Εσύ τι έχεις να χάσεις;

Αγαπημένε μου πιτσιρίκο, γεια σου και πάλι!
Μετά από ένα αρκετά μεγάλο διάστημα διανοητικού ασκητισμού, είπα να σου στείλω κατιτίς, και να σπάσω για λίγο το διαλεκτικό εμπάργκο που έθεσα στον εαυτό μου.

Θα σου στείλω διάφορα, μόνο να βρω χρόνο να τα ολοκληρώσω ή να τα ηχογραφήσω.

Επειδή το κείμενο είναι μεγαλούτσικο, προειδοποιώ τον φίλο αναγνώστη ότι δεν πρόκειται να αναφερθώ στο θεατράκι του Αιγαίου, στην Αγιά Σοφιά και στην πατριωτική υστερία των ημερών.

Αρκετούς Μπογδάνους έχει αυτή η χώρα, ας ασχοληθούν αυτοί. Ο εξαδάκτυλος πάντως ακόμα δεν γεννήθηκε, οπότε πρέπει να περιμένουμε λιγάκι ακόμα.

Πάντως, απ’ ό,τι βλέπω, μετά το τετράμηνο sabbatical που πήρα από τον κόσμο της επικαιρότητας, δεν έχει αλλάξει απολύτως τίποτα. Η μόνη διαφορά είναι ότι εγώ είμαι πιο χαλαρός και πιο νηφάλιος.

Τα σκατά, πάντως, συνεχίζουν να επιπλέουν.

Γύρισα και στα πάτρια εδάφη εδώ και καιρό, και ζω μεγάλες συγκινήσεις.

Και πάνω που νόμιζα ότι χειρότερα δεν γίνεται, η φαντασία των χάπατων και των κυβερνώντων ιδιοκτητών τους συνεχίζει να με εκπλήσσει.

Από πού να το πιάσω; Από τη συζήτηση που άκουσα από το διπλανό τραπέζι σε μια καφετέρια, όπου μια γυναίκα προσπαθούσε να πείσει τα δυο αρσενικά της παρέας της ότι η γιόγκα δεν είναι αντίθετη με τον χριστιανισμό;

Από μια παρέα ανθρώπων στην ηλικία μου που -αγανακτισμένοι με τα νέα κρούσματα- διαμαρτύρονταν γιατί δεν μας κλείνουν πάλι μέσα;

Από τον κουμπάρο μου που μετά το οικογενειακό bullying που έφαγε και δέχτηκε να βαφτίσει τον γιό του, βρέθηκε να του δίνει ο παπάς βιβλιαράκι κατήχησης με τίτλο “Μαρξισμός και Σατανισμός”, επειδή κάποιος από την οικογένειά του ρουφιάνεψε στον παπά ότι είναι αριστερός;

Από τις εργατικές γειτονιές της Θεσσαλονίκης που μοιάζουν με γειτονιές φαντάσματα, με τις σκονισμένες γκρίζες τζαμαρίες των κλειστών καταστημάτων να αυξάνονται κάθε φορά που επισκέπτομαι τις παλιές μου γειτονιές, και όπου η αντιστοιχία γυράδικου και καφετέριας ανα κάτοικο πρέπει να έχει φτάσει άνετα το 1 ανα 100;

Παλιά το γυράδικο εδώ πιο πάνω είχε 2-3 ντελιβεράδες και η παραγγελία ερχόταν γρήγορα. Τώρα έχει 8 μηχανάκια απ’ έξω. Δεν προλαβαίνω να κλείσω το τηλέφωνο και ο γύρος είναι στο χέρι μου.

Τσάμπα είναι οι ντελιβεράδες άλλωστε, δε βαριέσαι.

Πέτυχα και μια ωραία λιτανεία, παραμονή του προφήτ’ Ηλία, όπου καμιά 30αριά κυράτσες ακολουθούσαν τα παπαδαριά και την εικόνα, συνοδεία αστυνομίας και στρατού μάλιστα.

