Πασχίζοντας για μια ανάσα

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Στις 25 Μαΐου στη Minneapolis των ΗΠΑ, 4 αστυνομικοί προσπάθησαν να συλλάβουν τον George Floyd, μετά από την καταγγελία καταστηματάρχη για πλαστό εικοσαδόλλαρο, ο οποίος έτρεξε προς το μέρος τους, όταν οι δυο εισήλθαν στο κατάστημα.

Στο σημείο βρέθηκαν πρώτοι, λοιπόν, οι δυο εκ των τεσσάρων, ενώ λίγο αργότερα έφθασαν για υποστήριξη άλλοι δυο αστυνομικοί, ένας εκ των οποίων, ο Derek Chauvin, τον οποίον θα θυμόμαστε για τα σχεδόν 9 λεπτά που γονάτιζε πάνω στον λαιμό του Floyd.

Να πούμε ότι δημοσιεύτηκε σήμερα υλικό από τις bodycams των αστυνομικών, βγάζοντας νέες πτυχές της υπόθεσης στο φως, ενώ δείχνει και τι προηγήθηκε.

Κατ’ αρχάς, αμέσως μετά την καταγγελία του καταστηματάρχη, ο οποίος τους υπέδειξε τον Floyd, που εκείνη τη στιγμή είχε μπει στο όχημά του και ετοιμαζόταν να φύγει, οι αστυνομικοί έτρεξαν προς το μέρος του και χτυπώντας με τον φακό το τζάμι του οχήματος, τον σημάδεψαν αμέσως με το όπλο όταν αυτός το κατέβασε.

Δεν θα περιγράψω όλο το βίντεο, καθώς όποιος θέλει μπορεί να το ψάξει και να βγάλει τα συμπεράσματά του.

Πάντως, γίνεται αμέσως αντιληπτό ότι ο Floyd πανικοβλήθηκε και στενοχωρήθηκε αμέσως -προφανώς γιατί κανένας δεν νοιώθει ευχάριστα όταν συλλαμβάνεται-, ενώ τους λέει κιόλας ότι έχει δεχθεί πυροβολισμό από αστυνομικό στο παρελθόν.

Σ’ αυτό το σημείο -αν εξαιρέσεις το παρατεταμένο όπλο και τις συνεχείς επιθετικές προσταγές προς τον άνθρωπο που λίγα λεπτά μετά θα κείτεται νεκρός στο οδόστρωμα- σε σοκάρει περισσότερο αυτός ο πανικός του George Floyd.

Είναι ξεκάθαρο σ’ αυτό το σημείο ότι πρέπει να είσαι τελείως μπάτσος για να πιστεύεις ότι μπορείς να προστατεύσεις την σωματική ακεραιότητα ενός ανθρώπου που τελεί υπό σύγχυση· αυτό το γράφω επίτηδες επειδή, τις επόμενες μέρες της δολοφονίας, γέμισε η ατμόσφαιρα από διαμαρτυρίες αστυνομικών που είχαν ενοχληθεί με το “τσουβάλιασμα” και ότι δουλειά τους είναι to protect and serve και άλλες τέτοιες ωραίες θεωρητικές μπούρδες.

Στην πράξη, μάλλον ισχύουν άλλα.

Με τον Floyd σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση, δεν ξέρω τι γίνεται σ’ αυτές τις περιπτώσεις. Μήπως, όμως, οι 4 Rambo δεν ήταν οι πλέον ιδανικοί να το χειριστούν;

Αυτό που σοκάρει, όμως, περισσότερο, όσο περνούν τα λεπτά, είναι αυτό που εύστοχα περιέγραψε ένας άλλος Έλληνας μπλόγκερ -τα πρώτα εκείνα 24ωρα που ακολούθησαν τη δολοφονία και το ξεσπάσμα ταραχών σχεδόν σε κάθε αμερικανική πόλη- ως την κοινοτοπία του κακού και το οποίο ξαναθυμήθηκα βλέποντας τα νέα βίντεο.

Οι αστυνομικοί δεν είναι «ιδιαίτερα» επιθετικοί και «ιδιαίτερα» διαφορετικοί απ’ την κοινή συμπεριφορά κάθε συναδέλφου τους σε οποιοδήποτε άλλο περιστατικό, αφού ουσιαστικά αντιδρούν όπως έχουν εκπαιδευτεί να αντιδρούν. Δηλαδή, χωρίς περιττές σκέψεις και με απώτερο σκοπό να συλλάβουν τον ύποπτο, ανεξαρτήτως τιμήματος.

