Στο αστικό για την παραλία

Αδέρφι πιτσιρίκο:
Σήμερα πήραμε με την κοπελιά μου το αστικό, για να πάμε κι εμείς οι καψεροί στην παραλία να κάνουμε τις βουτιές μας. Με το πού μπαίνουμε μέσα, βλέπουμε πως το λεωφορείο είναι γεμάτο, και μάλιστα με μασκοφόρους. Προς στιγμήν, νόμισα ότι γυρίζανε ταινία της Marvel. Ευτυχώς, βρήκαμε 2 καθίσματα πίσω πίσω και βολευτήκαμε, αφου είχαμε φορέσει κι εμείς τις δικές μας.

Μου έκανε εντύπωση πως σχεδόν όλοι τις φορούσαμε όπως να ‘ναι, πράγμα που σημαίνει ότι οι ιδιοι πλέον κοστολογούμε μια πιθανή λοίμωξη με λιγότερο απο 150 ευρώ, που είναι το πρόστιμο.

Τώρα, ακριβώς από δίπλα μου, κάθεται ένας πιτσιρικάς, και είναι ο μόνος που δεν φοράει μάσκα.

“Αλητεία” σκέφτηκα, “Γουστάρω. Ευτυχώς που κάποιοι σώζουν την κατάσταση και δεν έχουμε προβατοποιηθεί όλοι”.

Τι το ‘θελα, πιτσιρίκο μου; Στην επόμενη στάση φεύγει μια κυρία που καθόταν δίπλα στον αναρχικό νέο, και στη θέση της κάθεται ένας εξηνταπεντάρης -πάνω κάτω- που μόλις είχε μπει. Μαύρο γυαλί, μαύρη μάσκα με ροζ βούλες, και σκαμμένο πρόσωπο από τα βάσανα της ζωής.

Γυρνάει λοιπόν ο σοφός γέροντας στον πιτσιρικά κι αρχίζει το σόου.

Γέρ: Γιατί δεν φοράς μάσκα;
Πιτσ: Εεε σιγά.
Γερ: Τι σιγά; Γιατί δεν φοράς μάσκα; (με ένταση στη φωνή)
Πιτσ: Ωωω, εντάξει τώρα.
Γερ: Όχι, δεν είναι εντάξει. Νομίζεις ότι είσαι έξυπνος; Όλοι οι άλλοι δηλαδή γιατί την φοράνε;
Νικ: Γιατί είμαστε μ@λάκες, είπα εγώ από μέσα μου, κι είχα αρχίσει να τσιτώνω.

Ο πιτσιρικάς δεν αντιμίλησε. Ο σοφός γέροντας, όμως, δεν το έβαλε κάτω.

Γερ: Βάλε μάσκα τώρα. Θες να φας πρόστιμο;
Πιτσ: Ε, άμα μπει έλεγχος θα τη βάλω.
Γερ: Γελάς ε; Τώρα θα τους πάρω τηλέφωνο και θα σου πω εγώ. Και πάει ο αθεόφοβος να βγάλει το κινητό του. Ο πιτσιρικάς γελάει ακόμα, αν και κάπως μουδιασμένος τώρα. Ο γέροντας τα παίρνει στο κρανίο, γέρνει προς το μέρος του πιτσιρικά, λίγο ηθελε να αγγιξουν τα κεφάλια τους, κι αρχίζει να ουρλιάζει σε απόσταση αναπνοής.
Γερ: Μη γελάς ρε, τι σου φταίμε εμείς να μας κολλήσεις όλους; Και δείχνει εμάς τους υπόλοιπους. Δεν ντρέπεσαι λίγο; Φόρα τη μάσκα σου τώραααα.

Κάπου εδώ πετάγεται η κοπελιά μου και του λέει πως ο άλλος έχει κάθε δικαίωμα να μην τη φορέσει και πως δεν είναι τρόπος αυτός να συμπεριφέρεται.

Ο πιτσιρικάς που καταλαβαίνει ότι όλο το λεωφορείο τον κοιτάζει έχει καταπιεί τη γλώσσα του.