Βλέπεις, δεν υπάρχει πρόβλημα να δημιουργηθεί κυκλοφοριακή συμφόρηση από μια χούφτα πιστούς που προσκυνάνε έναν φανταστικό Θεό, το πρόβλημα είναι όταν δημιουργείται από ανθρώπους που διεκδικούν τα δικαιώματά τους, προσπαθώντας να λύσουν τα πραγματικά τους προβλήματα.

Ανάταση ψυχής αισθάνθηκα, πιτσιρίκο μου, βλέποντας τους παπάδες παρέα με τους στρατιωτικούς και τους αστυνομικούς συνοδούς. Μια εθνική υπερηφάνεια, δεν μπορώ να το περιγράψω. Με συγκίνησε το τρίπτυχο Εκκλησία-Στρατός-Αστυνομία και μου έφερε στον νου περήφανες στιγμές της ελληνικής ιστορίας.

Μπρος ολοταχώς στο παρελθόν και καλωσήρθατε στο 1967, εν έτει 2020.

Στρατός και Αστυνομία, Αστυνομία και Στρατός, το “ζωτικό νεύρο του Κράτους”.

Όπως μας έλεγε και η Ρόζα Λούξεμπουργκ πριν από 100 χρόνια και ακόμα χαμπάρι δεν έχουμε πάρει: το πιο ζωτικό νεύρο του σημερινού μας Κράτους δεν είναι η ευημερία του λαού του, η αγάπη της πατρίδας, ο πολιτισμός, όχι…τίποτε απ΄όλα αυτά. Το πιο ζωτικό νεύρο του είναι οι ξιφολόγχες.

Έχει ένα μήνα που είμαι εδώ, πιτσιρίκο, και μόνο μια φορά έτυχε να κάτσω μπροστά στην τηλεόραση, έτσι από περιέργεια, μιας που την είχε ανοιχτή η πεθερά μου. Κράτησε πολύ λίγο, διαφορετικά θα είχα γράψει μια εγκυκλοπαίδεια υλικό ως τώρα.

Δεν ξέρω αν έχει πάρει το μάτι σου το Dot και τους Θαλασσόλυκους στο ΣΚΑΪ, αλλά μιλάμε για πολλή αναγούλα. Άμα έχεις τις μαύρες σου, ρίξε μια ματιά για να ανεβάσεις την αυτοπεποίθησή σου στο κόκκινο.

Γιατί θα μπορούσαμε να είμαστε σαν κι αυτούς.

Φτηνά τη γλιτώσαμε, πιτσιρίκο μου.

Πιτσιρίκο μου, κάθε κρίση μας θέλει να κοιτάμε στο παρελθόν για τη σωτηρία μας, όχι στο μακρινό παρελθόν, αλλά στο πιο άμεσο, στην αμέσως προηγούμενη σταθερή κατάσταση.

Η κρίση του 2008 οδήγησε τον κόσμο να επιλέξει τους πολιτικούς που υπόσχονταν την επιστροφή στην κανονικότητα και στις μερες της αφθονίας.

Η κρίση του κορωνοϊού οδήγησε τους ανθρώπους στην ανάγκη να επιστρέψουν στις μέρες προ-κορωνοϊού, όπως φάνηκε η κατάσταση με το πού άνοιξαν τα μαγαζιά και σταμάτησαν να στέλνουν μηνύματα για να βγουν έξω.

Θυμάσαι τι καλά που τα γράφανε στο FB όταν ήταν όλοι κλεισμένοι, που βρήκαν όλοι το νόημα της ζωής, της αλληλεγγύης και εκτίμησαν τα σημαντικά, μικρά πράγματα της καθημερινότητας;

Ε, με το πού άνοιξαν τα μαγαζιά τα ξεχάσανε.

Όπως τα ξέχασε ο κοσμάκης, τα ξέχασαν και τα ρεπτίλια με γραβάτα που μαζεύτηκαν για να μοιράσουν το κασέρι της Ευρώπης. Το πενιχρό κασεράκι δηλαδή, που το βαφτίζουν μαμούθ γιατί τόσο τσίπηδες είναι, και για το οποίο μαλώνουν σαν κοτούλες ποιός θα πάρει τι και πόσο και γιατί τόσο αυτός και όχι εγώ.

