Η φτώχεια επιστρέφει

Πιτσιρίκο, στο χείλος μίας κοινωνικοοικονομικής κρίσης βρίσκεται η νοτιοανατολική Ασία εξαιτίας του τρόπου αντιμετώπισης της πανδημίας, που μπορεί να αναστρέψει την πτωτική πορεία της φτώχειας τις τελευταίες δεκαετίες, όπως μεταδίδει το Reuters.

“H κρίση απειλεί να αφανίσει τα εισοδήματα 218 εκ. ανθρώπων στη νοτιοανατολική Ασία που δουλεύουν στη “μαύρη” εργασία” εκτιμά ο ΟΗΕ.

Και χωρίς εναλλακτικές πηγές εισοδήματος, αλλά και κανένα σύστημα κοινωνικής προστασίας οι ίδιοι και οι οικογένειές τους θα βιώσουν φτώχεια.

Η οικονομία της ευρύτερης περιοχής αναμένεται να συρρικνωθεί κατά 0,4% το 2020, ενώ τα εμβάσματα που στέλνουν στη νοτιοανατολική Ασία εργαζόμενοι από το εξωτερικό θα μειωθούν κατά 13% ή 10 δισ. δολ.

Η έκθεση του ΟΗΕ καλεί, λοιπόν, όλα τα κράτη της περιοχής να ελέγξουν τη φοροδιαφυγή και τις επιδοτήσεις καυσίμων, έτσι ώστε να μπορέσουν να ενισχύσουν με πακέτα τόνωσης την οικονομία και τους πιο ευάλωτους πληθυσμούς.

Οι χαμηλές τιμές του πετρελαίου είναι μία ευκαιρία για να μειωθούν οι επιδοτήσεις καυσίμων, που στην Ινδονησία αναμένεται να υπερβούν την κοινωνική βοήθεια για την Covid 19 και τα μέτρα τόνωσης της οικονομίας για το 2020.

Πέρα από την αύξηση των κοινωνικών προγραμμάτων, τα κράτη της νοτιοανατολικής Ασίας θα πρέπει να αυξήσουν και τις δαπάνες για την υγεία.

Κι αυτό διότι έξι από τις 11 χώρες της περιοχής, συμπεριλαμβανομένων της Ινδονησίας και των Φιλιππίνων βρίσκονται στην τελευταία θέση, όσον αφορά τις δαπάνες για την υγεία, στη σχετική πεντάβαθμη κλίμακα του ΟΗΕ.

Άλλα τρία κράτη βρίσκονται στο δεύτερο χαμηλότερο επίπεδο και μόνο δύο είναι στο μεσαίο, δηλαδή, στο τρίτο από τα πέντε.

Η έρευνα αφορά τις Φιλιππίνες, το Βιετνάμ, το Λάος, την Καμπότζη, την Ταϊλάνδη, το Μπρουνέι, τη Μαλαισία, τη Μιανμάρ, τη Σιγκαπούρη, την Ινδονησία και το Ανατολικό Τιμόρ.

Σε ακόμα χειρότερη μοίρα βρίσκονται οι πρόσφυγες στη Μόρια της Λέσβου που παραμένουν σε αυστηρή καραντίνα από τις 23 Μαρτίου, κι ενώ έκλεισε και το κέντρο Covid 19 που είχαν φτιάξει οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα από τα πρόστιμα και τις χρεώσεις που συσσωρεύτηκαν, όπως αποκαλύπτει ο Guardian.

Kαι περιπτώσεις σαν μίας 10χρονης από το Αφγανιστάν, που ζει επί οκτώ μήνες σε μία σκηνή έξω από τον καταυλισμό και διαγνώστηκε με οξεία φλεγμονή στα νεφρά, είναι πλέον προβληματικές.

“Μόνο τα πολύ σοβαρά περιστατικά μεταφέρονται στην ενδοχώρα” εξηγεί στον Guardian o διευθυντής μολυσματικών ασθενειών στο νοσοκομείο της Μυτιλήνης Μπάμπης Ανιτσάκης.

Οι πρόσφυγες μπορεί να περιμένουν δύο και τρεις μήνες μέχρι να κανονιστεί η μεταφορά τους και υπάρχουν και ασθενείς με AIDS και φυματίωση στη Μόρια, που δεν είναι εφικτό να λάβουν την κατάλληλη θεραπεία στη Μυτιλήνη.

Ακόμα και η επικοινωνία μαζί τους είναι προβληματική.

Για την Giovanna Scaccabarozzi, από τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα στη Λέσβο, η περίπτωση της 10χρονης Αφγανής δείχνει πόσο δύσκολη είναι η πρόσβαση για τους πρόσφυγες – ακόμα και για όσους έχουν υποστεί βασανιστήρια ή βιασμούς.

