Αποδεκτή και μη αποδεκτή τρέλα

Αγαπητέ πιτσιρίκο καλησπέρα για άλλη μια φορά.
Ο Βασίλης έστειλε ένα καταπληκτικό κείμενο με ιστορίες καθημερινής τρέλας, και μου δημιούργησε μερικές σκέψεις που είπα να μοιραστώ.

Πρώτα απ’όλα, θέλω να πω ένα τεράστιο ευχαριστώ στον Βασίλη, γιατί οι ιστορίες του για τη Σουηδία με βοήθησαν να ξέρω τι να περιμένω από τη χώρα στην οποία μετανάστευσα, καθώς και να απομυθοποιήσω τη χώρα και τους πολίτες της, πράγμα σημαντικό, ειδικά όταν έρχεται κανείς από ένα βλαχοχώρι όπως η Ελλάδα.

Όπως κάθε τόπος έχει το μικροκλίμα του, έτσι και κάθε κοινωνία έχει την τοπική της ψυχολογία.

Δηλαδή ένα σύνολο από χαρακτηριστικά που έχουν ζυμωθεί μεταξύ των ανθρώπων και έχουν υιοθετήσει οι κοινωνίες με το χρόνο.

Και αυτό το βλέπει κανείς ξεκάθαρα, όταν μεταναστεύει. Διαφορετικοί λαοί έχουν διαφορετικά κολλήματα και φυσικά ζώντας ανάμεσά τους, ανακαλύπτεις ότι συμπεριφορές που θεωρούσες κανονικές, ερχόμενος από τη δική σου κουλτούρα, κάθε άλλο παρα κανονικές είναι.

Διάβαζα κάποτε σε ένα βιβλίο ψυχολογίας πως τα παιδιά των ναρκισσιστών γονέων συχνά δεν μπορούν να καταλάβουν ότι υπάρχει κάτι στραβό στο οικογενειακό τους περιβάλλον.

Βασικά, δεν έχω ιδέα ποιές είναι οι ναρκισσιστικές διαταραχές, απλά προσπαθώ να διαβάσω πού και πού κανένα βιβλίο ψυχολογίας μπας και ξεστραβωθώ, άλλα θα γνέψω καταφατικά για να μη με πάρετε για κανέναν άξεστο.

Άλλα αυτή η ιδέα πως δεν μπορεί κανείς να διακρίνει εύκολα τις παθογένειες στις οποίες έχει μεγαλώσει, είναι σίγουρα να την φυλάξεις και να τη θυμάσαι.

Κάθε εδραιωμένη κατάσταση με παθογένειες ή χωρίς αργά η γρήγορα συνηθίζεται.

Και ο καπιταλισμός είναι γεμάτος παθογένειες άλλα ειδικά στην Ελλάδα, όπου η οικονομική και πνευματική ανέχεια καλά κρατεί, δίνονται πολλές αφορμές ώστε οι άνθρωποι να κολλήσουν σε παθολογικές καταστάσεις.

Η οικονομική εξάρτηση δημιουργεί σχέσεις εξουσίας, άρα πρακτικά σκλαβιάς και κάθε σκλάβος πρέπει να πετάξει την αξιοπρέπειά του στα σκουπίδια, όταν εξαρτάται από κάποιον άλλο για την επιβίωσή του.

Αυτός ο άλλος μπορεί να είναι ένα καταπιεστικό αφεντικό, μπορεί να είναι συνάδελφοι που σε υποτιμούν και σε έχουν περιθωριοποιήσει, μπορεί να είναι γονείς που σε θεωρούν άχρηστο γιατί δε βρίσκεις δουλειά, ή δεν τα πας καλά στα μαθήματά σου, μπορεί να είναι μια σχέση που σε υποτιμά άλλα δεν μπορείς να αφήσεις γιατί δεν είσαι οικονομικά ανεξάρτητος/η.

Πέρα από αυτά είναι μια στρατιά από ψυχαναγκασμούς και κοινωνικά πρέπει, που οι άνθρωποι χρησιμοποιούμε σαν καλύμματα, για να κρύψουμε τη βαθιά ανασφάλειά μας.

Πρέπει να δουλεύεις ακόμα και αν σου φέρονται σαν σκουπίδι, γιατί καμία δουλειά δεν είναι ντροπή.

Πρέπει να είσαι σε μια σχέση γιατί η αξία σου εξαρτάται από το αν έχεις έναν άντρα/γυναίκα δίπλα σου.

