Το ποντίκι που βρυχάται

Γεια σου φίλε Πιτσιρίκο,
Πήρε το μάτι μου κάπου την είδηση ότι το Λίχτενσταϊν «θα διεξάγει μάχη» για να πάρει πίσω εδάφη χαμένα ύστερα από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η μάχη είναι δικαστική, πάντως, γιατί από ένοπλες δυνάμεις λίγους μπάτσους έχουν μόνο, που παίζει να είναι ταυτόχρονα και ξυλοκόποι.

Ή χρηματιστές.

Είναι όπως στο Λούκι Λουκ, που η τράπεζα είναι ταυτόχρονα ταχυδρομείο, παντοπωλείο, και γραφείο κηδειών.

Τέλος πάντων, η όλη φάση μου θύμισε την ταινία «Το Ποντίκι που Βρυχάται», με τον μοναδικό Πίτερ Σέλερς.

Στην ταινία αυτή, οι ηγέτες ενός ασήμαντου κρατιδίου, αποφασίζουν να κηρύξουν πόλεμο στις Ηνωμένες Πολιτείες, ώστε να εκμεταλλευτούν το ότι η Αμερική πρώτα κερδίζει έναν πόλεμο και μετά στέλνει χρήμα για ανοικοδόμηση.

Το σχέδιο κάπως χάλασε, όταν οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας -είκοσι στρατιώτες οπλισμένοι σαν αστακοί με περικεφαλαίες και δόρατα- κατάφεραν, λόγω ξεκαρδιστικών συμπτώσεων, να …νικήσουν.

Η ταινία βγήκε το 1959, όταν το χρήμα από το σχέδιο Μάρσαλ έρεε άφθονο για την ανοικοδόμηση της Ευρώπης και την προστασία από την κομμουνιστική απειλή.

Όλα αυτά, βέβαια, ήταν η επίσημη εκδοχή· για την ανεπίσημη, όρεξη -και θέληση- να έχει κανείς να ψάχνει.

Πολλοί μαυραγορίτες και γερμανοτσολιάδες είτε έφτιαξαν είτε γιγάντωσαν περιουσίες με το σχέδιο Μάρσαλ.

Σύμφωνα με τον Γεώργιο Καρτάλη, υπουργό Συντονισμού της κυβέρνησης Πλαστήρα του 1951, το 60% των πιστώσεων από το σχέδιο Μάρσαλ απορροφήθηκε από δέκα βιομηχανίες.

Σε κάθε περίπτωση, το θέμα μας δεν είναι η άγνοια των Ελλήνων για την ιστορία τους, αλλά τα ποντίκια που βρυχώνται.

Νομίζω ότι η σύγχρονη Ελλάδα θα μπορούσε κάλλιστα να ακολουθήσει παρόμοια τακτική: θα μπορούσαμε να κηρύξουμε πόλεμο στις ΗΠΑ, στην Γερμανία ή, έστω, στην Τουρκία, ώστε να τους αναγκάσουμε να στείλουν στρατό και μετά χρήμα, γιατί μέχρι τώρα στέλνουν μόνο τραπεζίτες που παίρνουν χρήμα.

Η Ελλάδα όλο νικάει στους πολέμους κι όλο χρεωμένη είναι, οπότε λέω να δοκιμάσουμε να χάσουμε κιόλας μια φορά, που είναι μάλιστα και πράξη συμβατή με το φιλότιμο, όπως σωστά έχεις πει Πιτσιρίκο μου.

Βέβαια, υπάρχει μια σημαντική διαφορά με το ορίτζιναλ ποντίκι: το κρατίδιο της ταινίας μπορεί να ήταν μικρό, αλλά δεν ήταν προτεκτοράτο.

Αυτό είναι ένα πρόβλημα, καθώς τα προτεκτοράτα δεν μπορούν να κηρύξουν πόλεμο, άρα δεν μπορούν και να τον χάσουν.

Καλά, τώρα αυτό μου θύμισε το σχόλιο του φυσικού Βόλφγκανγκ Πάουλι όταν είδε το γραπτό ενός φοιτητή: «όχι μόνο δεν είναι σωστό, αλλά δεν είναι καν λάθος!»

Το ίδιο κι η Ελλάδα: είναι μια χώρα που δεν είναι καν λάθος.

Η Ελλάδα είναι μια χώρα όπου υπουργοί -με περικεφαλαία- βγάζουν μεζούρες και μετρούν αποστάσεις ανάμεσα σε τραπέζια καφετέριας.

Η Ελλάδα είναι το μέρος εκείνο στο οποίο ο πρωθυπουργός κάνει εγκαίνια σε κατεδαφίσεις.

Η Ελλάδα είναι το μέρος εκείνο όπου για όλα φταίει η Λίτσα· επικό το κείμενο του Γ.Κ.

Δηλαδή, εντάξει, έλεος.

Ούτε με μουσική υπόκρουση το θέμα του Μπένι Χιλ δεν αντέχονται τέτοια πράγματα.

Υπάρχει όμως και μια άλλη, αγεφύρωτη διαφορά ανάμεσα στην Ελλάδα και το φανταστικό δουκάτο της ταινίας.

Οι κάτοικοι του μικρού κρατιδίου ήξεραν ότι ήταν ποντίκια, σε αντίθεση με τους σημερινούς Έλληνες, που είναι υπεργ@μάω έξτρα-λαρτζ λιοντάρια και το μόνο που τους κρατάει από το να πάρουν την Πόλη είναι η κίνηση στην Εγνατία.

Και οι μάσκες, που δεν τους αφήνουν να φωνάξουν «αέρα» για να τρομάξουν οι Τούρκοι.

Η ζωή είναι δύσκολη αν είσαι ποντίκι, αλλά ακόμα δυσκολότερη αν είσαι θρασύδειλο λιοντάρι.

Να είσαι καλά,

Χρήστος

Υ.Γ. Με το πού έπεσε η Σοβιετική Ένωση, η Φινλανδία -μπουχτισμένη από πέντε δεκαετίες φινλανδοποίησης- έτρεξε αμέσως να γίνει επιτέλους πραγματικά ανεξάρτητη, αναζητώντας στοργή και θαλπωρή στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ευρώ. Να θυμίσω επίσης ότι η Ελλάδα μπήκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως, υποτίθεται, συνέπεια της εισβολής στην Κύπρο. Εμένα όλα αυτά μου φέρνουν στο μυαλό ταινίες με μαφιόζους, που αν τυχόν ο μαγαζάτορας αρνηθεί την υπό πώληση προστασία, έρχονται άλλοι από την φαμίλια και κάνουν το μαγαζί λίμπα. Μετά ο μαγαζάτορας όχι μόνο δέχεται την προστασία, αλλά πληρώνει και περισσότερα.

(Φίλε Χρήστο, ένα από τα πιο αστεία πράγματα στην Ελλάδα είναι ότι οι περισσότεροι Έλληνες έχουν τεράστια ιδέα για τη χώρα τους και για τον εαυτό τους. Περίεργο για κατοίκους προτεκτοράτου. Χρήζει ψυχιατρικής ανάλυσης. Υπάρχουν στην Ελλάδα άνθρωποι που νομίζουν πως κάνουν αντίσταση και δουλεύουν για τον …Μαρινάκη. Η γελοιότητα έχει φτάσει στο διάστημα. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.