Πώς την παλεύουμε με αυτή την κατάσταση, γιατί δεν αντιδρούμε;

Γεια σου, αγαπημένε μου Πιτσιρίκο. Πάει καιρός πολύς που δεν σου έχω γράψει. Κάτι τα podcast, κάτι τα μπάνια, κάτι η πολλή δουλειά -που ως γνωστόν τρώει τον αφέντη- το έχω παραμελήσει το πληκτρολόγιο.

Θα μου πεις με τόσα podcast γιατί να αισθανθώ την ανάγκη να σου γράψω κάτι; Μια με τον Δημήτρη, μια με την Σοράγια, τι θέμα υπάρχει που δεν έχουμε πιάσει αυτό το διάστημα;

Ήθελα απλά να αναφερθώ λίγο σε κάτι που μας απασχολεί όλους, ξανά και ξανά, και φαίνεται πως δεν μπορούμε να το εξηγήσουμε με τίποτα. Ή που προσπαθούμε να το εξηγούμε από μια οπτική που έχει να κάνει με ιδεολογικές βάσεις.

Μία από τις μεγάλες ερωτήσεις λοιπόν:

Πώς την παλεύουμε με αυτή την κατάσταση, γιατί δεν αντιδρούμε;

Ποια κατάσταση; Αυτή, όλη.

Έχω ξαναγράψει πως αυτό που παρατηρούμε σε κοινωνικό επίπεδο και προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε με ιδεολογικές και οικονομικές αναλύσεις, έχει πολύ συχνά την βάση του σε καθαρά βιολογικά φαινόμενα. Απλά, αντί να ισχύει για ένα άτομο, μεταβιβάζεται και εφαρμόζεται σε ένα σύνολο ατόμων.

Η φυσιολογία των πολυκύτταρων οργανισμών έχει να κάνει με το ότι λειτουργούν σαν μια εξαιρετικά πολύπλοκη βιολογική μηχανή, της οποίας πολλά σημεία παραμένουν ανεξήγητα, ακόμα και μετά την αποκωδικοποίηση του γονιδιώματος.

Με αυτή την αποκωδικοποίηση είναι σαν να αποκτήσαμε πρόσβαση στο σχέδιο κατασκευής και λειτουργίας της μηχανής. Το πρόβλημα είναι πως αυτή η μηχανή, εκτός του ότι είναι το πιο πολύπλοκο πράγμα που υπάρχει, επηρεάζεται δυναμικά και σε αληθινό χρόνο από την αλληλεπίδραση με το περιβάλλον της.

Αυτό σημαίνει πως κομμάτια της μηχανής των οποίων την λειτουργία και τη σημασία δεν γνωρίζουμε, μπορούν να ανάβουν, να σβήνουν ή να μεταλλάσσονται ανάλογα με τις συνθήκες γύρω τους.

Το αποτέλεσμα, με απλά λόγια, είναι πως η συνολική λειτουργία της μηχανής μπορεί να μην μπορέσει ποτέ να μας γίνει πλήρως ξεκάθαρη.

Από την άλλη πλευρά, κάποια πράγματα που δεν μπορούμε να εξηγήσουμε βιολογικά, μπορούμε να τα παρατηρήσουμε. Εξάγουμε ένα συμπέρασμα λοιπόν εκ του αποτελέσματος, όταν αυτό είναι στατιστικά σημαντικό.

Δεν χρειάζεται να ξέρεις τον νόμο της βαρύτητας για να διαπιστώσεις πως, όποιος κάνει ένα βήμα πέρα από το χείλος του γκρεμού, έχει άσχημα ξεμπερδέματα. Άρα, διαπιστώνεις άμεσα πως ο άνθρωπος δεν ξέρει να πετά. Στατιστικά σημαντικό ποσοστό θα έλεγα, συμβαίνει στο 100% των περιπτώσεων.

Ένα από τα βιολογικά φαινόμενα που παρατηρήθηκαν πολύ καιρό πριν ερμηνευτούν λέγεται «εξοικείωση του υποδοχέα». Αυτό που συμβαίνει δηλαδή, όταν κάποιο αισθητήριο όργανο εκτίθεται συνεχώς σε ένα ερέθισμα και στο τέλος δεν αντιδρά σε αυτό.

