Αν αυτό δεν είναι ωραίο, τότε τι είναι;

Αγαπημένε μου πιτσιρίκο,
Θα συμφωνήσω με το Νινί, είναι σημαντικό να μην αφήσουμε τον εαυτό μας να σκληρύνει, να μην αφήσουμε τον κόσμο να μας κάνει άκαμπτους, σκληρούς, να μην αφήσουμε τον πόνο να μας δηλητηριάσει, να μας κάνει να μισήσουμε και να απελπιστούμε. Είναι σημαντικό να διατηρήσουμε την γλύκα μας.

Δεν θα βάλουμε το κεφάλι μας στην άμμο, δεν εθελοτυφλούμε, αλλά πρέπει να τον διαχειριστούμε με κάποιον τρόπο όλον αυτόν τον παραλογισμό, αλλιώς το χάσαμε το παιχνίδι από τον πάγκο.

Σ’ ένα από τα προηγούμενα πόντκαστ που κάνατε με το Νινί, το Νινί είχε αναρωτηθεί γιατί δεν υπάρχουν καλά νέα.

Μου θύμισε κάτι που είχα διαβάσει σε μια ομιλία ενός από τους αγαπημένους μου συγγραφείς, του Κέρτ Βόνεγκατ. Ο Βόνεγκατ, που λες, είχε έναν θείο, τον θείο Άλεξ, ο οποίος υποστήριζε ότι οι άνθρωποι δεν έχουν μάθει να αναγνωρίζουν τις όμορφες στιγμές της ζωής.

Όταν λοιπόν καθόταν κάτω από μια σκιά και απολάμβανε μια κρύα λεμονάδα, ο θείος Άλεξ αναφωνούσε, “Αν αυτό δεν είναι ωραίο, τότε τι είναι;”

Σας προτείνω να το προσπαθήσετε, έτσι για μια εβδομάδα, κάθε φορά που αισθάνεστε καλά με κάτι ή απολαμβάνετε μια στιγμή, να αναφωνείτε: Αν αυτό δεν είναι ωραίο, τότε τι είναι;

Είπα λοιπόν να το ψάξω, να δω τι καλό μπορούσα να βρω κατά την περίοδο της πανδημίας, κάτι που να μην σχετιζόταν με τον θάνατο, την αρρώστια και τις ανεύθυνες πολιτικές των κρατών.

Έψαξα λοιπόν και βρήκα, ότι στην πόλη Μπανγκαλόρ της Ινδίας, το μικροσκοπικό εστιατόριο Desi Masala κάθε μέρα μοίραζε φαγητό σε πάνω από 10.000 ευπαθείς ανθρώπους.

Και δεν είναι οι μόνοι. Παντού, χιλιάδες εθελοντές ετοίμαζαν φρέσκο και ζεστό φαγητό για όσους και όσες αγωνίζονταν στην πρώτη γραμμή της πανδημίας αλλά κι όσους το είχαν και το έχουν ανάγκη.

Αν αυτό δεν είναι ωραίο, τότε τι είναι;

Μετά από δεκαετίες άγριου πολέμου, για πρώτη φορά, αντίπαλες συμμορίες στο Κέιπ Τάουν συμφώνησαν σε ανακωχή και συνεργασία, μοιράζοντας φαγητό σε οικογένειες που δεν τα έβγαζαν πέρα.

Αν αυτό δεν είναι ωραίο, τότε τι είναι;

Στα τέλη Μαΐου, πάνω από 2.000 γενναίοι γιατροί απ’ την Κούβα είχαν ταξιδέψει σε πάνω από 23 χώρες ανά τον κόσμο για να βοηθήσουν στη μάχη κατά του κορωνοϊού, μαζί με άλλους 30.000 Κουβανούς γιατρούς και νοσηλευτές που ήδη δραστηριοποιούνταν στο εξωτερικό.

Κι αυτοί είναι μόνο ένα δείγμα, απ’ τους χιλιάδες γιατρούς και νοσηλευτές ανά τον κόσμο που άφησαν πίσω τις οικογένειές τους για να βοηθήσουν χώρες που το είχαν ανάγκη.