Σπουδαία ένωση. Φαντάσου δηλαδή να μην ήταν ένωση με κοινό προϋπολογισμό τι θα γινόταν.

Και το καθυστερημένο της οικογένειας Μητσοτάκη μας φέσωσε ακόμα μερικά δισεκατομμύρια χρέους, αντί να διαγράψει τα υπάρχοντα, αλλά μην κοιτάς εκεί, έχει λειτουργία στην Αγιά Τσοφιά σήμερα.

Ό,τι κρίση κι αν δημιουργείται, η ανάγκη για αλλαγή αυτού του σάπιου συστήματος που δεν εξυπηρετεί κανέναν -πέρα από τα ρεπτίλια στο ρετιρέ- βρίσκεται στα μυαλά κάποιων λίγων ονειροπόλων.

Κανένας άλλος δεν νοιάζεται στο Ελλάντα. Οι υπόλοιποι θέλουν απλά να πάρουν εκείνο το γκατζετάκι που τους λείπει ή να φτιάξουν τα νύχια τους.

Γεμάτα τα πεντικιούρ-μανικιούρ με το πού άνοιξαν τα καταστήματα.

Δεν μπορούν οι άμοιροι, δεν μπορούν. Πρώτα θα αλλάξει ο υπόλοιπος κόσμος και μετά η Ελλάδα. Οποιαδήποτε ελπίδα για αλλαγή, δεν πρόκειται να έρθει από το εσωτερικό της χώρας, οπότε ας μην εθελοτυφλούμε.

Αν οι Έλληνες θέλουν να κάνουν επανάσταση για να βοηθήσουν τη χώρα τους, καλύτερα να πάνε να ενωθούν με τους διαμαρτυρόμενους στις ΗΠΑ, μπας και έχουμε καμιά ελπίδα στο τέλος.

Άμα σου κολλάει το λειτουργικό σύστημα, βλέπεις, δεν αλλάζεις λειτουργικό σε κάποιο που να μην κολλάει, απλά κάνεις “επιστροφή στις εργοστασιακές ρυθμίσεις”.

Έχουμε καταντήσει άνθρωποι-συσκευές.

Και περιμένουν σαν χαζοί να κλείσει το ζαβό παιδί του Μητσοτάκη την τετραετία, για να πάρουν θέση.

Το γεγονός ότι το 2011 -την χειρότερη χρονιά της χρεοκοπίας- η ύφεση έφτασε σχεδόν το 10%, αν θυμάμαι καλά τα δεκαδικάτα, και 10 χρόνια εξοντωτικής λιτότητας μετά, έχοντας πάρει το μεγαλύτερο δάνειο στην ιστορία του καπιταλισμού, σχεδόν 300 δισ., θα φτάσουμε πάλι να έχουμε ύφεση 10-15%, δεν ακουμπάει κανέναν ε;

Ε βάλε Καμπουράκη τότε να στα πει αλλιώς, να ακούσεις τον μαυρισμένο Άδωνη να κουνάει το δάχτυλό του από την παραλία που δεν θα πας φέτος, εκτός κι αν πάρεις κανά δελτίο κοινωνικού τουρισμού.

Ξέρεις, από αυτά τα δελτία που δίνουν μόνο στις Βενεζουέλες.

Βρε κεφτέ, το ίδιο το σύστημα της Αντιπροσωπευτικής Κοινοβουλευτικής Δημοκρατορίας, εξασφαλίζει ότι τίποτα καλό δεν πρόκειται να γίνει ποτέ σε αυτή τη χώρα, ποτέ. Τι δεν καταλαβαίνεις;

Θα τα εξηγήσω ακόμη μια φορά, μπας και το πιάσεις.

Οι βουλευτές, καλέ μου κουραμπιέ, οφείλουν την ίδια την πολιτική τους ύπαρξη στην κομματική τους ταυτότητα και μόνο όσοι είναι αρκετά πειθήνιοι, αλλά και καιροσκόποι, θα προχωρήσουν έστω και στα μεσαία σκαλιά της κομματικής ιεραρχίας.