Μετά από λίγη ώρα, δεν αισθανόμαστε τα ρούχα που φοράμε, την καρέκλα που καθόμαστε, την μυρωδιά του σπιτιού μας ή του γραφείου μας. Μέχρι και το αγαπημένο μας φαγητό μπορεί να βαρεθούμε εξαιτίας της εξοικείωσης του υποδοχέα.

Μην πούμε για το σeξ μεταξύ παντρεμένων/μακροχρόνιων σχέσεων, το οποίο, μετά από ένα διάστημα, γίνεται ρουτίνα. Εκτός και αν ακούς τον Υπέρτατο Γκουρού της Αλήθειας στον Πιτσιρίκο Εφ Εμ, όπου σε πιάνει η Σοράγια και σε κάνει παλικάρι από την καλή και την ανάποδη.

Στην Ελλάδα μπορεί κανείς να παρατηρήσει το φαινόμενο της εξοικείωσης του υποδοχέα σε οικογενειακό και κοινωνικό επίπεδο.

Έχουμε εξοικειωθεί με τα πάντα, ό,τι στραβό και ανάποδο και να σκεφτείς, μας έχει γίνει ρουτίνα. Ίσως όχι όλοι μας και όχι με τα πάντα. Η μεγάλη πλειοψηφία, όμως, είναι παντελώς εξοικειωμένη με το μεγαλύτερο κομμάτι των αθλιοτήτων που μαστίζουν την καθημερινότητά μας.

Λόγω της δουλειάς μου, τα παραδείγματα που έχω είναι ακραία. Γι’ αυτό είναι και πολύ ενδεικτικά για την φύση του φαινομένου αυτού. Θα παραθέσω γενικά περιπτώσεις που μου έκαναν και την μεγαλύτερη εντύπωση γιατί δείχνουν την σχέση της ελληνικής κοινωνίας με την ψυχική νόσο.

Στις περιπτώσεις αυτές πρόκειται για τη νόσο αυτή που ο μέσος άνθρωπος έχει στο μυαλό του, όταν χρησιμοποιεί τον όρο «τρέλα».

Ακόμα και για τον απαίδευτο στην ψυχιατρική, μέσο και καθημερινό άνθρωπο, ανεξαρτήτως μορφωτικού επιπέδου, η συμπτωματολογία είναι τόσο βαριά που πρέπει να περιγραφεί με μια λέξη που υποδηλώνει την ακραίου τύπου παρεκκλίνουσα συμπεριφορά.

Οι ασθενείς ζουν χρόνια με τους οικείους τους (σύζυγους, παιδιά, γονείς) που τους ακούνε να μιλάνε με θεούς και δαίμονες, με πεθαμένους συγγενείς, να ξεριζώνουν καλώδια τηλεφώνου γιατί ο διάολος είναι στο ίντερνετ, να πιστεύουν πως όλοι συνωμοτούν μεταξύ τους και προσπαθούν να τους βλάψουν.

Συγχρόνως, είναι τόσο λεκτικά και σωματικά επιθετικοί, που μέχρι και η γειτονιά ανησυχεί και πολλές φορές φοβούνται να βρεθούν ακόμα και στον δρόμο με αυτούς.

Αυτό που στην ψυχιατρική λέμε “σχιζοφρένεια”, για όποιον δεν το έχει καταλάβει ακόμα.

Η σχιζοφρένεια είναι μια ασθένεια. Στοπ. Τελεία. Κάποιες ασθένειες περνούν μόνες τους. Η σχιζοφρένεια δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία.

Η σχιζοφρένεια δεν κάνει τον άνθρωπο κακό, μπορεί όμως εξαιτίας των παρανοϊκών ιδεών να τον κάνει επικίνδυνο.

Κάθε άνθρωπος που φοβάται πως οι άλλοι συνωμοτούν για τη ζωή του θα είναι απειλητικός και επιθετικός.

Στην περίπτωση των ασθενών με παρανοϊκή σχιζοφρένεια, αυτός ο φόβος είναι η καθημερινότητά τους και αυτό μπορεί να οδηγήσει σε βίαιη συμπεριφορά.

Η ψυχική νόσος εκφράζεται μέσω της συμπεριφοράς, δεν κάνει οίδημα, πυρετό ή εξανθήματα.

Στην περίπτωση των οικείων τους, στην ελληνική πραγματικότητα παρατηρείται το φαινόμενο της εξοικείωσης.