Ο γέροντας συνεχίζει ακάθεκτος να του ουρλιάζει να βάλει τη μάσκα και να γέρνει απειλητικά προς το μέρος του για να τον εκφοβίσει.

Μπορώ να ανεχτώ πολλά πράγματα, όμως αυτή η παραβίαση του ιδιωτικού χώρου του πιτσιρικά, που ο γέροντας κόντευε να τον καβαλήσει από τη μανία του, μου άναψε τα λαμπάκια.

Αρχικά, λοιπόν τον σπρώχνω με τρόπο να κάτσει πίσω στο κάθισμά του για να απελευθερώσω το μικρό.

Νικ: Τι πρόβλημα έχετε κύριε; Η συμπεριφορά σας είναι απαράδεκτη.
Γερ: Κάνε μου τη χάρη. Η δική μου συμπεριφορά είναι απαράδεκτη; Γιατί δεν φοράει τη μάσκα του; Εμείς τι φταίμε;
Νικ: Εσύ τη φοράς τη μάσκα σου; τον ρωτάω.
Γερ: Ναι, τη φοράω, μου λέει με αυτοπεποίθηση.
Νικ: Ε τότε γιατί φωνάζεις; Αφού είσαι καλυμμένος. ( παπάρια καλυμμένος είναι αλλά σιγά μην του το ‘λεγα)
Γερ: Δηλαδή, να κάνει ο καθένας ότι θέλει;
Νικ: Όχι. Αλλά δεν έχεις κανένα δικαίωμα να φέρεσαι στους άλλους λες και είναι ζώα.

Ο γέροντας παθαίνει παράκρουση κι αρχίζει να ωρύεται μια σε μένα και μια στον πιτσιρικά.

Γερ: Να βάλει τη μάσκα του τώραααα.
Νικ: Άκου να σου πω, το μυαλό που κουβαλάς εσύ κι οι όμοιοι σου μας έφερε σ’ αυτή την κατάσταση. Το κατάλαβες; Ορίστε, άδειασε μια θέση εκεί απέναντι. Ολοι εκεί φοράνε μάσκα. Αφού έχεις τόσο πρόβλημα, γιατί δεν πας να κάτσεις εκεί;
Γερ: Εγώ θα πάω να κάτσω εκεί;
Νικ: Εσύ δεν φωνάζεις τόση ώρα;
Γερ: Οδηγέ, τι γίνεται εδώ μέσα; Έλα να βάλεις μια τάξη.
Νικ: Οδηγέεεε, είναι απαράδεκτο αυτό που συμβαίνει, άρχισα κι εγώ τις φωνές. Μας προσβάλλει τόση ώρα και δεν λες τίποτα.

Ο πιτσιρικάς, στο μεταξύ, έχει βάλει τη μάσκα του και μας ζητάει να ηρεμήσουμε.

Έρχεται κι ο οδηγός -σερίφης του διαστήματος- να επιβάλει την τάξη.

Οδη: Βάλτε όλοι μάσκες.
Πιτσ: Την έβαλα.
Γερ: Ναι, τώρα την έβαλες.
Νικ: Μα τι θα γίνει επιτέλους, μας προσβάλλει ο κύριος εδώ και πόση ώρα.
Οδηγ: Κι εσείς, κύριε, να μιλάτε καλύτερα.

Μούγκα ο γέροντας.

Ο οδηγός γυρνάει στη θέση του και -κόβοντας το εισιτήριο μιας κυρίας που μόλις είχε μπει- διατάζει ως άλλος Χαρδαλιάς. Μάσκες! Τώρα!

Νικ: Με συγχωρείτε αν παραφέρθηκα, είπα στον σοφό γέροντα, κι εκείνος με κοίταξε αμίλητος πίσω από τα μαύρα γυαλιά του. Αν δεν φοβόταν ότι θα φάει το ξύλο της χρονιάς του, πάω στοίχημα ότι θα με είχε αρπάξει από το λαιμό.

Κάπως έτσι τέλειωσε το ενδεικτικό αυτό περιστατικό της κοινωνίας μας, και συνεχίστηκε το ταξίδι μας δίχως να συμβεί κάτι άλλο. Ψέματα.

