Για την Μαρία

Γεια σου, αγαπημένε μου Πιτσιρίκο. Πριν γράψω οτιδήποτε, θα σου πω ότι χαίρομαι πολύ για όλους τους φίλους που ξαναεμφανίστηκαν στο blog. Θα είμαι επίσης ειλικρινής και θα προσθέσω πως έχω παρακολουθήσει ελάχιστα τι συμβαίνει στην παρέα, εξαιτίας οικογενειακών υποθέσεων που έχουν πάρει τον περισσότερο χρόνο αυτόν τον καιρό.

Φυσικά, θα μου πεις εσύ πως το κειμενάκι μου ξέρω να το γράψω, των άλλων τα σνομπάρω;

Δεν είναι έτσι. Αρκεί να δεις πόσο καιρό έχω να κάνω podcast με τον Δημήτρη (γεια σου Δημήτρη) και την Σοράγια· αυτή κι αν χάθηκε τελείως, θα έχει βυθιστεί στις μελέτες και στις έρευνες αγοράς για όλα αυτά τα παλαβά που μόνο αυτή μπορεί να βρει.

Όπως και να έχει, θέλω να γράψω λίγο για μια φίλη μου, την Μαρία.

Μιλούσαμε μέσα στο σαββατοκύριακο, το οποίο το πέρασα με τους πιο αγαπημένους μου φίλους και αυτή έλειπε, οπότε την ενημέρωνα κάθε τόσο για να την κάνω να μην αισθάνεται πως δεν την αγαπάω καθόλου.

Η Μαρία είναι η πιο αγαπημένη φίλη μου. Γνωριζόμαστε ουσιαστικά από όταν γεννήθηκα (είμαι λίγο μικρότερος) και παρόλο που οι δρόμοι μας χώρισαν πολύ πιο νωρίς από όσο θα θέλαμε, σκεφτόμαστε, βλέπουμε και νιώθουμε τα πράγματα σαν να είχαμε ζήσει τις ίδιες καταστάσεις. Αισθανόμασταν σαν να κάναμε πολλή παρέα όλα αυτά τα χρόνια.

Η Μαρία είναι ερωτευμένη αυτόν τον καιρό. Πολύ ερωτευμένη όμως, σε σημείο που την μαλώνω συνέχεια γιατί φοβάμαι πως θα μου πάθει τίποτα.

Προφανώς, έχει γνωρίσει κάποιον που που μελετά τις Σκοτεινές Τέχνες στις οποίες η Σοράγια έχει αφιερώσει τη ζωή της, και ο τύπος έχει εντρυφήσει σε τέτοιο επίπεδο που της έχει πάρει τα μυαλά τελείως. Δεν τον έχω δει, αλλά φοβάμαι πως, όταν τον γνωρίσω, θα απογοητευτώ και θα την μαλώσω άσχημα για τις επιλογές της.

Τέλος πάντων, μεγάλη κοπέλα είναι και δεν μου πέφτει λόγος. Διαβάζει και το blog και θα μου φωνάζει μετά ότι την έκανα ρεζίλι.

Η ιστορία που ήθελα να σου γράψω έχει να κάνει με την ανατολή του ηλίου, αυτό το υπέροχο θέαμα. Απορώ γιατί οι τουρίστες χειροκροτούν το ηλιοβασίλεμα· πρέπει να είναι τελείως χαζοί για να χαίρονται με τον ερχομό του σκοταδιού.

Αυτές τις ημέρες σηκωνόμουν ξημερώματα και κατέβαινα στην παραλία για περπάτημα. Μιλώντας με την Μαρία για την ανατολή που είδα, αυτή μου έλεγε τα κλασικά, τι ωραία είναι εκει και με ρώταγε αν τα περνάμε καλά.

Την πρώτη μέρα, μεσημέρι, με το πού φτάσαμε στο μέρος, με πλησίασαν έξω από το σπίτι δύο λιμενικοί και με ρώτησαν αν είδα δύο μεσανατολίτες να περπατάνε στον δρόμο.

Φαντάστηκα πως είχε γίνει κάποια καταγγελία για διάρρηξη ή κάτι τέτοιο· μετά ανακαλύψαμε πως είχαν ξεμπαρκάρει πρόσφυγες στην παραλία.

Βασικά, με πλησίασαν για να δουν αν είμαι ένας από τους δυο που έψαχναν, αφού είμαι πολύ μελαμψός και με μακριά γένια.

Την επόμενη ημέρα κατέβηκα ξημερώματα, και, εκτός από το να απολαύσω την ησυχία και την ανατολή, πέρασα τυχαία από το σημείο που είχαν αποβιβαστεί αυτοί οι άνθρωποι.

Πεταμένα ρούχα, πετσέτες και σωσίβια, μπουκάλια νερό μισοάδεια διάσπαρτα.

Πιθανώς, ήταν εκεί το προηγούμενο πρωί, τα είδα και το επόμενο.