Ο κόσμος μεγαλώνει, συζώντας με τους βαρύτατα ψυχικά νοσούντες. Συνηθίζουν σε τέτοιο βαθμό που μπορεί να γελάνε με τα «καμώματα», με τις «παραξενιές» τους και τις «τρέλες» τους. Μπορεί και να το καμαρώνουν, ότι έχουν μια θειά στο χωριό που βλέπει τους άγιους και τους πεθαμένους, έχει χάρισμα.

Αποδίδουν καθαρά συμπτώματα ψυχικής ασθένειας –όχι καθαρά, βγάζουν μάτι- σε πολιτισμικά στοιχεία και ταμπεραμέντο: Έτσι είμαστε εμείς από εκείνο το χωριό, έτσι ήταν πάντα που τον/την θυμάμαι από παλιά, κακός άνθρωπος, μπλεκόταν στα πάντα, και άλλα τέτοια.

Μέχρι που φτάνουν στο σημείο να μην πλησιάζουν στο σπίτι από τον φόβο, να κλειδώνουν για μήνες μέσα στο σπίτι τα παιδιά τους που έχουν διπολική διαταραχή και είναι σε κατάσταση μανίας, και να ζουν και χρόνια ολόκληρα με απορρυθμισμένους ψυχικά ασταθείς ανθρώπους, επικίνδυνους πολλές φορές για τον εαυτό τους και για τους άλλους, χωρίς να βγάζουν μιλιά.

Σε ένα πρόσφατο περιστατικό που μου διηγήθηκε γνωστός μου, η μάνα χτύπαγε τις πόρτες με το μαχαίρι μέσα στο βράδυ. Οι άνθρωποι είδαν ριμέικ της «Λάμψης» κυριολεκτικά.

Έχουν συνηθίσει, όμως. Όσο και να είναι, το στίγμα και η ντροπή, ό,τι και να πει η γειτονιά, αν βλέπεις το παιδί σου 25 και 30 χρονών να τριγυρνά γυμvό μέσα στο σπίτι παραμιλώντας και δεν κάνεις τίποτα ή περιμένεις να περάσει η μάνα σου τον μπαλτά μέσα από την πόρτα για πας στον ψυχίατρο -γιατί έχεις καλέσει αστυνομία-, είναι γιατί οτιδήποτε λιγότερο από αυτό έχει γίνει η κανονικότητά σου.

Όταν λοιπόν κανείς καταφέρνει να συνηθίσει κάτι τέτοιο μέσα στο σπίτι του και από έναν δικό του άνθρωπο, πώς να ενοχληθεί από κάτι που συμβαίνει έξω από το σπίτι του και ίσως να μην τον αφορά καν άμεσα;

Ούτε που τον αγγίζει αν γύρω του ο κόσμος καίγεται, το έχει συνηθίσει. Εδώ συνήθισε να ζει σε ένα θρίλερ τα τελευταία 40 χρόνια της ζωής του.

Αυτό είναι το συμπέρασμα στο οποίο έχω καταλήξει λοιπόν, όσο απλοϊκό και μπανάλ αν ακούγεται.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο αληθινό από την έκφραση «τα πάντα είναι θέμα συνήθειας», αφού φτάνει να ισχύει για ψυχικές νόσους, πολέμους, δικτατορίες και ό,τι άλλο βάζει ο νους σου.

Δεν ισχυρίζομαι, φυσικά, πως όλα τα κοινωνικοπολιτικά προβλήματα θα λυθούν, αν αρχίσουμε να δίνουμε φάρμακα στον κόσμο: Άλλο πράγμα η ασθένεια και άλλο οι δυναμικές που αναπτύσσονται στην οικονομία και στην πολιτική.

Το σίγουρο, όμως, είναι πως αναγνωρίζοντας και θεραπεύοντας την ψυχική νόσο -ή τουλάχιστον προλαμβάνοντας την επιδείνωσή της- θα μπορούσαμε να βγούμε από το τριπάκι του «ταμπεραμέντου» που οδηγεί σε φόνους, βιαιοπραγίες και θανατηφόρα τροχαία.

Αλλά αυτό δεν θα συμβεί ποτέ, κυρίως σε χώρες σαν την Ελλάδα. Ακολουθεί ένα πολύ απλό παράδειγμα.