Αν αυτό δεν είναι ωραίο, τότε τι είναι;

Διάβασα για τον Χασάν, έναν Σύρο πρόσφυγα που μαζί με πάνω από 750.000 Βρετανούς πολίτες, δήλωσε εθελοντής για να βοηθήσει το εθνικό σύστημα υγείας της χώρας που τον υποδέχτηκε.

Τώρα δουλεύει ως καθαριστής στο τοπικό του νοσοκομείο και λέει: «Το Λονδίνο είναι το σπίτι μου από τότε που έφυγα απ’ τη Συρία. Το λιγότερο που μπορώ να κάνω είναι να βοηθήσω ώστε οι γείτονές μου και το εκπληκτικό προσωπικό του NHS να είναι σώοι και ασφαλείς.»

Αν αυτό δεν είναι ωραίο, τότε τι είναι;

Στη Νάπολη της Ιταλίας, άφησαν «καλάθια αλληλεγγύης» για όσους δεν την πάλευαν οικονομικά. Το σημείωμα έλεγε: «Δώσε, αν μπορείς. Πάρε, αν δε μπορείς.»

Και δεν είναι μόνο η Νάπολη, σ’ ολόκληρο τον πλανήτη, πολίτες βοήθησαν τους γείτονές τους με τα ψώνια του σούπερ μάρκετ ή μ’ ένα ζεστό πιάτο φαΐ.

Αν αυτό δεν είναι ωραίο, τότε τι είναι;

Βάζοντας τα γυαλιά στις άλλες χώρες, η Πορτογαλία αναγνώρισε προσωρινά όλους τους πρόσφυγες και τους αιτούντες άσυλο ως μόνιμους κατοίκους, δίνοντάς τους πρόσβαση σε δωρεάν υγεία, πρόνοια, τραπεζικούς λογαριασμούς και συμβόλαια ενοικίασης.

Αν αυτό δεν είναι ωραίο, τότε τι είναι;

Ο 100χρονος λοχαγός Toμ Μουρ, απ’ τη Βρετανία, ξεκίνησε να μαζεύει χρήματα για το εθνικό σύστημα υγείας, περπατώντας γύρω από τον κήπο του. Με τι βοήθεια ενός πι, ολοκλήρωσε 100 γύρους των 25 μέτρων.

Κατάφερε να συγκινήσει τόσο κόσμο, ώστε συγκέντρωσε πάνω από 32 εκατ. λίρες Αγγλίας. Για τα 100ά γενέθλιά του, έλαβε περισσότερες από 125.000 ευχετήριες κάρτες.

Αν αυτό δεν είναι ωραίο, τότε τι είναι;

Πιτσιρίκο, ζούμε σε μια εποχή με πολύ έντονα παράδοξα.

Υπάρχει μεγάλη βλακεία, βία, εκμετάλλευση και θάνατος, τα οποία έχουμε εθιστεί να βλέπουμε ακατάπαυστα, ενώ πολλές φορές τα ζούμε και στο πετσί μας, στις σχέσεις μας, στη δουλειά μας.

Παλιά, μαθαίναμε τα νέα στο βραδινό δελτίο ή διαβάζοντας μια εφημερίδα, μαθαίναμε τα χθεσινά νέα. Σήμερα, με την βοήθεια των κοινωνικών δικτύων, έχουμε γίνει ηδονοβλεψίες βαρβαρότητας, 24 ώρες το 24ωρο, 7 μέρες την εβδομάδα.

Αλλά ξεχνάμε, πως υπάρχει και μεγάλη καλοσύνη εκεί έξω. Η μόνη διαφορά, είναι ότι η καλοσύνη δεν διαφημίζεται. Η καλοσύνη δεν πουλάει διαφημίσεις και κλικ.

Σε ένα σύστημα του οποίου η ύστατη αξία είναι το κέρδος, η καλοσύνη και η κατανόηση αποτελούν άχρηστες έννοιες, που καλό είναι να θάβονται κάτω από το χαλάκι.