Δηλαδή αν θες να πιάσεις τα μεγάλα πόστα, πρέπει να είσαι μεγάλο καθίκι.

Το ‘χω ξαναπεί, αλλά θα το ξαναπώ: καμία αλλαγή δεν ήρθε ποτέ χωρίς διεκδίκηση, επειδή οι πολίτες ψήφισαν τον κατάλληλο υποψήφιο.

Η ανεξαρτησία είναι εξ ορισμού το μέγιστο κομματικό αμάρτημα για έναν πολιτικό και ο δρόμος προς τις ανώτατες βαθμίδες περνά από πολυετή και δοκιμασμένη υποταγή στους στόχους του κόμματος και του προέδρου.

Καλά μέχρι εδώ;

Λοιπόν, είναι απλό, όσο πιο κοντά βρίσκεται το κόμμα στην εξουσία, τόσο η απαίτηση για υπακοή από τα στελέχη του μεγαλώνει. Πολύ συχνά η υποταγή αυτή επιβάλλεται να είναι και ενθουσιώδης, αφού κανείς δεν γίνεται υπουργός, χειροκροτώντας τον αρχηγό του χλιαρά στα κομματικά συνέδρια.

Η τοπική ολιγαρχία λοιπόν γνωρίζει πως, αν βάλει στο τσεπάκι της τον πρόεδρο και τους εφαπτόμενους αυλικούς, έχει στο τσεπάκι της ολόκληρη την κυβέρνηση.

Δεν χρειάζεται να διαφθείρει πολλούς, αρκεί να βρωμίσει το κεφάλι, 5-6 σακαφλιάδες στην κορυφή και το πήρε το μαγαζάκι. Ευκολάκι.

Το σύστημα της πολιτικής μας αντιπροσώπευσης αδυνατεί να μας εκπροσωπήσει, καθώς εκείνοι τους οποίους ψηφίζουμε -από τα ψηφοδέλτια που εκείνοι αποφασίζουν- είναι από την αρχή δέσμιοι στόχων και προτεραιοτήτων που δεν έχουν σε τίποτε να κάνουν με τους δικούς μας στόχους και προτεραιότητες.

Ακολουθούν τη λογική των συμφερόντων ενός κόμματος, που η μόνη του ανησυχία για εμάς είναι μήπως τυχόν και ψηφίσουμε κάποιο άλλο κόμμα και δεν καταφέρουν να αποκτήσουν τον απαραίτητο αριθμό εδρών για να εξυπηρετήσουν τα τοπικά αφεντικά τους.

Αλλά και να μην καταφέρουν να κερδίσουν τον τελικό, δεν βαριέσαι, καλό είναι και το βουλευτιλίκι. Άλλοι δουλεύουν για να το πληρώσουν, άλλωστε.

Είναι, με άλλα λόγια, σχεδόν αδύνατο να προωθηθούν στην κομματική ιεραρχία εκείνοι που σκέφτονται και δρουν ανεξάρτητα και που δίνουν προτεραιότητα σε ό,τι θεωρούν κοινό καλό, δηλαδή οι έξυπνοι, δραστήριοι, ακέραιοι και ανεξάρτητοι άνθρωποι τους οποίους θα θέλαμε να έχουμε πολιτικούς και κυβερνήτες.

Και όσοι είναι τέτοιοι, δεν ασχολούνται με την πολιτική ή, όταν ασχοληθούν, δεν έχουν καμία ελπίδα να αποκτήσουν την επιρροή που θα έπρεπε να έχουν, αφού μοιραία αποτελούν μειονότητα, στέκοντας μόνοι απέναντι σε έναν στρατό από κομματικούς αυλικούς, παπαγαλάκια της δημοσιοκαφρίλας και ιντερνετικά τρολ.