Αυτοί οι άνθρωποι μπορεί να είδαν την ίδια ανατολή που είδα και εγώ. Σίγουρα δεν είδαν το ίδιο πράγμα που είδα εγώ, ή αυτό που η -χαμένη στην δίνη του έρωτα της- γλυκιά μου φίλη Μαρία θα έβλεπε.

Αν μιλούσαμε τώρα με την Σοράγια, μπορεί να μας έλεγε πως ο έρωτας γεννήθηκε σαν ιδέα με το λογοτεχνικό κύμα τάδε, ενώ τα πάντα είναι τελικά κτηνώδες και ανελέητο σeξ, μέχρι να σβήσει ο εν λόγω ήλιος.

Η Μαρία θα ξενέρωνε άσχημα. Γελάει πολύ και με την καρδιά της όταν μας ακούει, αλλά έχει τελείως αντίθετη άποψη.

Η δική μου άποψη είναι πως ο έρωτας είναι πολυτέλεια, όπως και η όμορφη ανατολή του ηλίου.

Όταν φοβάσαι τις βόμβες και τα βασανιστήρια, τον πνιγμό και την σύλληψη, την απέλαση και την καταστροφή ή την εκμετάλλευση και τον ρατσισμό στο μέρος που κατέληξες, ο ήλιος δεν ανατέλλει ποτέ για σένα.

Πάνω στην βάρκα μπορεί να ταξίδεψε ένα ερωτευμένο ζευγάρι. Στην χώρα τους, σε άλλες στιγμές, μπορεί να λάτρευαν τα πρωινά τους, την ώρα που το φως έδειχνε το πρόσωπο του ενός στον άλλο και έδιναν το πρώτο φιλί της ημέρας.

Δεν είναι ο ίδιος ήλιος, δεν είναι ο ίδιος κόσμος. Ο φόβος και η απελπισία, όχι αυτή που βιώνουμε εμείς όταν αυξάνονται οι φόροι και πέφτει η κίνηση στο μαγαζί αλλά αυτή που βιώνουν αυτοί που δεν ξέρουν αν αυριο θα υπάρχουν, είναι σίγουρα δυνατότερα.

Για κάποιο μυστήριο λόγο ο δημιουργός αυτού του σύμπαντος σκέφτηκε πως είναι καλή ιδέα να έχουμε φως και σκοτάδι, έρωτα και τρόμο. Δεν συμφωνώ μαζί του· όταν θα τα πούμε από κοντά, ελπίζω να μου αφιερώσει λίγη ώρα, για να του πω πώς το σκέφτομαι.

Θα προτιμούσα να έχουμε μόνο φως και έρωτα, τα μάτια όλων μας να φωτίζουν σαν την ανατολή του ήλιου και σαν τα μάτια της Μαρίας, όταν μιλάει για τον απίστευτο άντρα που γνώρισε επιτέλους.

Σας στέλνω την αγάπη μου από την Ρόδο

Βασίλης

Υ.Γ. Είχα φωτογραφίσει και το σημείο με τα απομεινάρια, αλλά τελικά δεν θα σου το στείλω. Η Μαρία στεναχωρήθηκε και μόνο που της το περιέγραψα, φτάνει.

(Φίλε Βασίλη, αν είναι να πάθει κάποιος κακό, να το πάθει από έρωτα. Όχι από όλα τα υπόλοιπα, τα θλιβερά. Βασίλη, όπως είπα και στα podcast από το νησί, είναι κάργα άκεφο αυτό το καλοκαίρι. Είναι σαν να μην είναι καλοκαίρι. Ο ήλιος δεν είναι ίδιος για κανέναν. Και οι άνθρωποι φοβούνται, ακόμα και αν δεν είναι πρόσφυγες. Ας χειροκροτούν οι άνθρωποι τα ηλιοβασιλέματα· καλύτερο από το να χειροκροτούν φασίστες και φασιστικές ιδέες, όπως είναι της μόδας τα τελευταία χρόνια. Όσο φοβούνται οι άνθρωποι να παραδεχτούν πως το μόνο που θέλουν είναι μια αγκαλιά -γιατί αυτό θέλουν όλοι-, τόσο θα μεγαλώνει το μίσος για τους άλλους ανθρώπους. Βασίλη, επέστρεψαν σχεδόν όλοι στο μπλογκ. Εντάξει, είχαν επηρεαστεί και από την καραντίνα. Κι εγώ με μισή καρδιά γράφω και κάνω podcast τους τελευταίους μήνες. Άντε, τον χειμώνα να έρθεις στην Αθήνα, να έρθει και ο Ηλίας από την Ελβετία, για να βρεθούμε όλοι παρέα με τον Δημήτρη, τον Γρηγόρη και τα άλλα παιδιά, και να κάνουμε ένα τσιμπούσι. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου. Και να σκέφτεσαι πως αυτή η θάλασσα που μπαίνεις έχει σώσει εκατομμύρια ανθρώπους. Και θα σώσει κι εμάς. Γεια σου, Μαρία.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.