Τρόποι υπάρχουν, θέληση όχι

Γεια σου αγαπητέ μου Πιτσιρίκο,
Σκέφτηκα κάτι περίεργο βλέποντας το σκίτσο που συνόδευε το κείμενο της Μαρίας, όπου κάνουμε τα πάντα με τον υπολογιστή.

Σκέφτηκα ότι, όντως, μια επανάσταση μπορεί να γίνει κι έτσι.

Ακόμα και σε ψηφιακά προηγμένα κράτη, υπάρχουν απίστευτα κενά στην ψηφιακή ασφάλεια που κάποιοι μπορούν να εκμεταλλευτούν για να γονατίσουν οργανισμούς, επιχειρήσεις, και κυβερνήσεις ολόκληρες.

Καλά, ας μην μιλήσω για κράτη όπως η Ελλάδα, που είναι ακόμα στη λίθινη εποχή.

Οι μισές ιστοσελίδες -ακομα και πολλές κυβερνητικές- δεν έχουν καν ασφαλείς συνδέσεις.

Και ένα κουίζ: ποιος Αναπληρωτής Υπουργός Προστασίας του Πολίτη πριν λίγα χρόνια φωτογραφήθηκε στο γραφείο του, με την φωτογραφία -που δημοσιεύτηκε στην επίσημη ιστοσελίδα του Υπουργείου- να δείχνει χαρτάκι με τις πληροφορίες USER: YPOURGOS, PASSWORD: 123456;

Αλλά ακόμα και σε μοντέρνες επιχειρήσεις και οργανισμούς, με σωστές πρακτικές ασφαλείας, όλοι κοιτάνε να προφυλαχτούν από εξωτερικές επιθέσεις, όπως από κατασκόπους άλλων κρατών ή κακόβουλους χρήστες.

Τις εσωτερικές επιθέσεις πρέπει να φοβούνται.

Οι επαναστάσεις ξεκινούν από μέσα, από ανθρώπους που νιώθουν ότι δεν έχουν τίποτα να χάσουν.

Πολύ επικίνδυνο για το σύστημα το να δημιουργεί ανθρώπους που νιώθουν ότι δεν έχουν τίποτα να χάσουν.

Τον Δεκέμβριο του 2013, ο Λένον Ρέι Μπράουν, υπάλληλος στην Citibank, κατάφερε μόνος του να σταματήσει το 90% των τραπεζικών κινήσεων της εταιρίας, ως πράξη εκδίκησης για μια αρνητική κριτική που είχε δεχτεί.

Πού να πεινούσε κιόλας και να μην είχε τίποτα να χάσει.

Φαντάσου τι θα μπορούσαμε να κάνουμε όλοι μαζί, όπως μπορεί και ξέρει ο καθένας, αν θέλαμε.

Αλλά δεν θέλουμε.

Για τους περισσότερους, δεν υπάρχει καν πρόβλημα· όλα είναι ατυχίες κι αναποδιές -ή μας ζηλεύουν οι ξένοι για τον μπολιτισμό μας- κι αν κάνουν υπομονή, ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός.

Γιατί γελάτε, κύριοι;

Για αρκετούς -βάζω και τον εαυτό μου στο γκρουπ αυτό- ξέρουμε τι πρέπει να γίνει και τι θα θέλαμε να γίνει, αλλά έχουμε απογοητευτεί τόσο πολύ που νιώθουμε ξεμοναχιασμένοι.

Αν είσαι παιδί και σπάσεις με τους φίλους σου ένα τζάμι και συμφωνήσεις να κάνετε το σωστό και να το παραδεχτείτε, αυτό θα συμβεί μόνο μια φορά αν οι φίλοι σου την κοπανήσουν, καθώς εσύ θα εξηγείς τι έγινε στον θυμωμένο γείτονα.

Να το πω ωμά, για πολλούς από εμάς -και για μένα- η αλήθεια είναι ότι δεν έχουμε πεινάσει αρκετά ακόμα.

Καμιά φορά, σε σπάνιες, όμορφες ιστορικές συγκυρίες, μερικοί ξεκινούν μια επανάσταση και χωρίς να πεινούν οι ίδιοι προσωπικά.

Σε ένα άλλο σύμπαν, ο Φιντέλ Κάστρο έγινε δικηγόρος των μαφιόζων κι ο Τσε Γκεβάρα άνοιξε ιατρείο -μην σου πω έγινε πλαστικός χειρούργος στις ΗΠΑ, να πνίγεται στο δολάριο- και δεν δολοφονήθηκε προδομένος από τους φτωχούς που ήθελε να βοηθήσει.

Ίσως αυτό να είναι και το κρίσιμο σφάλμα στην υφή μιας επανάστασης: όλοι οι πλούσιοι είναι καθάρματα, αλλά δεν είναι όλα τα καθάρματα πλούσιοι.

Να είσαι καλά,

Χρήστος

Υ.Γ.1 Στη Φινλανδία πρόσφατα έγινε μια δίκη που δεν έλαβε σχεδόν καθόλου δημοσιότητα, παρόλο που ανάμεσα στα εμπλεκόμενα μέρη της υπόθεσης ήταν η Αμερικανική Πολεμική Αεροπορία, το FBI, κι οι American Airlines. Να μην τα πολυλογώ, ο κατηγορούμενος βρέθηκε ένοχος για περισσότερες από 50.000 ψηφιακές παραβιάσεις δεδομένων, με στόχους επίσης να περιλαμβάνουν το Harvard και το MIT. Ο κατηγορούμενος είχε επίσης υποκλέψει τις λεπτομέρειες από 140.000 πιστωτικές κάρτες. Για όλα αυτά, η ποινή ήταν ένας χρόνος φυλάκιση με αναστολή. Ακόμα και για τα φινλανδικά δεδομένα, η ποινή είναι επιεικής. Ο λόγος ήταν η ηλικία του νεαρού Φινλανδού: 15 ετών. Και μετά σου λέει τα παιδιά δεν είναι το μέλλον!

Υ.Γ.2 Είπες στο podcast κάτι που με συγκίνησε, και θέλω να σου πω ότι έχω μια τηλεφωνική ατζέντα 25+ χρονών παλιά, με τηλέφωνα που δεν λειτουργούν πια, ανθρώπων που δεν υπάρχουν πια. Πρακτικά είναι άχρηστο το να κρατάω αυτά τα τηλέφωνα, αλλά δεν μπορώ να πετάξω αυτή την ατζέντα. Σ’ αυτό το κιτρινισμένο βιβλιαράκι είναι γραμμένο το τηλέφωνο του σπιτιού της γιαγιάς μου. Ούτε η γιαγιά υπάρχει πια, ούτε το σπίτι.

(Φίλε Χρήστο, όταν κατάλαβα -και κυρίως παραδέχτηκα- πως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν να είναι ελεύθεροι και δεν γουστάρουν πραγματικά καμία αλλαγή, ηρέμησα κάπως μέσα μου. Τώρα πια ποντάρω στο χάος που δημιουργείται σε αυτόν τον νέο γενναίο ψηφιακό κόσμο. Ίσως ένας 12χρονος να ανατρέψει τα πάντα, όχι επειδή το θέλει αλλά επειδή βαριέται στο δωμάτιό του. Ή από περιέργεια. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.