Όταν άνοιξα το ιατρείο μου, άρχισαν μεταξύ άλλων να παίρνουν τηλέφωνα για βεβαιώσεις σεκιούριτι κλπ. Προβλέπεται δια νόμου η εξέταση, ώστε ο ενδιαφερόμενος να μπορεί να προσκομίσει βεβαίωση πως είναι ψυχικά υγιής και πως δεν παίρνει τοξικές ουσίες.

Έγραψα λοιπόν ένα παραπεμπτικό σε ένα εργαστήριο, και περίμενα τα αποτελέσματα.

Αντί αποτελεσμάτων, πήρα ένα τηλεφώνημα από τη συνάδελφο, η οποία με ρώτησε τι ακριβώς είναι δύο από τα πράγματα που είχα γράψει στο παραπεμπτικό.

Σημειωτέον, η συνάδελφος είχε πάρει την ειδικότητα σε μικροβιολογικό τμήμα ψυχιατρικής κλινικής.

Της εξήγησα πως είναι δύο δείκτες χρήσης αλκοόλ. Δεν τους είχε ξανακούσει ποτέ στη ζωή της. Έχοντας ειδικευτεί σε ψυχιατρικό νοσοκομείο. Μεγάλο.

Λέω από μέσα μου, άσχετη δεν είναι και κάτι άλλο παίζει. Το ψάχνω και βλέπω πως η εξέταση δεν γίνεται στην Ελλάδα. Ποτέ και κανείς δεν την έχει ακούσει. Γιατί άραγε;

Γιατί είναι η εξέταση που αφαιρεί το δίπλωμα στους αλκοολικούς στη Σουηδία, αφού αποδεικνύει πως η χρήση είναι κατάχρηση, σοβαρή και συνεχής, και έτσι ο εμπλεκόμενος στο δυστύχημα δεν μπορεί να ισχυριστεί πως ήταν η πρώτη φορά που ήπιε και οδήγησε.

Μ@λάκες είναι να την φέρουν στην Ελλάδα; Θα αφαιρεθούν τα διπλώματα από το 1/5 του πληθυσμού· ειδικά στην επαρχία. Ποιος θα τους ψηφίζει μετά;

Αλκοολικοί οι Σκανδιναβοί ε; Με τη βούλα απαντάω εγώ, απλά εδώ λείπει η βούλα γι αυτό κάνουν όλοι τον μ@λάκα και το παίζουν αθώες και αμόλυντες ψυχές.

Πάμπολα τα παραδείγματα για το πόσο πίσω είμαστε σαν κοινωνία και πόσο βυθισμένοι στο να βγάλουμε ακόμα περισσότερα φράγκα ακόμα και σε βάρος του συνανθρώπου μας. Γιατροί που κοροϊδεύουν τους ασθενείς για να τους πάνε και να τους φέρνουν στο ιατρείο. Ασθενείς που σηκώνονται και φεύγουν χωρίς να πληρώσουν τον ιατρό ή που προσπαθούν να πάρουν ψευδείς γνωματεύσεις για τον εαυτό τους ή για άλλους.

Η πνευματική και διανοητική διαύγεια είναι κατώτερη του φυσιολογικού σε μεγάλη έκταση και σε τέτοιο βαθμό που απορεί κανείς πώς στο καλό επιβιώνουν αυτοί οι άνθρωποι, με ποιες δεξιότητες.

Δεν το εννοώ υποτιμητικά, κανείς δεν θα διάλεγε να είναι χαζός αν μπορούσε να διαλέξει να είναι έξυπνος. Κάνω απλά μια διαπίστωση και οι συνάδελφοι και φίλοι με τους οποίους ήμασταν μαζί στην Σουηδία συμφωνούν.

Όντας παιδίατροι, οι συνάδελφοι λένε συνέχεια πως σε μεγάλο βαθμό στα περιστατικά που βλέπουν, αν ήταν στην Σουηδία, θα είχε εμπλακεί η κοινωνική υπηρεσία, γιατί οι γονείς δεν είναι σε θέση να φροντίσουν τα παιδιά.