Δεν είναι απαραίτητα αποφασισμένοι να τον βλάψουν, απλά “εκτελούν εντολές” και… κάνουν τη δουλειά τους. Η μόνη τους διαφορά με οποιονδήποτε βλάπτει έναν άλλον άνθρωπο, είναι η στολή.

Δεν θέλω να αναφερθώ στο περιβόητο πείραμα του Stanford, όπου μαθητές έκαναν τους δεσμοφύλακες και τους φυλακισμένους, αλλά ειλικρινά τρέφουν τεράστιες αυταπάτες όσοι νομίζουν ότι κάνει ο άνθρωπος τη στολή και όχι η στολή τον άνθρωπο, οπότε επιστρέφουμε στα νέα βίντεο της δολοφονίας του Floyd.

Μέχρι τη στιγμή που τον έχουν βγάλει από το αυτοκίνητό του και τον μεταφέρουν απέναντι στο σταθμευμένο περιπολικό, τα πάντα μοιάζουν “κανονικά”, ενώ γίνεται και έλεγχος στοιχείων σε περαστικούς που σταμάτησαν να δουν τι συμβαίνει.

Τα πράγματα παίρνουν άλλη τροπή, όταν προσπαθούν να τον βάλουν στο περιπολικό.

Ο Floyd αρνείται, ισχυριζόμενος ότι έχει κλειστοφοβία, αρχίζει να ικετεύει, κλαίει, τους λέει ότι φοβάται πάρα πολύ, ενώ τους λέει συνέχεια ότι δεν έχει τίποτα μαζί τους και ότι απλά είναι τρομερά αγχωμένος.

Αντιστέκεται. Η κόκκινη γραμμή για τα καθίκια του νόμου και της τάξης.

Τώρα είναι αποφασισμένοι να τον πάνε ακόμα και αναίσθητο στο τμήμα.

Ανοίγει η απέναντι πόρτα, νομίζω ο Lane -αλλιώς είναι ο Kueng- τον αρπάζει και τον πετάει στο οδόστρωμα, ενώ ο Chauvin γονατίζει στο λαιμό του.

Θα χρειαστούν κάτι παραπάνω από 8 λεπτά (8′ 46″) για να υποκύψει ο George Floyd, πασχίζοντας μάταια για μια ανάσα.

Οι κραυγές του και οι εκκλήσεις του δεν έφτασαν ποτέ στο κέντρο του εγκεφάλου των 4 αστυνομικών.

Μπροστά στη στολή, όλα τα άλλα ήταν ανούσιος θόρυβος.

Οι ελάχιστοι παρευρισκόμενοι αρχίζουν να διαμαρτύρονται για την συμπεριφορά των αστυνομικών απέναντι σε έναν άνθρωπο που πλέον δεν αντιδρά (unresponsive).

O George Floyd είναι νεκρός.

Λίγες ώρες αργότερα οι ΗΠΑ θα φλέγονται από την μια ακτή ως την άλλη.

Μια «φωτιά» που ακόμα δεν έχει σβήσει και, προφανώς, δεν θα “σβήσει” ποτέ.

Ίσως, αυτά τα λιγοστά λεπτά να αποδειχθούν το σημείο καμπής, ίσως η αρχή του τέλους τους.

Μην το χαλάσουμε, κάνοντας ανούσιες εκτιμήσεις.

Ανεξαιρέτως που θα βρισκόμαστε σε έναν χρόνο από τώρα, ο George Floyd έδειχνε καταδικασμένος τη στιγμή που συναντήθηκε με τους 4 αστυνομικούς. Σαν η τύχη του δηλαδή να είχε προαποφασιστεί πολλά χρόνια πριν τον βγάλουν από το αυτοκίνητό του δυο πάνοπλοι αστυνομικοί.

Και αυτό είναι που ενόχλησε στην πραγματικότητα εκατομμύρια Αμερικανούς, οι οποίοι ένιωσαν ότι βρέθηκαν από τα κρεβάτια των νοσοκομείων στο οδόστρωμα, με το γόνατο ενός γαμώμπατσου να τους στραγγαλίζει, βγάζοντας στην επιφάνεια πολλά ακόμα προβλήματα της αμερικανικής κοινωνίας.