Η ποιότητα της σχέσης δεν έχει σημασία, εξάλλου ο άλλος είναι εκεί απλά ως σύμβολο της δικής σου ικανότητας να είσαι σε σχέση.

Πρέπει να σπουδάσεις για να (απο)δείξεις πόσο έξυπνος είσαι.

Πρέπει να σέβεσαι τους γονείς σου ακόμα και όταν αυτοί δεν σέβονται τα ενδιαφέροντά σου, τον ιδιωτικό σου χώρο και χρόνο και την αξιοπρέπειά σου.

Πρέπει να σέβεσαι το κράτος, ακόμα και όταν αυτό δρα ενεργά ώστε να σου κάνει τη ζωή δύσκολη.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό που ευδοκιμεί στην ελληνική κοινωνία -αλλά όχι μόνο- είναι να δείξουμε, συχνά επιθετικά, πόσο γαμάτοι είμαστε. Είτε μειώνοντας τους άλλους, είτε φωνάζοντας, όταν οι άλλοι κάνουν το παραμικρό λαθάκι.

Προσωπική αγαπημένη ιστορία, γυναίκα που ούρλιαζε στους πάντες, από τα παιδιά της μέχρι τον άντρα της, επειδή δεν βοηθούσαν με δουλειές του σπιτιού (ποτέ δεν τους άφηνε να τις ολοκληρώσουν γιατί δεν τις έκαναν “σωστά”).

Με τα χρόνια είχαν κουραστεί μαζί της και είχαν απομακρυνθεί, και, όταν της επισήμανα πως ήταν βίαιη, έβαλε φυσικά τις φωνές.

Όταν η συμπεριφορά συμβαίνει σε επίπεδο κοινωνίας, και όσο δεν υπάρχει ένα αντιπαράδειγμα, οι άνθρωποι την αποδέχονται συχνά σχεδόν αβίαστα.

Δεν είναι, άλλωστε, τυχαία η προσπάθεια τόσων καθεστώτων να προπαγανδίσουν ενάντια καθεστώτων που προέβαλλαν μια εναλλακτική στη δική τους αλήθεια. Η ύπαρξη εναλλακτικής πάντα κάνει δυσκολότερο το να ελέγξεις τους ανθρώπους.

Τόσοι τόνοι μελανιού απέναντι στις Κούβες, και τις Ρωσίες αυτού του κόσμου. Το iron curtain της Ρωσίας ενάντια στη δύση και ο έλεγχος του ίντερνετ στην Κίνα. Πάντα ο φόβος και ο τρόμος της εξουσίας είναι να μην αντιληφθείς ότι μπορεί να υπάρχει εναλλακτική.

Οι εξουσιαστές, είτε κράτη, είτε …ιδιώτες, τρέμουν την έλλειψη εναλλακτικής. Τρέμουν την έλλειψη του ελέγχου.

Το βλέπεις στην προπαγάνδα.

Το βλέπεις στα πρόσωπα των ανθρώπων, όταν ένας καταπιεσμένος αρχίζει να λέει τα πρώτα όχι. Όταν μια καταπιεσμένη σύζυγος αποφασίζει να φύγει. Όταν ένα καταπιεσμένο παιδί αποφασίζει να βάλει όρια στους γονείς του.

Δεν αποδέχονται την αλλαγή του ρόλου που συνεπάγεται η ανυπακοή. Δεν ξέρουν πώς να αντιδράσουν απέναντι σε έναν ελεύθερο άνθρωπο, και κάνουν τις ίδιες σπασμωδικές κινήσεις.

Επειδή λοιπόν το τι θεωρείται κανονικό και σωστό είναι συχνά θέμα σύμβασης και συνήθειας, είναι συχνά αδύνατο και για τους καταπιεστές να καταλάβουν πως η συμπεριφορά τους είναι βίαιη και καταστροφική, άλλα και απο τους καταπιεσμένους να καταλάβουν πως υφίστανται βία.

Συχνά ακούς για ιστορίες ανθρώπων που έφυγαν από μια κατάσταση και αναρωτιόντουσαν πώς μπορούσαν να την ανέχονται για τόσο καιρό.

Δεν θα μπορούσα να αφήσω από το κείμενο τις περιπτώσεις τρέλας που καλλιεργούνται απο τα ΜΜΕ και την εκκλησία.