Θα αναρωτηθεί κανείς αν οι Σουηδοί ήταν τίποτα τσακάλια. Όχι φυσικά, ούτε εξυπνότεροι ούτε καλύτεροι, ούτε εντιμότεροι από τους Έλληνες είναι. Απλά, εδώ και πολλά χρόνια έχει δημιουργηθεί ένα σύστημα που προσπαθεί να περιορίσει την επίδραση αυτών των φαινομένων στην λειτουργία της καθημερινότητας.

Ασφαλιστικές δικλείδες παντού δημιουργούν ένα σύστημα, ώστε να διπλοελέγχονται και να τριπλοελέγχονται τα πράγματα. Δεν είναι τέλειο, δεν λειτουργεί πάντα, μπορεί να είναι μερικές φορές -πολύ σπάνια- πιο απελπιστικό και από την ελληνική γραφειοκρατία εξαιτίας της ανελαστικότητάς του.

Εδώ είμαστε μπάτε σκύλοι αλέστε, και ένα μεγάλο μέρος του κόσμου έχει μάθει να επιβιώνει έτσι. Δεν ζει, επιβιώνει μέχρι να έρθει η σειρά του να πέσει σε κάποια από τις μαύρες τρύπες της ελληνικής πραγματικότητας.

Θες να είναι υγεία, παιδεία, ασφάλεια, δικαιοσύνη; Από κάπου θα την βρεις και δεν θα ξεμπλέκεις με τίποτα.

Λοιπόν, σας έχω τη λύση για όλα αυτά:

Ισχυρή πολιτική βούληση και επιθυμία για ριζική αλλαγή σε μια ανεξάρτητη χώρα. Κοινώς, μεταναστεύεις αν θέλεις ένα καλύτερο σύστημα, γιατί εδώ δεν υπάρχει ούτε μια πιθανότητα στο εκατομμύριο να διορθωθούν τα πράγματα.

Θα μου πεις τώρα, εσύ γιατί γύρισες πίσω; Μην τα ξαναλέμε, μιλάω χαλαρά επειδή μιλάω εκ του ασφαλούς. Όχι γιατί είμαι κανένας Τσε Γκεβάρα…

Γύρισα με το ένα πόδι οικονομικά, ή μάλλον με το μισό. Το άλλο ενάμιση πόδι είναι στην Σκανδιναβία, έτοιμο να με ξανατραβήξει εκεί πάνω, αν τα πράγματα πάνε τελείως στον διάολο.

Καθόλου ευχάριστη σαν σκέψη, αλλά ας είμαστε ρεαλιστές: Η πιθανότητα να συμβεί κάτι τέτοιο υπάρχει πάντα.

Μέχρι τότε, απολαμβάνω ήλιο και θάλασσα, μάσα και παρέα. Κοινώς, απολαμβάνω την τύχη μου γιατί δεν ξέρω πόσο θα διαρκέσει. Απολαμβάνω και την τύχη του να ανήκω σε αυτούς που κάποια στιγμή είδαν πώς είναι να έχεις τύχη, γιατί υπάρχει κόσμος που δεν έχει ιδέα πώς είναι αυτό το συναίσθημα.

Δεν καυχιέμαι, διαπιστώνω. Η τύχη είναι τυφλή και θεωρώ πως δεν υπάρχει τρόπος να την κερδίσει ή να την αξίζει κανείς. Αν είναι τυχερός διπλά, θα μπορεί να την απολαύσει. Δεν είναι λίγοι αυτοί που ξέρω με τρελές καταθέσεις στην τράπεζα που τους πέφτει το δεκάλεπτο και το κυνηγάνε στον κατήφορο, και που κλαίνε την μοίρα τους όλη την ώρα μην και βγάλουν σήμερα πέντε ευρώ λιγότερα από εχθές.

Έχω δυο–τρεις ημέρες που το γράφω αυτό το κείμενο, την μια παράγραφο μετά την άλλη, και δεν θυμάμαι πλέον ούτε για ποιο λόγο ξεκίνησα και ούτε πού ήθελα να καταλήξω.

Α, ήθελα να καταλήξω στο ότι ο λόγος που τα πράγματα θα μείνουν έτσι είναι γιατί τα συνηθίζουμε όλα τα δεινά, και πως για να βγούμε από αυτή τη συνήθεια χρειαζόμαστε θεία επιφοίτηση η οποία δεν έρχεται γιατί δεν υπάρχει.

