B movies και καταλήψεις

Γεια σου Πιτσιρίκο,
Η Ελλάδα έχει ένα δημοκρατικά εκλεγμένο ρατσιστικό, απολυταρχικό και διεφθαρμένο καθεστώς. Αυτό νομίζω τα λέει όλα και για τους πολίτες αυτής της χώρας και για αυτούς που τους αντιπροσωπεύουν στον υπόλοιπο κόσμο.

Οι ρατσιστές, απολυταρχικοί και διεφθαρμένοι κάτοικοι αυτής της χώρας έχουν την εντύπωση πως στον έξω κόσμο φαίνονται με την εικόνα που έχουν αυτοί στο μυαλό τους, αλλά στην πραγματικότητα φαίνονται έτσι ακριβώς όπως είναι.

Γι’ αυτό και έξω δεν τους παίρνει κανείς στα σοβαρά και, δικαίως, τους θεωρούν ολίγον αραβο-βαλκάνιους και τριτοκοσμικούς.

Σκεφτόμουν που λες, μια από αυτές τις μέρες, πώς είναι να απευθύνεται κάποιος σε ένα τσούρμο βλάκες.

Πώς είναι να σπαταλάει κάποιος την ζωή του, απευθυνόμενος όλη μέρα σε ένα μάτσο χαζούς ανθρώπους, με μοναδικό αντάλλαγμα λίγο χρήμα. Πραγματικά λίγο, όμως.

Δηλαδή, σκέψου να τρώνε όλη τους την ώρα και όλες τους τις μέρες, σπάζοντας το λιγοστό μυαλό τους για το τι θα πουν σε ένα συνονθύλευμα ηλιθίων.

Βασικά, σκέψου ότι μαζεύονται σε ένα δωμάτιο πολλοί από τέτοιους τύπους για να σκεφτούν τι βλακεία θα πουν στο πόπολο -και πώς θα την πουν- έτσι ώστε να δικαιολογήσουν τους εαυτούς τους και να τα ρίξουν όλα στους άλλους.

Φυσικά, όταν αυτοί οι άλλοι είναι ο μέσος Έλληνας, δεν είναι δύσκολο να βρουν μια οποιαδήποτε χαζομάρα να πουν, γιατί ο Έλληνας είναι σαν το πτώμα πάνω στο κρεβάτι του ιατροδικαστή. Δεν αντιδρά. Ανατομία στο πτώμα κάνουν.

Και όλος αυτός ο χρόνος ζωής και η ενέργεια, για να συνεχίζουν αυτοί οι μίζεροι και κενοί άνθρωποι να τους ψηφίζουν, για να τους κάνουν κυβέρνηση και να τους φορτώνουν χρέη, τα οποία θα πληρώνουν και τα τρισέγγονα τους.

Και το αντάλλαγμα. Το βράδυ θα κοιμηθούν κουρασμένοι σε ένα στρώμα που κοστίζει μερικές χιλιάδες ευρουλάκια, μέσα σε τσιμέντα που κοστίζουν μερικά εκατομμύρια και το καλοκαίρι θα κάνουν λίγες μέρες διακοπές σε ένα γιοτ κάποιου άλλου και θα τσουγκρίσουν φθηνά κολωνάτα ποτήρια με κάποιους διάσημους, οι οποίοι δεν θέλουν πραγματικά να είναι δίπλα με τέτοιους λιγδιάρηδες.

Αν παρακολουθήσει κάποιος ακριβώς τι συμβαίνει και με τους συμμετέχοντες σε αυτή την ιστορία από όλες τις πλευρές, θυμίζει κάτι παλιές B movies με ατάλαντους τύπους που κάνουν ασυναρτησίες, ακολουθώντας ένα γελοίο ή ανύπαρκτο σενάριο.