Και το πρώτο που σκεφτήκαμε να κάνουμε είναι να αντισταθούμε, περνώντας την ίδια κόκκινη γραμμή, με ότι αυτό συνεπάγεται.

Βασικά, συνεχίζουμε να αντιστεκόμαστε.

Πασχίζοντας για μια ανάσα.

Με εκτίμηση,

Άρης

Υ.Γ. Στο Portland επέστρεψε μια σχετική ηρεμία, μετά την σχετική αποχώρηση των ομοσπονδιακών δυνάμεων ασφαλείας. Είναι πολύ πιθανό σε ένα μήνα να πρέπει να αναθεωρήσουμε τι συνιστά ηρεμία, αφού το αισθάνεσαι πλέον έντονα ότι πιθανόν όλα αυτά ήταν τα προεόρτια αυτών που έρχονται το επόμενο διάστημα. Δεν κατεβήκαμε στους δρόμους γιατί θέλουμε μια καλύτερη διαχείριση από την αστυνομία. Κατεβήκαμε και για την αστυνομική βία, αλλά όχι μόνο γι’ αυτό. Στην πραγματικότητα τα ίδια πράγματα έχουμε όλοι και ευτυχώς μεγάλο μέρος του κόσμου το καταλαβαίνει αυτό, εξαρχής, γι’ αυτό και σε μεγάλο βαθμό αποφεύγουν όσο μπορούν τα ΜΜΕ να διαιρέσουν με την γνωστή τακτική το κίνημα, γιατί φοβούνται ότι τώρα δεν θα έχει αποτέλεσμα. Με λίγα λόγια τα ΜΜΕ ξέρουν πάντοτε με ποιους έχουν να κάνουν. Όπως και οι αστυνομικοί. Δεν θα τολμούσαν να το κάνουν σε παίχτη φούτμπολ, ακόμα και αν αυτός σκότωσε τη πρώην γυναίκα και τον νυν σύντροφό της. Το έκαναν, όμως, στον George Floyd. Για μια χούφτα δολάρια. Όλο αυτό έχει να κάνει ξεκάθαρα με τις ανισότητες -που αντιμετωπίζουν και οι μαύροι- μέσα σ’ ένα σύστημα που ξεκινάει την μοιρασιά λέγοντας “5 εγώ, 1 εσύ”. Αυτό είναι όλο. O James Baldwin -που αν ζούσε θα έκλεινε χθες τα 96- το είχε θέσει πολύ εύστοχα και θα αρκεστώ να κλείσω μ’ αυτό: «Είναι τρομαχτικό να βλέπεις ένα ολόκληρο έθνος να παραδίνεται στην αντίληψη ότι το 1/9 του πληθυσμού είναι κατώτερο εκείνων και μέχρι να έρθει εκείνη η στιγμή, -όπου θα αποδεχθούμε ότι οι πρόγονοί μας ήταν και λευκοί και μαύροι- δεν υπάρχει καμία απολύτως ελπίδα για το αμερικάνικο όνειρο, αφού οι άνθρωποι που στερούνται τη συμμετοχή τους σ’ αυτό, θα το καταστρέψουν απλά και μόνο με την παρουσία τους».

(Φίλε Άρη, δεν έχω δει το βίντεο με την δολοφονία του George Floyd. Δεν μπορώ να δω οτιδήποτε με παγιδευμένους ανθρώπους ή ζώα που βασανίζονται μέχρι θανάτου. Σκέφτομαι πως ο George Floyd δεν θα μάθει ποτέ τι ακολούθησε την δολοφονία του. Ίσως την ώρα που πέθαινε να πρόλαβε να σκεφτεί πως είναι ακόμα ένας άνθρωπος χωρίς σημασία που η δολοφονία του δεν θα σήμαινε τίποτα για κανέναν. Και του συνέβη αυτό που πολλοί άνθρωποι στις ΗΠΑ -οι φτωχοί μαύροι ίσως περισσότερο- φοβούνται πως θα τους συμβεί κάποια στιγμή στη ζωή τους. Μεγαλώνουν με τον φόβο πως θα τους σκοτώσουν. Και έχει συμβεί σε πολλούς. Φτάνει. Να είσαι καλά, Άρη. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.