Είναι ποτέ δυνατόν αυτοί οι γελοίοι και τα γλειφτρόνια τους, να λύσουν ποτέ τα σοβαρά προβλήματα που ταλανίζουν την ανθρωπότητα;

Είναι δυνατόν αυτά τα ναρκισσιστικά, εγωπαθή σκουπίδια, να βρουν λύσεις για τις κρίσεις του καπιταλισμού, για τη φτώχεια, την κλιματική κρίση, τους πολέμους;

Πάτε καλά;

Ή μήπως θα λύσουν τα εθνικά θέματα; Το Ελληνοτουρκικό.

Που αν καθόσουν να σκεφτείς και δεν είχες το κεφάλι σου κολλημένο στο γυαλί, θα έβλεπες ότι δεν είναι τίποτα παραπάνω από τις κοκορομαχίες της μιας τοπικής ολιγαρχίας που επιτίθεται στην άλλη, επειδή φέτος δεν υπάρχει τουρισμός και γνωρίζουν ότι σύντομα έρχονται δύσκολες μέρες.

Γι’ αυτό σας μεγάλωσε οι μάνα σας ρε, για να πεθαίνετε για τα πετρέλαια της Exxon, της Total, της Eni και της Repsol;

Και μια ερώτηση προς όλους αυτούς τους μπατριώτες εκεί έξω: Θυμάστε, ρε, ποτέ κανέναν πόλεμο που τα λάφυρα να μοιράστηκαν σε ίσα μερίδια σε αυτούς που πολέμησαν;

Εκατομμύρια πέθαιναν μέσα στις λάσπες, στα χαντάκια και το μετάλλιο πήγαινε στον στρατηγό που καθόταν στην έπαυλη, μαζί με τον πολιτικό και τον βιομήχανο.

Άλλωστε, έχουμε και σένα πιτσιρίκο να μας φυλάς τα νησιά. Θα κάνουν εισβολή οι Τούρκοι και μέσα σε 24 ώρες θα τους έχεις να χορεύουν τη Μισιρλού στην παραλία μεθυσμένοι.

Μήπως ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να περιμένουμε τις εκλογές και να βγούμε πάλι στους δρόμους μαζικά και μόνιμα; Ή μήπως θέλουμε ακόμα δυο-τρία μνημόνια για να το χωνέψουμε;

Τα αμερικανάκια πάντως βγήκαν.

Αφού αυτό φοβούνται; Προς τι τόση καταστολή άλλωστε; Προς τι το νομοσχέδιο για την απαγόρευση των διαδηλώσεων;

Εδώ, στις ΗΠΑ, άρχισαν να συλλαμβάνουν διαδηλωτές δυνάμεις ασφαλείας χωρίς διακριτικά, τσουβαλιάζοντας τους σε αυτοκίνητα επίσης χωρίς διακριτικά, ενοικιαζόμενα, σε στυλ μεξικάνικου καρτέλ.

Όταν το κράτος συμπεριφέρεται σαν μαφία, τι άλλο σημάδι θέλεις για να πειστείς; Λες να μη φοβούνται;

Και άντε αυτοί έχουν πολλά να χάσουν, ιδιωτικά τζετ, ταξίδια, επαύλεις και μια ζωή γεμάτη χλιδή. Εσύ τι έχεις να χάσεις;

Και πρέπει να είμαστε έξυπνοι, ρε φίλε, στον 21ο αιώνα είμαστε, δεν φτάνει να βάψεις το πιασάρικο μήνυμα σου στο πλακάτ και να την πέσουμε στην πλατεία. Εντάξει, ναι, είναι μια καλή αρχή, αλλά δεν φτάνει.

Δεν φτάνει να πετάξουμε το τούβλο στη βιτρίνα της Πειραιώς, δεν φτάνει, γιατί την άλλη μέρα θα έχουν καινούργιο τζάμι και μαζί του θα ‘χουν και στόρια από τιτάνιο.

Αν θες να βλάψεις την τράπεζα, ας κλείσουμε όλοι τους λογαριασμούς μας μαζικά. Τι νόημα έχει να σπας το τζάμι αλλά να πληρώνεις τις προμήθειες συναλλαγών με την καρτούλα σου; Με τις προμήθειές σου θα την αλλάξει τη τζαμαρία που σπας.