Σε αυτές τις ταινίες, αυτό που συμβαίνει είναι ότι αυτοί που παίζουν σε αυτές, γουστάρουν τρελά. Είναι υπερήφανοι που συμμετέχουν και νομίζουν πραγματικά ότι κάνουν κάτι φοβερό και τρομερό, που είναι καλύτερο από οποιαδήποτε άλλη προσπάθεια.

Βάζουν ακόμα και λεφτά από την τσέπη τους για να παίξουν κομπάρσοι στην ταινία.

Όταν η ταινία τελειώσει και γίνει ένα μοντάζ της κακιάς ώρας από κάποιον -ο οποίος στην πραγματικότητα είναι ταμίας στα ΕΛΤΑ- βγαίνει η ταινία σε βιντεοκασέτα και όλοι όσοι την βλέπουν σπάνε πλάκα.

Οπότε, αυτοί που παίζουν στην ταινία νομίζουν ότι έκαναν κάποιο κατόρθωμα και κάτι σοβαρό και φυσικά αυτοί που την βλέπουν, γελάνε με τους χαζούς και τις ανοησίες που κάνουν.

Κάτι τέτοιο μου θυμίζει η Ελλάδα. Οι πολιτικοί και οι πολίτες παίζουν στο B movie τους και οι υπόλοιποι τους παρακολουθούμε.

Οπότε, μετά σκέφτομαι ότι όλα μια χαρά τελικά. Όλοι διασκεδάζουν και γουστάρουν. Και αυτοί που παίζουν στην ταινία γουστάρουν πολύ, και αυτοί που την βλέπουν διασκεδάζουν με τα χάλια.

Φυσικά, είναι και αυτοί που δεν τους αρέσουν τα B movies και απλά τα προσπερνούν, γιατί δεν έχουν χρόνο για χαζομάρες. Σε οποιαδήποτε περίπτωση όμως και οι δυο κατηγορίες θεατών, θεωρούν το ίδιο χαζούς όσους συμμετέχουν στην ταινία.

Οπότε, επιστρέφοντας στην αρχική ιδέα, πραγματικά λυπάμαι αυτούς που χαραμίζουν την ζωή τους παίζοντας σε ηλίθια B movies για λίγα λεφτά ή με την ελπίδα ότι κάποια μέρα θα γίνουν και αυτοί B movie πρωταγωνιστές ή θα πάρουν κανένα μισθουλάκο σαν κομπάρσοι.

Αλλά από την άλλη, όμως, δεν φταίνε και κάποιοι οι οποίοι δεν θέλουν να συμμετάσχουν σε αυτή τη βλακεία, αλλά τους βάζουν με το ζόρι.

Οπότε η μοναδική λύση είναι μετανάστευση και, με την πρώτη ευκαιρία, αλλαγή διαβατηρίου.

Αλλαγή θέματος τώρα, πάμε στα πιο χαλαρά και ευχάριστα.

Ενώ η λυσσαλέα μάχη κατά των καταλήψεων της κυβέρνησης της Ελλάδας συνεχίζεται με αμείωτους ρυθμούς και με την απόλυτη στήριξη της πλειοψηφίας των πολιτών, στο υπόλοιπο ασήμαντο και παράλληλο σύμπαν -με το σημαντικό σύμπαν της Ελλάδας- γίνονται πραγματάκια.

Θα πίστευε κανείς ότι καταλήψεις έχουν μόνο κάτι τριτοκοσμικές μπανανίες τύπου Ελλάδας, αλλά δεν είναι αλήθεια. Καταλήψεις υπάρχουν σχεδόν παντού.

Εδώ στο Βερολίνο, για παράδειγμα, υπάρχουν δύο πολύ γνωστές καταλήψεις από το 2009, που ονομάζονται Prinzessinnengärten. Οι κάτοικοι όμως αναφέρονται σε αυτές κυρίως ως κολεκτίβες, όχι καταλήψεις.

Οι καταλήψεις αυτές έγιναν για να βάλουν οι κάτοικοι ένα φρένο στην ξέφρενη δόμηση και να έχουν στις γειτονιές τους περισσότερο χώρο πρασίνου.