Στη γαλαρία καθόταν άλλοι 4 πιτσιρικάδες που είχαν διασκεδάσει αφάνταστα με το όλο σκηνικό, και βγάζοντας τις μάσκες τους άρχισαν να γελάνε πετώντας μπηχτές προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση.

Μπηχτές του στυλ: ρε συ, πώς θα πιω νερό με τη μάσκα; Άνοιξε μια τρύπα, ρε. Πού θα βρω κι εγώ μια μάσκα με βούλες; Κάνε πιο κει και βάλε τη μάσκα σου, ρε άρρωστε κλπ κλπ.

Δυστυχώς, κάποια στιγμή με πήραν κι εμένα τα γέλια, πιτσιρίκο μου, κι έχασα το σοβαροφανές ύφος που πάσχιζα να κρατήσω τόση ώρα. Δεν με νοιάζει, όμως, γιατί ξέρω πως η κατάσταση μας είναι πράγματι για γέλια. Τέτοιοι γελοίοι που είμαστε.

Καλά μπάνια εύχομαι, κι έναν υπέροχο Αύγουστο να έχετε.

Νίκος Σ.

Ηράκλειο Κρήτης

Υ.Γ.1 Έχω παρατηρήσει πως, αν λογομαχείς με άτομα άνω των πενήντα, μόλις τους πεις ότι η γενιά τους έφερε τη χώρα σ’ αυτή την κατάσταση, με τους πουλημένους που ψηφίζανε τόσα χρόνια, τότε αμέσως βραχυκυκλώνουν για λίγο. Αυτογνωσία ή έκπληξη;

Υ.Γ.2 Το διαίρει και βασίλευε καλά κρατεί στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο. Τρέμω στην ιδέα ότι σε λίγο καιρό οι μάσκες μας θα έχουν πάνω τους τριφύλλια, δικέφαλους αετούς και αιώνιους έφηβους. Ελληνικές σημαίες, μαίανδρους, σφυροδρέπανα, σταυρούς, και λαγούς με πετραχήλια. Όλοι εναντίον όλων, κι ο Κυριάκος μόνος του, στον θρόνο του Καίσαρος.

(Αγαπητέ φίλε, αν κάποιος μας έλεγε τα περασμένα Χριστούγεννα πως το καλοκαίρι θα ζούσαμε αυτό που ζούμε σήμερα, θα του λέγαμε πως είναι τρελός. Οι ζωές των ανθρώπων έχουν γίνει μπάχαλο. Φόβος, ανασφάλεια και αγωνία. Οι μάσκες είναι ένας ακόμα λόγος για να τσακωνόμαστε μεταξύ μας. Είναι τσιταρισμένοι πολλοί άνθρωποι και ψάχνουν να τσακωθούν. Βέβαια, τσακώνονται ο ένας με τον άλλον. Το ίδιο λάθος που έκαναν και μετά την χρεοκοπία της χώρας. Όσο περνάει ο καιρός, σκέφτομαι όλο και πιο πολύ πως η Ελλάδα δεν έπρεπε να ανοίξει για τον τουρισμό αυτό το καλοκαίρι. Τουλάχιστον θα γλιτώναμε τις μάσκες, θα γίνονταν τα πανηγύρια που τόσοι Έλληνες αγαπούν, θα μπορούσαν πολλοί να κάνουν τα μπάνια τους, και θα υπήρχε μια κάποια γαλήνη. Τώρα έχουν γίνει όλοι μαντάρα. Πραγματικά, θέλω να περάσει γρήγορα αυτός ο Αύγουστος, αν και ξέρω πολύ καλά τι θα γίνει από τον Σεπτέμβριο. Βασικά, θέλω αυτό που είπε μια φίλη προχτές, δηλαδή να κοιμηθώ και να ξυπνήσω, όταν θα έχουν τελειώσει όλα αυτά. Τουλάχιστον τώρα είμαι σε ένα μέρος που μάσκα θα χρειαστεί να φορέσω μόνο όταν πάω να ψωνίσω τρόφιμα, δεν χρειάζομαι μεταφορικό μέσο για να πάω στην θάλασσα, ενώ βλέπω και ελάχιστους ανθρώπους. Θα περάσει κι αυτό. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.