Είχα απελπιστεί πλέον και έλεγα να μην το τελειώσω και να μην το στείλω, μέχρι που είδα την εικόνα που έβαλες στο τελευταίο podcast και σκέφτηκα πως είναι σημαδιακό, αφού πέτυχα την εικόνα που σου επισυνάπτω.

Την αγάπη μου από τα καυτά σε θερμοκρασία και άδεια από κόσμο Δωδεκάνησα

Βασίλης

Υ.Γ. Τα ψυχιατρικά φάρμακα είναι φάρμακα για ασθένειες, όχι λύσεις για τις δυσκολίες της ζωής. Οι ψυχιατρικές ασθένειες δεν είναι θέμα άποψης ή καταστάσεις, αλλά είναι κλινικές οντότητες. Το άγχος για την προθεσμία της δουλειάς δεν είναι αγχώδης διαταραχή, η λύπη δεν είναι κατάθλιψη κλπ. Κάνουμε την διαπίστωση πως έχει γεμίσει ο κόσμος ψυχοφάρμακα και παράλληλα διαπιστώνω πως ο κόσμος δεν πάει στους ψυχιάτρους, αλλά στους νευρολόγους και στους παθολόγους. Οι οποίοι τους αναλαμβάνουν! Γι αυτό έχει γεμίσει ο κόσμος ψυχοφάρμακα. Φαντάζομαι θα πάνε και στον πνευμονολόγο για το έλκος και στον καρδιολόγο για τα κατάγματα… Ελλάδα, η χώρα της υπέρτατης λαμογιάς των ιατρών και άγνοιας των ασθενών.

(Φίλε Βασίλη, εύγε! Σε αυτό το κείμενό σου -που παίρνει θέση δίπλα στην “Αποδοχή”– θα ανατρέχω, όταν θα προσπαθώ να καταλάβω γιατί δεν αντιδρούν οι Έλληνες. Έχουν αποδεχτεί πως είναι “ιδιαίτεροι”. Οι Έλληνες θεωρούν πως είναι ξεχωριστοί -μόνο και μόνο επειδή είναι Έλληνες-, οπότε μπορούν να είναι από σχιζοφρενείς μέχρι καθάρματα, και οι άλλοι θα πρέπει να τα θεωρούν χαριτωμένα και αποδεκτά αυτά. Και όπως γράφεις, οι Έλληνες έχουν συνηθίσει τα πάντα. Οπότε, οτιδήποτε κι αν συμβεί, όσο εξοργιστικό κι αν είναι, το θεωρούν φυσιολογικό, αφού στην Ελλάδα όλα είναι φυσιολογικά, γιατί τα κάνουν Έλληνες που είναι αθώοι επειδή είναι Έλληνες και είναι γεννημένοι μεγαλοπρεπείς. Έτσι, συνήθισαν οι Έλληνες τη λαμογιά, την απάτη, την ασχήμια και όλα τα τερατώδη που συμβαίνουν στη χώρα μας. Πάντα θεωρούσα πως η ελληνική κοινωνία είναι για το τρελοκομείο -αυτός ο συνδυασμός αίσθησης μεγαλείου και δουλοπρέπειας πάντα με προβλημάτιζε- αλλά δεν μπορούσα να το εκφράσω τόσο όμορφα όπως εσύ, που είσαι ο υπέρτατος γκουρού της Αλήθειας. Οπότε, Βασίλη, συνεχίζουμε τα μπάνια, μέχρι να φύγουμε ξανά για τη Σουηδία. Γιατί αυτή τη φορά, θα με πάρεις μαζί σου. Σε ενημέρωσα. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

(Βασίλη, η ανάλυση των απόβλητων στην Ψυττάλεια που έδειξε πως στην διάρκεια της καραντίνας οι κάτοικοι της Αττικής το έριξαν στα ναρκωτικά και στα ψυχοφάρμακα -η αύξηση της κατανάλωσης ήταν πολύ μεγάλη- ήταν μια είδηση που πέρασε κάπως απαρατήρητη. Για εμένα, αυτή ήταν η σημαντικότερη είδηση των τελευταίων εβδομάδων και δικαιώνει εν μέρει τους Σουηδούς λοιμοξιωλόγους, που υποστηρίζουν πως η καραντίνα έχει συνέπειες στην κοινωνία, που θα πρέπει να τις σκεφτεί μια κυβέρνηση, πριν αποφασίσει να προχωρήσει σε καραντίνα.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.