Μήπως αλλάζει κάτι;

Γεια σου Πιτσιρίκο μου! Στενάχωρα λίγο τα ρεπορτάζ που στέλνεις από το Αιγαίο αλλά, για να είμαι ειλικρινής, δεν μπορώ να κρύψω την ζήλια μου, αφού έχεις την ευκαιρία να ζήσεις από κοντά την ομορφιά της χώρας αυτής όπως ήταν είκοσι χρόνια πριν την μαζική επιδρομή των τουριστών στο ελληνικό καλοκαίρι.

Άτυχοι οι καταστηματάρχες και οι ξενοδόχοι, τυχερος εσύ. Θα το θυμάσαι αυτό το καλοκαίρι με νοσταλγία, ιδίως αν ο μαζικός τουρισμός επιστρέψει στην πρότερή του κατάσταση τα επόμενα δύο χρόνια.

Πιάνομαι από κάποιες διαπιστώσεις του Άρη στο τελευταίο του κείμενο, προκειμένου να εκφράσω μερικές σκέψεις μου σχετικά με την κατάσταση στις ΗΠΑ και τις πιθανές επιπτώσεις στις επικείμενες εκλογές του Νοεμβρίου.

Στην περίπτωση αυτή νομίζω ότι δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερο επίκαιρη το προεκλογικό σλόγκαν του πρώην προέδρου Κλίντον, “it is the economy stupid”.

Εξαιτίας της παράλυσης της οικονομίας, ο Τραμπ βρίσκεται πολύ κοντά σε μια εξευτελιστική ήττα. Να μπει στην μικρή λίστα των προέδρων που δεν κατάφεραν να επανεκλεγούν.

Ο αντίπαλος του, ο Μπάιντεν, ακολουθεί σκληρή τακτική “ώριμου φρούτου”, κρατώντας το στόμα του κλειστό, προσδοκώντας να εισπράξει την λεγόμενη “ψήφο δυσαρέσκειας” της μεσαίας τάξης.

Ίσως, αυτή η τακτική να ήταν η καταλληλότερη μερικά χρόνια πριν· στις παρούσες, όμως, συνθήκες είναι αρκετά πιθανό να αποδειχθεί μπούμερανγκ.

Και ο λόγος είναι απλός: οι άνθρωποι πια δεν πείθονται, ή καλύτερα δεν πιάνονται κορόιδα τόσο εύκολα όσο παλιά.

Το αποτέλεσμα των εκλογών του Νοεμβρίου θα κριθεί από τον αριθμό εκείνων που θα πάνε τελικά να ψηφίσουν, ελπίζοντας σε κάτι ή επιθυμώντας να τιμωρήσουν τον πρόεδρο, αδιαφορώντας για το αποτέλεσμα της ψήφου τους.

Και στην περίπτωση αυτή, ίσως οι πιθανότητες του ανεκδιήγητου Τραμπ να είναι μεγαλύτερες από εκείνες του ανεκδιηήγητου Μπάιντεν.

Λαμβάνοντας, όμως, υπόψη την πραγματική κατάσταση της αμερικανικής και παγκόσμιας οικονομίας, κάθε προσπάθεια της ελίτ να ελέγξει τις κοινωνικές αντιδράσεις και να πετύχει ένα διαφορετικό επίπεδο ισορροπίας μπορεί να οδηγηθεί σε παταγώδη αποτυχία.

Από την δική μου οπτική γωνία, θεωρώ ότι όσο απίθανη είναι η ανατροπη του παρόντος συστήματος εξουσίας, άλλο τόσο απίθανο είναι το ενδεχόμενο επιστροφής στην παλιά κανονικότητα ή σε ένα νέο επίπεδο ισορροπίας.

