού πας; Μάνα θα πάω στα καράβια” δεν μας έβγαλε πουθενά.

Φιλιά πολλά από την Εσπερία

Ηλίας

(Φίλε Ηλία, είναι σύμπτωση -επειδή το αναφέρεις στο κείμενο- αλλά χτες συζητούσα με τον Χριστόφορο Ζαραλίκο για αυτά τα θέματα και του είπα πως μια λύση είναι να παρακάμψουμε το κράτος και το κατεστημένο. Δηλαδή, αυτό πρέπει να κάνουν οι συνειδητοποιημένοι πολίτες: να αυτοοργανωθούν και να στηρίζουν ο ένας τον άλλον και τις κοινότητές τους. Όσο είμαστε πελάτες τους και υπάλληλοί τους, δεν υπάρχει ελπίδα. Πάρε, για παράδειγμα, τους καλλιτέχνες της Ελλάδας που περιμένουν αυτές τις μέρες λύσεις από το υπουργείο Πολιτισμού και τους επιχειρηματίες της …Τέχνης, αντί να πάνε στις πλατείες να συναντήσουν τον κόσμο και να παίξουν και να τραγουδήσουν εκεί, ζητώντας από τους πολίτες να τους στηρίξουν οικονομικά. Αυτό είναι να είσαι ανεξάρτητος. Αλλά θα πρέπει και οι άνθρωποι να επιθυμούν πραγματικά την ανεξαρτησία τους. Όχι να λένε πως θέλουν να είναι ανεξάρτητοι και να δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Σαββίδη, τον Αλαφούζο ή τα κόμματα. Πρέπει τα λόγια μας και οι πράξεις μας να είναι προς την ίδια κατεύθυνση. Αλλιώς, τα λόγια μας δεν έχουν καμία αξία. Ηλία, αυτές τις μέρες στις Ηνωμένες Πολιτείες, ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού συνειδητοποιείται και ριζοσπαστικοποιείται. Πολλοί Αμερικανοί περνούν από την κατανάλωση και την ελαφρότητα στη συνείδηση του ποιοι είναι και από πού έρχονται. Δεν είναι λίγο αυτό. Είναι το πρώτο βήμα. Κάποιοι δεν το κάνουν ποτέ. Η κίνηση που πρέπει να γίνει από όλους μας -όχι μόνο τους Αμερικανούς- είναι να χτυπήσουμε το οικονομικό και πολιτικό κατεστημένο εκεί που πονάει. Στο χρήμα δηλαδή. Στάση πληρωμών κλπ. Οι διαδηλώσεις, από μόνες τους, δεν φτάνουν. Το ξέρουμε πια αυτό. Η αντικατάσταση του Τραμπ δεν σημαίνει, για εμένα, τίποτα· άλλωστε, ο Μπάιντεν και οι Δημοκρατικοί είναι ένα σύστημα με τον Τραμπ και τους Ρεπουμπλικανούς. Οι θεσμοί είναι που έχουν σαπίσει. Όσο επιμένουμε στους σάπιους θεσμούς, δεν υπάρχει ελπίδα. Και να τελειώνουμε κάποτε με τους ηγέτες-μαριονέτες. Αν είναι να ηγηθεί κάποιος, να ηγηθούμε εμείς. Όλοι εμείς. Να είσαι καλά, Ηλία. Την αγάπη μου. Και θα στείλω τη μάνα μου στα καράβια.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.