Απόδραση από τα ερείπια

Αγαπημένε μου Πιτσιρίκο γεια σου!
Χαρακτηρίστηκα ως αγνοούμενος στο κείμενο του Άρη, και η αλήθεια είναι πως κανένας χαρακτηρισμός δεν θα μπορούσε να είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα από αυτόν! Γνωρίζεις άλλωστε τις προσωπικές μου περιπέτειες, στις οποίες ίσως αναφερθώ πιο κάτω στο κείμενο.

Το τελευταίο πράγμα που θα μπορούσα να ισχυριστώ θα ήταν πως έχω μια βαρετή και μονότονη ζωή, αφού για αλλού ξεκινάω και μονίμως καταλήγω αλλού. Μάλλον, η τάση φυγής που έχω χρήζει ψυχιατρικής εκτίμησης, η οποία έχει ήδη γίνει και τα συμπεράσματα και οι διαγνώσεις έχουν τεθεί.

Μυστήριο και όμορφο πράγμα η ζωή, όταν έχει κανείς την πολυτέλεια να την ζει με την υγεία του, το στομάχι γεμάτο, χωρίς ανασφάλεια για το αύριο και την επιλογή να μπορεί να βάλει φωτιά και να κάψει ό,τι έχει κάνει μέχρι σήμερα για να αρχίσει μια καινούργια ζωή.

Αυτή την πολυτέλεια την έχω αποκτήσει -σύμμαχος η καλή μου τύχη φυσικά γι’ αυτό- και δεν ισχυρίζομαι πως την έχω κατακτήσει. Αν δεν σε θέλει η τύχη, δεν κατακτάς τίποτα· το έμαθα πολύ νωρίς στη ζωή αυτό και κάθε μέρα που περνά παγιώνεται περισσότερο η πεποίθησή μου αυτή.

Μετά, από την προνομιακή θέση του τυχερού, μπορείς απλόχερα να μοιράζεις κρίσεις και απόψεις για τους λόγους για τους οποίους οι άλλοι δεν τα κατάφεραν τόσο καλά όσο εσύ. Ανθρώπινο είναι, όλοι θέλουν να αισθάνονται πως παίζουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ίδια τους τη ζωή.

Σε αυτό δεν διαφωνώ τελείως, πρωταγωνιστές είμαστε στη ζωή μας. Απλά, στο έργο μας το σενάριο το γράφει άλλος. Ποιος; Αν ήξερα θα ήμουν ο υπέρτατος γκουρού της αλήθειας.

Άσε που δεν πιστεύω τελικά πως υπάρχει σενάριο. Πιθανότερο είναι να παίζουμε όλοι μαζί σε ένα τεράστιο έργο αυτοσχεδιασμού, στο οποίο αυτοσχεδιάζουν από τους ηθοποιούς μέχρι τους σκηνογράφους και τους ενδυματολόγους.

Λογικό είναι το έργο να είναι τελείως απρόβλεπτο, αφού ο καθένας αρχίζει, παίζει και τελειώνει όπως του έρθει στο μυαλό. Είμαστε ταυτόχρονα πρωταγωνιστές στο δικό μας έργο και κομπάρσοι στο έργο των άλλων.

Αν υπάρχει σκηνοθέτης και σεναριογράφος, θα τραβάνε ο ένας τα μαλλιά του άλλου από την απόγνωση.

Μιας και οι συμμετέχοντες στο έργο είναι πολλοί για να μπορεί κανείς να διαβάσει τα σημεία και να ερμηνεύσει την συμπεριφορά τους, ώστε να μπορέσει να πάρει τις σωστές αποφάσεις -θεωρώντας πάντα πως έχει κανείς την αναλυτική ικανότητα να κάνει κάτι τόσο πολύπλοκο-, το μόνο που μου έρχεται στο μυαλό είναι να έχει κανείς τα μάτια και τα αυτιά του ανοιχτά, ώστε να προλάβει να βγει από το θέατρο πριν καταρρεύσει και τον πλακώσει.

Αν δεν προλάβεις, μπορεί να βρεθείς εγκλωβισμένος μαζί με διάφορους άλλους κομπάρσους/πρωταγωνιστές, τους οποίους δεν άντεχες να βλέπεις όταν τα ντουβάρια δεν σε πλάκωναν, πόσο μάλλον τώρα.

Κάποιοι βέβαια μένουν και καταπλακώνονται, ακόμα και αν ακούν το τρίξιμο εδώ και καιρό. Άλλοι γιατί δεν έχουν τα αντανακλαστικά να πεταχτούν έξω, άλλοι γιατί φοβούνται πως αυτό που τους περιμένει έξω θα είναι χειρότερο και λιγότερο διαχειρίσιμο από αυτό που ξέρουν, οι περισσότεροι γιατί δεν ακούν και γιατί δεν βλέπουν.

Δεν σώζονται όλοι, δυστυχώς, αυτό το έμαθα από την επαγγελματική μου εμπειρία. Το να έχει κανείς τις ίδιες προσδοκίες και απαιτήσεις από χιλιάδες διαφορετικά άτομα είναι μεγάλη αυταπάτη.