Για πολλά από τα επόμενα χρόνια, η ανισορροπία και η αστάθεια θα χαρακτηρίζουν την κοινωνία μας, μια κατάσταση δηλαδή που θα δημιουργεί πολλά προβλήματα στην καθημερινότητα των φτωχών ανθρώπων και εκείνων που ανήκουν ή ανήκαν στην πάλαι ποτέ λεγόμενη “μεσαία τάξη” και θα υποβαθμίζει σταθερά την θέση τους μέσα στο κοινωνικό γίγνεσθαι.

Ταυτόχρονα, όμως, θα δίνει διαρκείς ευκαιρίες συνειδητοποίησης, αυτογνωσίας και διαφορετικού αυτοπροσδιορισμού τους.

Τα προβλήματα της ανθρωπότητας σημερα που ζητούν απεγνωσμένα λύσεις είναι πια τόσο πολλά που φαντάζει απίθανο το να μην υπάρξει μια οργανωμένη διεκδίκηση που θα απαιτήσει ριζικές αλλαγές.

Δεν είναι μόνο οι κοινωνίες που ασφυκτιούν, αλλά και η ίδια η επιβίωση του ανθρώπινου είδους -και πολλών άλλων ειδών ακόμα- στον πλανήτη Γη που απειλείται.

Κάτι ετοιμάζεται να αλλάξει. Είναι προφανές ότι ζούμε ήδη την εποχή των τεράτων.

Στην Ελλάδα, δεν έχουν περάσει παρά λίγες μέρες από το τελευταίο μου κείμενο σχετικά με την πανηγυρική οριοθέτηση μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας και τα γεγονότα βιάζονται να επιβεβαιώσουν τις προβλέψεις μου.

Η Αίγυπτος κινείται σε μια λογική που βρίσκεται πιο κοντά σε εκείνη της Τουρκίας, μιλώντας για μειωμένη επήρεια ακόμα και μεγάλων ελληνικών νησιών όπως η Κρήτη και η Ρόδος.

Αν η Ελλάδα επιθυμούσε να υπερασπιστεί την θαλάσσια επικράτειά της και τα δικαιώματά της στην εκμετάλλευση της δικής της ΑΟΖ, θα προχωρούσε άμεσα σε οριοθέτηση με την Κύπρο.

Αντίθετα, προσπαθεί να βρει “λύσεις” με την Αίγυπτο, αφήνοντας χώρο για επικείμενες διαπραγματεύσεις και υποχωρήσεις απέναντι στην Τουρκία.

Η μοναδική τους έγνοια είναι η επικοινωνιακή διαχείριση της απόφασης που έχουν ήδη πάρει.

Στο ενδιάμεσο βγάζουν κανέναν καραβανά καριέρας και οπαδό του κόμματος που κυβερνά, να αφήνει καμία πατριωτική κορώνα του τύπου “θα κάψουμε όποιον πατήσει σε κάποιο από τα νησιά μας”, λες και το ζήτημα να ήταν η πιθανή κατάληψη ενός ελληνικού νησιού από τους Τούρκους και όχι ο σφετερισμός των δικαιωματων Ελλάδας και Κύπρου στην Ανατολική Μεσόγειο και η συνεκμετάλλευση του Αιγαίου.

Πάντως, με αυτά και με τα άλλα, να μην μας διαφεύγει της προσοχής ότι οι Έλληνες δεν έχουν και τις καλύτερες σχέσεις με την αναλυτική σκέψη ούτε με την πραγματικότητα.

Οπότε, ας μην περιμένουμε like in USA αντιδράσεις και εξεγέρσεις στο Ελλάντα.

Μιλάμε για την χώρα όπου η οικογενειοκρατία-μαφιοκρατία δεν αντιμετωπίζεται ως πρόβλημα από την συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών.

Ούτε η διαφθορά θεωρείται σημαντικό πρόβλημα.

Σε ολόκληρη την χώρα πρωθυπουργός ο θείος και στο ήμισυ της χώρας δήμαρχος ο ανιψιός.

Και θα εκλεγούν ξανά και οι δύο.