“Από τα δέκα ραντεβού που είχαμε τη μέρα, πλέον κάνουμε 2-3 τη βδομάδα, λόγω του lockdown στον καταυλισμό που επιτρέπει σε όλο και λιγότερους πρόσφυγες από τη Μόρια να μεταβούν στην κλινική των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στη Μυτιλήνη”.

Ακόμα και όσοι καταφέρνουν τελικά να φτάσουν εκεί, “η κατάστασή τους είναι σαν να προσπαθούμε να περιποιηθούμε κάποιον με έγκαυμα, ενώ ακόμα κάθεται στη φωτιά” συμπληρώνει Scaccabarozzi.

Απογοητευμένος από τις τοπικές αρχές που δεν διαγράφουν τα πρόστιμα και τις χρεώσεις εν μέσω πανδημίας, δηλώνει και ο επικεφαλής της αποστολής των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στην Ελλάδα Stephen Obereit, υποστηρίζοντας ότι το δημόσιο σύστημα υγείας της Λέσβου είναι αδύνατον να διαχειριστεί αυτή την κατάσταση.

Η Αθήνα είναι ένας φάρος ελπίδας για τους πρόσφυγες, αλλά μία αλλαγή πολιτικής αφήνει στον αέρα όσους πρόσφυγες καταφέρνουν να μεταβούν στην πρωτεύουσα.

Πλέον, η χρηματοδοτική βοήθεια και στέγαση εκπνέουν ένα μήνα μετά τη χορήγηση ασύλου κάτι που έχει επηρεάσει 11 χιλιάδες πρόσφυγες στην Ελλάδα.

Ανάμεσά τους και μία 59χρονη που είχε υποστεί καρδιακά επεισόδια και απειλήθηκε με έξωση.

Τελικά, η γυναίκα που ήταν από το Χαλέπι της Συρίας πήγε -υπό τον φόβο της έξωσης- μαζί με την κόρη της στο καμπ του Σχιστού, όπου δύο μέρες μετά έπαθε καρδιακή ανακοπή και πέθανε.

Η κόρη της ζει ακόμα στο διαμέρισμα μαζί με την υπόλοιπη οικογένεια και με τη δαμόκλειο σπάθη της έξωσης πάνω από τα κεφάλια τους.

Σύμφωνα με την Κέλλυ Μωραϊτη, νοσοκόμα στο κέντρο φροντίδας των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στην Αθήνα, οι εξώσεις βάζουν την υγεία των ασθενών σε κίνδυνο.

Ειδικά εκείνων που πάσχουν από διαβήτη και πρέπει να έχουν αδιάκοπη και μόνιμη πρόσβαση σε θεραπεία, να ακολουθούν την κατάλληλη διατροφή, να διαθέτουν κάποιο χώρο για να αποθηκεύουν τα φάρμακά τους, που δεν πρέπει να τα βλέπει ο ήλιος.

Το να είναι κάποιος άστεγος σε τέτοιες συνθήκες είναι πολύ επικίνδυνο.

Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα ζητούν από την ελληνική κυβέρνηση και την ΕΕ να στεγάσουν τους πρόσφυγες που ζουν στον δρόμο και να σταματήσουν τις εξώσεις ευάλωτων ανθρώπων.

Όπως γυναίκες σε προχωρημένη εγκυμοσύνη και νέες μητέρες, αλλά και θύματα βασανισμών και σεξουαλικών επιθέσεων. Αρκετοί εξ αυτών έχουν σοβαρά προβλήματα υγείας που επιδεινώθηκαν στη Μόρια.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά δεν φωτογράφισα κι έναν θαλασσοκόρακα καλά. Εμφανίστηκε από το πουθενά με το σαν περισκόπιο λαιμό του να περιπολεί τα θολά του Φαλήρου νερά.

Όταν καταδύθηκε μετά από λίγο δεν έβλεπα τίποτα πια. Μόνο οι καλόγριες διακρίνονταν καθαρά, αφού μελανούρια, σαργοί, κακαρέλοι, σάλπες, σπάροι κι ένας κέφαλος φαίνονταν αμυδρά.

Βγαίνοντας απογοητευμένος από τη θάλασσα είδα τον θαλασσοκόρακα να ξαποσταίνει σε έναν βράχο, παρέα με έναν γλάρο.

Τους τράβηξα κάνα δυο φωτογραφίες, αλλά κι αυτά τα πλάνα ήταν μακρινά.

Eίχε μεσημεριάσει και ο ήλιος έκαιγε πια.

Αλλά ήταν άνετα σε συνδυασμό και με τον βοριά.

Καμία σχέση με τους καύσωνες που είχαμε παλιά.

Τους 45 βαθμούς είχε υπερβεί για πλάκα και πολλές φορές η θερμοκρασία το 2017.