Επίσης, το να πιστεύει κανείς πως το ποιοι είμαστε έχει να κάνει κυρίως με το πώς μας μαθαίνουν είναι κατά τη γνώμη μου λάθος.

Κάπου, στην αρχή της ανθρώπινης ιστορίας υπήρξε μια περίοδος στην οποία όλα αυτά τα οποία σήμερα θεωρούμε δεδομένα δεν υπήρχαν. Πολιτικά συστήματα, ιδεολογίες, θρησκείες, πρότυπα, ρόλοι και κοινωνικές συμβάσεις ήταν ακόμα πολύ μακριά. Κανένας δεν μάθαινε από κανέναν άλλο κάτι περισσότερο από τους απλούς κανόνες που χρειάζονταν για να επιβιώσει στην άγρια φύση.

Αυτό σημαίνει πως, αφού αυτά τα πράγματα δημιουργήθηκαν από το μηδέν, αυτοί που τα δημιούργησαν είχαν λογικά κάποιου είδους φυσική προδιάθεση στο να δουν και να ερμηνεύσουν τον κόσμο που έβλεπαν γύρω τους με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

Ναι, μετά εξελίχθηκαν σε κάτι πιο πολύπλοκο. Αυτό, όμως, συνέβη γιατί αυτοί των οποίων η φύση ταίριαζε στις συγκεκριμένες ερμηνείες, τις υιοθετούσαν και τις εξέλισσαν δυναμικά, καθώς η μορφή των κοινωνιών και του περιβάλλοντος άλλαζε.

Βλέπουμε πως με την κλιματική αλλαγή να προελαύνει, ένα τεράστιο ποσοστό του κόσμου το ρίχνει στις θεωρίες συνωμοσίας, στην οργή του θεού και γενικότερα σε οτιδήποτε άλλο αγνοεί την μοντέρνα επιστήμη και λογική. Ούτε καν να σκεφτούν πως θεός υπήρχε και 2.000 χρόνια πριν αλλά έφταναν με το ζόρι στα 40, ενώ με την εξέλιξη της επιστήμης ζουν 80 χρόνια. Δεν τους αρκεί σαν απόδειξη πως με ξόρκια και λιτανείες δεν πας μακριά!

Αυτοί αρνούνται να βγουν από το θέατρο του παραλόγου τους, αφού προφανώς δεν καταλαβαίνουν την δομή του έργου που διαδραματίζεται έξω από αυτή που οι ίδιοι έχουν επιλέξει. Άσε που είναι οι μοναδικοί που πιστεύουν πως γνωρίζουν προσωπικά τον σεναριογράφο/σκηνοθέτη και μάλιστα ξέρουν πως τελειώνει το έργο. Ζωή μετά τον θάνατο σε καταπράσινα λιβάδια ή με ρύζια και παρθένες, μετενσαρκώσεις και γενικά ό,τι γουστάρει ο καθένας.

Πόσο απλή γίνεται η ζωή έτσι…

Οι υπόλοιποι ζούμε στην αγωνία για το πώς θα παιχτεί η επόμενη σκηνή και για το αν θα είμαστε ακόμα στο έργο ή θα μας έχουν σχολάσει.

Απρόβλεπτο το έργο, σε πάει τελικά εκεί που θέλει αυτό.

Πάρε παράδειγμα την αγαπημένη σε όλους μας Σοράγια, η οποία αφού βάλθηκε να ξεστραβώσει το συνδρομητικό κοινό του μπλογκ σχετικά με τα ερωτικά/σεξoυαλικά ζητήματα, ανακάλυψε τον έρωτα της ζωής της και από τότε έχει εξαφανιστεί εντελώς. Ποιος θα το περίμενε;

Έτσι είναι αυτά τα πράγματα, ο κόσμος αλλάζει. Σοράγια, στείλε μου κανένα μήνυμα να μαθαίνω νέα σου πού και πού, ψωμί και αλάτι φάγαμε μαζί.

Εγώ, από την άλλη, εγκατέλειψα την κοσμοπολίτικη Ρόδο, την επιτυχημένη (ειρωνικά το λέω, μην βαράτε) μου καριέρα σαν ιδιώτης ψυχίατρος και τον έγγαμο βίο, και κλείστηκα σε μια ερημική και απομακρυσμένη από τα μεγάλα αστικά κέντρα επαρχία, βρίσκοντας επιτέλους την πολυπόθητη ησυχία που τόσο αναζητούσε ο ταλαιπωρημένος από τα πέρα δώθε εγκέφαλός μου.

Ο καθένας μας με τον τρόπο του βρίσκει αυτό που τον κάνει χαρούμενο και ήρεμο. Αρκεί να έχει τα μάτια του ανοιχτά και να μην εγκλωβιστεί κάτω από τα ντουβάρια της ζωής.

Το ίδιο εύχομαι σε όλους, και στέλνω την αγάπη μου και την ηρεμία μου από ένα ερημικό μέρος.

Βασίλης

(Φίλε Βασίλη, είσαι το είδωλό μου, ο προσωπικός μου ήρωας και όταν μεγαλώσω, θέλω να γίνω σαν εσένα. Αυτό. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.