Οι καταληψίες καθάρισαν τους χώρους αυτούς από τόνους σκουπίδια και μπάζα και έστησαν εκεί αυτοσχέδια μποστάνια και φύτεψαν δέντρα και λαχανικά. Αυτά δεν ανήκουν σε κανέναν και μπορεί ο οποιοσδήποτε να τα επισκεφτεί και να τα φροντίζει.

Όποιος θέλει επίσης αγοράζει, και τα λεφτά πάνε σε ένα κοινό ταμείο, τα έσοδα του οποίου χρησιμοποιούνται για τον χώρο αυτό.

Πριν από 10 χρόνια άνοιξε και ένα καφέ εκεί μέσα, οπότε μπορεί κάποιος να πάει και να πιει τον καφέ του και να μάθει πως φυτεύονται και πως συντηρούν τα λαχανικά.

Επίσης, τα παιδιά εκτός του να μαθαίνουν περί κηπουρικής -κάτι το οποίο μπορεί να τους φανεί χρήσιμο στο μέλλον που θα τους παραδώσουμε-, μπορούν παράλληλα να παίζουν σε αυτοσχέδιες παιδικές χαρές.

Ενώ αυτό ξεκίνησε σαν κατάληψη, νομίζω ότι πλέον ο δήμος νοικιάζει -και καλά- τον χώρο, αλλά με ένα ευτελές ποσό, ώστε να υπάρχει κάποιου είδους τυπική νομιμότητα. Αλλά μην ξεγελιέστε, περί καταλήψεων πρόκειται.

Φυσικά υπήρξαν αρκετές προσπάθειες να προσπαθήσει ο δήμος του Βερολίνου να πουλήσει τα οικόπεδα αυτά για να χτιστούν πολυκατοικίες με σκοπό το κέρδος, αλλά όλες οι προσπάθειες έχουν αποβεί άκαρπες.

Εδώ συνηθίζεται να υπάρχει διάλογος μεταξύ των αντιπροσώπων την κολεκτίβας και του δήμου και δεν στέλνουν 10 κλούβες ΜΑΤ να δείρουν τον κόσμο, να τους πετάξουν έξω και να τους πάνε σε μπουντρούμια και ο κόσμος να χειροκροτεί μπροστά από τις τηλεοράσεις τρώγοντας πατατάκια.

Θα έλεγε γενικά κανείς ότι αυτή είναι και μια σημαντική διαφορά μεταξύ μιας τριτοκοσμικής μπανανίας και ενός πολιτισμένου κράτους. Αλλά στις περιπτώσεις αυτές οι κάτοικοι όλων των πόλεων παίρνουν ακριβώς αυτά που θέλουν.

Τα φιλιά μου σε όλους από το συννεφιασμένο και βροχερό, αλλά πανέμορφο Βερολίνο.

Να είσαι καλά, Πιτσιρίκο μου.

Δ.

Υ.Γ.1 Συμμερίζομαι απόλυτα τις σκέψεις του Ηλία στο τελευταίο του podcast. Πραγματικά, δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψει κανείς αυτόν τον παραλογισμό και κανείς δεν ξέρει πού μπορεί να φτάσει.

Υ.Γ.2 Τελικά, είδα και γω το The Social Dilemma. Πάνω-κάτω είναι όπως τα περιγράφουν, αν και πιστεύω ότι ο Jaron Lanier ήταν αυτός ο οποίος έχει καταλάβει καλύτερα από τους υπόλοιπους συμμετέχοντες το τι έχει γίνει και τι έρχεται. Το ντοκιμαντέρ ήταν λίγο μελοδραματικό, αλλά η σημαντικότητα αυτών που αναφέρει στο τέλος κυριαρχεί.

(Αγαπητέ φίλε, θα έπρεπε να δεις από πού ανεβάζω αυτό το κείμενο που έστειλες. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.