Αδιάφορο αν αυτό συμβεί με την βοήθεια του κουμπάρου του πρώτου που ελέγχει τα περισσότερα ΜΜΕ και την πιο …τιμημένη σωβρακοφανελα της ευλογημένης -από τον τριαδικό αλλά μοναδικό Θεό- χώρας.

Μεγάλη η χάρη του, μεγάλη και η πείνα που θα ακολουθήσει το κλείσιμο της …τουριστικής περιόδου.

Κλείνω, επανερχόμενος στην μητρόπολη του καπιταλισμού.

Hollywood, Netflix και TV, δεκαετίες τώρα, προβάλλουν το αρχέτυπο του καλού μπάτσου που τα γ@μαει όλα κι όλους, κάνοντας πάντα το …σωστό.

Από ό,τι φαίνεται, πολλοί έχουν αρχίσει να συνειδητοποιούν την μπατσο-προπαγάνδα κι αρχίζουν να ενοχλούνται.

Μάλλον, αντιλαμβάνονται ότι υπάρχει κάποια σχέση ανάμεσα στους μπάτσους-δολοφόνους που γονατίζουν πάνω στους σβέρκους υπόπτων και στους μπάτσους-ήρωες που κυνηγούν και εξολοθρεύουν τους “κακούς” στις ταινίες του Hollywood και στις σειρές του Netflix.

Η πραγματικότητα έρχεται να μας χτυπήσει, όπως μια πλαστική σφαίρα στο στέρνο, διαλύοντας την μυθοπλασία του καπιταλιστικού ονείρου, του συνδυασμού της καταναλωτικής ευημερίας των “μεσαίων” και της αίσθησης ασφάλειας, απέναντι σε όλους τους διαφορετικούς και συνήθως φτωχότερους.

Ελπίζω να οδηγήσει κάπου και μην κρατήσει απλά μέχρι το επόμενο καπιταλιστικό όνειρο.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

(Φίλε Ηλία, όπως λέω στα podcast, δεν πιστεύω στα μάτια μου. Να έρχεται ο Ιούλιος και η Ελλάδα να είναι χωρίς τουρίστες. Να είναι οι παραλίες άδειες. Μαγική εικόνα. Ηλία, κάτι αλλάζει. Μου το λέει η θάλασσα κάθε μέρα. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, η Ελλάδα -και όχι μόνο- δεν θα επιστρέψει στον μαζικό τουρισμό. Αυτό το μοντέλο θα αλλάξει και εξαιτίας της οικονομικής ύφεσης, και εξαιτίας ιών, πανδημιών και κλιματικής αλλαγής. Καλύτερα, μπας και σωθεί η χώρα μας, μπας και αφήσουν καμία παραλία χωρίς να την τσιμεντώσουν. Βλέπω κάθε μέρα τα κλειστά ξενοδοχεία με τις θλιβερές πισίνες δίπλα στην θάλασσα και σκέφτομαι πόσο άθλια και καταστροφική είναι η απληστία των ανθρώπων. Παντελής έλλειψη μέτρου και κλίμακας. Αλλά η Γη μίλησε. Και μας είπε πως δεν είμαστε οι μόνοι που ζούμε πάνω σε αυτήν. Υπάρχουν και άλλα πλάσματα. Που τα αγνοήσαμε και το πληρώνουμε. Ηλία, a change is gonna come. Και αν είμαστε τυχεροί, θα ζούμε για να την ζήσουμε. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου. Και προσπαθήστε να έρθετε Ελλάδα αυτό το καλοκαίρι. Θα τρίβεις τα μάτια σου.)

(Α, Ηλία, δεν έχουν περάσει λίγες μέρες από το προηγούμενο κείμενό σου. Έχουν περάσει 13 μέρες. Τις μετράω εγώ. Ηλία, να γράφεις. Έχω μια φίλη Ελβετίδα και όλο φωτογραφίες και βίντεο με βροχές μου στέλνει. Οπότε, μια που βρέχει εκεί, να γράφεις. Να δίνεις το καλό παράδειγμα στον Άρη και στα άλλα παιδιά. Ευχαριστώ.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.