Από τότε δεν έχει φτάσει ποτέ τους 40 στην Αθήνα, ενώ με το ζόρι τους ξεπέρασε φέτος στη Σαλαμίνα και σε κάποιες περιοχές της Πελοποννήσου και της Κρήτης.

Βορειότερα έχουν περισσότερες βροχές κι από το φθινόπωρο.

Τα καυτά καλοκαίρια που προέβλεπαν τα προγνωστικά μοντέλα δεν ήρθαν ποτέ.

Αντίθετα, Πιτσιρίκο, εσύ που προέβλεπες αύξηση των κρουσμάτων με το άνοιγμα του τουρισμού έπεσες μέσα.

Δεν το περίμενα με τίποτα, κυρίως λόγω καλοκαιριού.

Στην πραγματικότητα τα κρούσματα είναι λιγότερα από τον Μάρτη – Απρίλη, που ουσιαστικά τεστ γίνονταν μόνο σε όσους πήγαιναν νοσοκομείο, αλλά και πάλι είναι πολλά για Ιούλιο – Αύγουστο (καλό μήνα, παρεμπιπτόντως).

Το θέμα δεν είναι, βέβαια, πόσα είναι τα κρούσματα, αλλά πόσο επικίνδυνος είναι ο ιός.

Η επιστημονική κοινότητα δεν έχει καταφέρει να προσδιορίσει τη θνητότητά του (τώρα που εντοπίζονται περισσότερα κρούσματα, αλλά οι εισαγωγές σε ΜΕΘ και ειδικά οι διασωληνώσεις είναι λίγες, φαίνεται πως σε κάθε περίπτωση είναι πολύ μικρή) 7-8 μήνες μετά την εμφάνισή του, κι έτσι βαδίζει ουσιαστικά στα τυφλά.

Αυτό έδειξε τουλάχιστον το lockdown την άνοιξη, αυτό δείχνουν και οι μάσκες το καλοκαίρι.

Οριζόντια μέτρα και ό,τι γλυτώσουμε είναι το σχέδιο λοιμωξιολόγων και κυβερνώντων ανά τον κόσμο.

Υιοθετώντας δύο μέτρα, που βλάπτουν σοβαρά την υγεία.

Για την καραντίνα έγραψες κι εσύ τις ψυχικές, κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες της, Πιτσιρίκο.

Από την άλλη, αν οι μάσκες ήταν απόλυτα ασφαλείς δεν θα απαγορευόταν να τις φορούν άτομα με αναπνευστικά προβλήματα και παιδιά κάτω των 3 ετών (κάτω των 11 έχω διαβάσει αλλού).

Δηλαδή, θα τις φορούν τώρα και οι παρουσιαστές δελτίων ειδήσεων και εκπομπών που γίνονται σε κλειστούς χώρους; Όλοι οι εργαζόμενοι σε κλειστούς χώρους για 8 και βάλε ώρες; Όλοι οι μαθητές στα σχολεία;

Οι μάσκες είναι, πάντως, το τελευταίο ανάχωμα πριν το lockdown.

Με τον πανικό που επικρατεί, με την ψυχολογία που έχει περάσει στον κόσμο ότι κάθε κρούσμα είναι και ένας εν δυνάμει μελλοθάνατος – και έχει περάσει επειδή η επιστημονική κοινότητα αδυνατεί να προσδιορίσει τη θνητότητα της Covid 19, όπως έγραψα παραπάνω – η καραντίνα το φθινόπωρο ή τον χειμώνα, όταν η νοσηρότητα εκτοξεύεται, μάλλον είναι αναπόφευκτη.

Σου εύχομαι, Πιτσιρίκο, να βρίσκεσαι και τότε σε κάποιο νησί και όχι στον βούρκο της Αθήνας.

Βαγγέλης Σπανός

(Αγαπητέ φίλε, έχουν πέσει όλοι με τα μούτρα στον κορωνοϊό και έχουν ξεχάσει την οικονομική ύφεση που είχε ξεκινήσει πολύ πριν τον κορωνοϊό. Δεν σχολιάζω κάτι άλλο γιατί γράφετε εσείς τα κείμενα, τα ανεβάζω εγώ και στη σελίδα μου στο Facebook -το οποίο σιχαίνομαι και το έχω μόνο για την δουλειά μου- και έρχονται διάφοροι και γράφουν εκθέσεις ιδεών. Πάρα πολύ βαρετό. Και μου τρώει χρόνο από το να κοιτάω την θάλασσα με γαλήνη. Φυσικά και είμαι σε νησί. Και σκέφτομαι να εγκατασταθώ μόνιμα. Η Αθήνα θα γίνει ακόμα μεγαλύτερη παγίδα μετά την πανδημία και τις συνέπειές της. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.