Όταν ο Πατήρ Κλεομένης ρίχνει πέτρες με σφεντόνες στα καλώδια της ΔΕΗ γιατί μέσα τους κρύβεται ο σατανάς, και στα σχόλια του βίντεο υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν πως είναι αγνός αντί για θεότρελος, τότε κανονικοποιούμε τη σχιζοφρένεια ως αρετή.

Όταν η πρώτη αντίδρασή του να δείς ένα μετανάστη είναι να τον αγριοκοιτάξεις ή να φοβηθείς -επειδή τα ΜΜΕ της χώρας σου σε έχουν κάνει να νομίζεις πως θα σε βιάσει και θα σε ληστέψει- τότε κανονικοποιούμε τη μαζική παραγωγή φοβικών ανθρώπων. Το ίδιο συμβαίνει με τις τρομολαγνικές ειδήσεις για τα περισσότερα θέματα.

Ειλικρινά, έχει κανείς αναρωτηθεί κανείς από όλους αυτούς τους καβλωμέvους με στατιστικά, πόσο είναι το κόστος σε ψυχολογική ζημιά, συχνά αναίτια, που προκαλείται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης;

Εντάξει, στην Ελλάδα δεν πάει κανείς στους ψυχίατρους, οπότε το λύσαμε το πρόβλημα. Μη μας πούνε και τρελούς!

Όσο για την ικανότητα τέτοιων κοινωνιών να αλλάξουν από μόνες τους, θα πω μόνο πως λίγοι βίαιοι άνθρωποι άλλαξαν από μόνοι τους χωρίς να δεχτούν ένα μεγάλο πλήγμα. Είτε αυτό το πλήγμα ήταν μια απώλεια είτε μια φυλάκιση. Συχνά δεν άλλαξαν ούτε τότε.

Συχνά, η μόνη ρεαλιστική αντίδραση για να ξεφύγεις από μια τοξική κατάσταση είναι η φυγή.

Υπό αυτό το πρίσμα, η φυγή προς το εξωτερικό έχει νόημα.

Βέβαια, επειδή όλος ο κόσμος ζει στον καπιταλισμό, ανάλογες παθογένειες υπάρχουν παντού.

Ωστόσο, οι καλύτερες ανταμοιβές, τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα, όπως και η απόσταση, βοηθάνε να δεις την προηγούμενη κατάσταση με καθαρό μάτι και -όντας πιο ανεξάρτητος- να επαναπροσδιορίσεις τη θέση σου στον κόσμο.

Φανταστείτε ποσο πιο υγιείς θα είναι οι σχέσεις, όταν οι άνθρωποι θα είναι πραγματικά οικονομικά ανεξάρτητοι.

Επίσης, για να πιάσω και ένα άλλο θέμα που επαναλαμβάνεται συχνά στο blog, η απόσταση από τους ανθρώπους συχνά βοηθάει να δεις μέσα σου, και να συνειδητοποιήσεις τα δικά σου προβλήματα.

Ειδικά, όταν δεν υπάρχει η ξεπλυματική επίδραση του περιβάλλοντος.

Οι φίλοι που θα σε στηρίξουν ό,τι και αν κάνεις, και που όμως δεν έχουν ούτε οι ίδιοι συναίσθηση πως στηρίζουν μια τοξική συμπεριφορά.

Αυτά, νομίζω το τράβηξα πολύ το κείμενο, και δεν είναι να βγάζεις πολλά σώψυχα καλοκαιριάτικα.

Καλά μπάνια σε όλους!

Α.

(Αγαπητέ φίλε, πολύ ωραίο το κείμενό σας. Να μάθετε να ξεχωρίζετε τους νάρκισσους γιατί είναι χειριστικοί και επικίνδυνοι, ενώ σου τρώνε χρόνο από τη ζωή σου. Όλοι οι άνθρωποι έχουμε ένα ποσοστό ναρκισσισμού αλλά οι νάρκισσοι είναι ειδική κατηγορία ανθρώπων. Ειδικά στην Ελλάδα οι νάρκισσοι κάνουν πάρτι γιατί η Ελλάδα είναι μια χώρα με ανθρώπους μέτριων δυνατοτήτων που έχουν “αυλές”. Διαβάστε λοιπόν στο Διαδίκτυο για τους νάρκισσους. Υπάρχουν πολλά εξαιρετικά κείμενα σε ελληνικά και ξένα σάιτ. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.