Δεν θα βλάψεις την κερδοφορία μιας τράπεζας δισεκατομμυρίων ευρώ, που παράγει νέο χρήμα από τον αέρα κάθε φορά που πατάει το Enter στο πληκτρολόγιο και εκδίδει ένα νέο δάνειο, επειδή της έσπασες τη τζαμαρία, ακόμα κι αν τις σπάσεις όλες ταυτόχρονα.

Θες να κάνεις ζημιά σε μια τράπεζα; Έλα να διαλέξουμε μια στην τύχη, Εθνική ξέρω γω. Πόσοι είμαστε; 500, 1000, 10.000; Ωραία, ας χωριστούμε σε ομάδες των 50, θα βάλουμε τους γραφίστες να μας εκτυπώσουν ψεύτικα στοιχεία και θα στηθούμε 50 άτομα στην ουρά να κάνουμε αίτηση δανείου ή ξέρω γω, άνοιγμα λογαριασμού ή ό,τι να’ ναι, ό,τι μας κατέβει.

Πενήντα άτομα, ο ένας πίσω από τον άλλον, να κάνουμε ψεύτικα αιτήματα.

Θα βάλουμε τα καλά μας τα ρούχα, θα κάνουμε δεξιά χωρίστρα στα μαλλιά και θα τους ξεσκίσουμε στη γραφειοκρατία, χωρίς να κάνουν ούτε μια αληθινή μπίζνα όλη μέρα.

Μια ομάδα θα πάει στο κατάστημα της Φιλαδέλφειας, η άλλη στα Πετράλωνα, θα χωριστούμε, θα πιάσουμε από ένα κατάστημα σε όλη την Αθήνα και την άλλη μέρα θα πάμε εμείς στα Πετράλωνα, στην Alpha Bank και εσείς πάτε στην Πειραιώς της Κηφισιάς και θα το κάνουμε κάθε μέρα για ένα μήνα.

Έτσι γ@μάς την κερδοφορία μιας τράπεζας, αποτρέποντας τους να λειτουργήσουν, αλλά αποφεύγοντας τους μπάτσους. Δεν είμαστε στο 1900, ξυπνήστε λιγάκι, θέλει λίγο μυαλό.

To Wikileaks υπάρχει από το 2006 και έχει κάνει μεγαλύτερη ζημιά από όλες τις πορείες των τελευταίων 20 ετών, που έχουν χεστεί πάνω τους. Εκατό χιλιάδες εργατοώρες σε 50 διαφορετικές υπηρεσίες στις ΗΠΑ, μόνο για να δουν τι θα κάνουν με τον Τζούλιαν.

Γιατί δεν έχουμε 10 Wikileaks, 50, 100; Έχουν περάσει 14 χρόνια. Κανονικά θα έπρεπε να έχουμε ένα Wikileaks σε κάθε πρωτεύουσα νομού της Ελλάδας, μια για κάθε διεφθαρμένο τομάρι. Τι στο διάολο περιμένουμε;

Δεν ξέρω. Αλλά αφού περιμένουμε, ας σπάσουμε λίγη πλάκα.

Αλλά στο τέλος ούτε πλάκα θα σπάσουμε, θα μας ξαναπηδήξουν για ακόμα μια δεκαετία, περιμένοντας την κρίση του 2030 και το μόνο που θα έχουμε να επιδείξουμε θα είναι η βαρετή δουλειά μας.

Ξέρεις, αυτή που μας εξασφαλίζει το καταπληκτικό προνόμιο να μπορούμε να πάμε μια φορά την εβδομάδα με τους φίλους μας σε ένα ταβερνάκι ή σε ένα μπαρ και να τα τσούξουμε.

Και πού είσαι, εμείς είμαστε και οι προνομιούχοι, μην το ξεχνάς ποτέ αυτό.