Όσο οι άνθρωποι πείθονται ότι το μόνο που υπάρχει εκεί έξω, είναι η εκμετάλλευση, η βία και η βαρβαρότητα, τόσο θα αμφισβητούν οποιαδήποτε διάθεση έχουν για να προσφέρουν οικειοθελώς, για να βοηθήσουν και να συνεργαστούν.

Γιατί κανένας δεν θέλει να είναι κορόιδο, κανένας δεν θέλει να είναι θύμα.

Στο τέλος, καταλήγουμε να είμαστε όλοι και θύματα. Και θύματα και θύτες.

Για τον Τζόρτζ Κάρλιν, που τόσο αρέσει στον Άρη, τα παράδοξα της εποχής μας είναι ότι:

“Έχουμε μεγαλύτερα κτίρια, αλλά μικρότερη υπομονή. Φαρδύτερους αυτοκινητόδρομους, αλλά στενότερες απόψεις.

Ξοδεύουμε περισσότερο, αλλά έχουμε λιγότερα. Αγοράζουμε περισσότερο, αλλά απολαμβάνουμε λιγότερο.

Έχουμε μεγαλύτερα σπίτια, αλλά μικρότερες οικογένειες. Περισσότερες ανέσεις, αλλά λιγότερο χρόνο.

Έχουμε περισσότερα πτυχία, αλλά λιγότερη κοινή λογική. Περισσότερη γνώση, αλλά λιγότερη κρίση. Περισσότερους ειδικούς, αλλά και περισσότερα προβλήματα. Περισσότερα φάρμακα, αλλά λιγότερη υγεία.

Πίνουμε πολύ, καπνίζουμε πολύ, ξοδεύουμε αλόγιστα, γελάμε λίγο, οδηγούμε γρήγορα, θυμώνουμε πιο εύκολα, ξενυχτάμε περισσότερο, ξυπνάμε πιο κουρασμένοι, διαβάζουμε σπάνια και βλέπουμε τηλεόραση συχνά.

Έχουμε αυξήσει τα υπάρχοντά μας, αλλά έχουμε μειώσει τις αξίες μας.

Μιλάμε πολύ, αγαπάμε λίγο και μισούμε συχνά.

Μάθαμε πως να βγάζουμε τα προς το ζην, αλλά όχι να ζούμε. Προσθέσαμε χρόνια στη ζωή μας, αλλά όχι ζωή στα χρόνια μας.

Πήγαμε μέχρι το φεγγάρι και επιστρέψαμε, αλλά το βρίσκουμε δύσκολο να διασχίσουμε τον δρόμο για να γνωρίσουμε τον νέο γείτονα.

Κατακτήσαμε το απώτερο διάστημα, αλλά όχι τον εσωτερικό μας κόσμο.

Κάναμε μεγάλα πράγματα, αλλά όχι καλύτερα πράγματα.”

Δεν ξέρω, αλλά αν αυτό δεν είναι ωραίο, τότε τι είναι;

Α, για να μην το ξεχάσω, ΣΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΠΛΟΥΣΙΟΥΣ.

Από την μακρινή ορεινή Χαλκιδική, υπό τους ήχους της ορχήστρας του τζίτζικα, με αγάπη,

Κώστας

(Φίλε Κώστα, σου έχει κάνει μεγάλο καλό η ορεινή Χαλκιδική. Κώστα συμβαίνουν πολλά όμορφα πράγματα καθημερινά στη ζωή μας αλλά πρέπει να έχουμε εκπαιδευτεί στο να τα βλέπουμε, να τα αναγνωρίζουμε και να τα εκτιμάμε. Είναι αυτό που μου αρέσει να λέω πως “η ομορφιά θα σώσει μόνο αυτούς που μπορούν να την δουν”. Κώστα, μου αρέσει πολύ που άνθρωποι που δεν έχω γνωρίσει καν -και οι περισσότεροι δεν έχουν γνωριστεί μεταξύ τους- επικοινωνούν μέσα από το μπλογκ και γράφουν τις σκέψεις τους. Αν αυτό δεν είναι ωραίο, τότε τι είναι; Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.