Έτσι όπως πάμε, θα καταλήξουμε στο άνετο κρεβατάκι μας από το ΙΚΕΑ, με τους συγγενείς μας πάνω από το κεφάλι περιμένοντας να τα κακαρώσουμε και, αφού μας ξέσκισαν τα αφεντικά μας όλες αυτές τις δεκαετίες και δεν μας έχει μείνει πια ούτε ρανίδα γέλιου, ρυτιδιασμένοι με το καθικάκι να συλλέγει τα απόβλητά μας.

Αλλά τουλάχιστον είχαμε τη δουλίτσα μας ρε φίλε.

Τουλάχιστον καταφέραμε να πάμε στο Λούβρο και να δούμε την Τζοκόντα από κοντά και να κάνουμε το σχετικό στόρι στο Instagram. Τουλάχιστον είχαμε λεφτά να πάρουμε το καινούργιο iPhone 125max με τις 15 κάμερες των 1000 megapixel.

Πώς καταντήσαμε έτσι, ρε γαμώτο.

Υπάρχει ένα μεγάλο κακό εκεί έξω, πιτσιρίκο μου, αλλά και μέσα μας. Αυτό μέσα μας δεν το βλέπουμε, γιατί έχουμε μάθει να χωρίζουμε τον κόσμο σε καλούς και κακούς και κάθε ένας από μας θεωρεί τον εαυτό του καλό, ακόμα και ο πιο μοχθηρός ανάμεσα μας.

Δεν πρόκειται να υπάρξει μια μεγάλη δύναμη καλού που να αποτινάξει το κακό από τη ζωή, μας και ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις.

Όπως έλεγε και ο Στάινμπεκ καλύτερα από μένα: η κοιλιά κάθε κακού και μοχθηρού είναι άσπρη σαν το χιόνι…και τα κρυφά μέρη των αγγέλων είναι γεμάτα λέπρα.

Στο ενδιάμεσο, είναι τα μικρά πράγματα που έχουν σημασία, οι μικρές πράξεις καλοσύνης, συμπόνοιας και αλληλοβοήθειας στα μεταξύ μας. Να αποτινάξουμε την καχυποψία από μέσα μας και να έρθουμε κοντά ο ένας με τον άλλον. Να αγαπηθούμε, να συμφιλιωθούμε και να συνεργαστούμε.

Αλλά θα το κλείσω κάπου εδώ, γιατί έχουμε ακόμα πολλά να πούμε. Μέχρι να βρούμε το κουράγιο να κάνουμε, γιατί τότε δεν θα έχουμε χρόνο για πολλά λόγια.

Ως τότε, έλα να κάνουμε καμιά βουτιά καλύτερα, να φάμε κανά παγωτό και να απολαύσουμε την καλοκαιρινή ραστώνη, πριν μας τα κόψουν κι αυτά. Ποιός ξεσηκώνεται καλοκαιριάτικα άλλωστε, άσε, από Οκτώβρη και βλέπουμε.

Από την ηλιόλουστη, γκρίζα Θεσσαλονίκη, με τα όμορφα ηλιοβασιλέματα στο λιμάνι, με αγάπη. Αγάπη μόνο.

Κώστας

(Φίλε Κώστα, αισθητή η απουσία σου. Κώστα, εγώ ανακουφίστηκα όταν οι Έλληνες -δέκα χρόνια μετά την χρεοκοπία της χώρας- έκαναν πάλι κυβέρνηση το κόμμα που εκτίναξε το δημόσιο χρέος, φορτωμένο μάλιστα τώρα και με πολλούς ακροδεξιούς. Σκέφτηκα πως μπορώ να κάνω πια τα μπάνια μου και να τρώω τα παγωτά μου, χωρίς καμία ενοχή. Οι πολίτες κάθε χώρας παίρνουν αυτό που επιθυμούν. Και αυτά που επιθυμούν οι Έλληνες τα τελευταία 40 χρόνια δεν μπορεί να είναι επαναλαμβανόμενες συμπτώσεις. Φίλε Κώστα, αυτό που δεν θέλουν να χάσουν οι περισσότεροι άνθρωποι είναι η σκλαβιά τους. Δεν θέλουν να είναι ελεύθεροι. Οπότε, ας απολαύσουμε το καλοκαίρι. Καλά μπάνια. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.