Είμαστε όλοι για τα καταφύγια

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Χαίρομαι που ο Βασίλης είναι παρών, μάλιστα με άφησε με το στόμα ανοιχτό με όσα είπε. Για άλλη μια φορά.

Αν αυτά τα έγραψε ο Βασίλης, δεν παίζει με την καμία να είμαι έτοιμος για το podcast που μας ετοιμάζει ο Γρηγόρης χαχα.

Μην ανησυχείτε, πάντως, όσοι έχετε τάσεις …φυγής, αφού όλοι για τα καταφύγια είμαστε. Κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Για να πω την αλήθεια, μια από τα ίδια αισθανόμαστε και εμείς και το επιβεβαιώνει και το τελευταίο κείμενο του Ηλία. Ότι τις …καλύτερες μέρες δεν τις ζήσαμε ακόμα.

Καλά, αυτό που πάρα πολλοί άνθρωποι είναι σίγουροι ότι του χρόνου θα είναι καλύτερα, χωρίς να το βασίζουν κάπου συγκεκριμένα, απλά σε μια αόριστη ελπίδα, προσωπικά με ξεπερνάει.

Δεν τα πολυκαταλαβαίνω τα θέματα της πίστης, να πω την αλήθεια, πάντως ξέρω σίγουρα ότι επειδή πιστεύεις κάτι δεν σημαίνει ότι θα συμβεί κιόλας.

Το σύμπαν όχι μόνο δεν συνωμοτεί υπέρ σου όταν θες κάτι πολύ, αλλά του είμαστε και εντελώς αδιάφοροι, οπότε μάλλον αρκετοί θα απογοητευτούν, όταν δουν τι τους επιφυλάσσει το 2021.

Όσο, λοιπόν, ο περίγυρος σκοτώνεται να τρέξει στις κάλπες και στα …debates μην και ξαναβγεί ο Trump -ή μήπως ξαναβγεί- εμείς, όπως έχω ξαναπεί, το έχουμε ρίξει στις αποδράσεις στη φύση.

Ειλικρινά δεν μπορώ να αποδώσω σε κάτι άλλο τον χαρακτηρισμό «καταφύγιο», πλην της φύσης.

Αν και δεν είμαστε οι μόνοι, αφού είναι πολλοί οι άνθρωποι που δεν βλέπουν το νόημα να ψηφίζουν ανάμεσα σε δυο βλαμμένους ή να περιμένουν να τους σώσουν όλοι αυτοί που τους καταστρέφουν συστηματικά.

Εμείς ψηφίζουμε μια φορά στα 4 χρόνια, οι αγορές και οι πλούσιοι κάθε μέρα. Χμμμ, κάτσε να το σκεφτώ αν έχει νόημα να διαλέξεις τον ένοικο του Λευκού Οίκου… nah. Δεν είχε ποτέ νόημα, γιατί να έχει τώρα;

Οπότε, μόνο για κάτι πορείες κατεβαίνουμε στην πόλη, καμιά φορά ούτε για αυτές.

Είναι επειδή ο κόσμος είναι μπουκιά και συχώριο, πραγματικά δεν παλεύεται πια η κατάσταση.

Αυτό είναι γνωστό από χρόνια. Δεν περιμέναμε μια πανδημία, μια οικονομική κρίση ή τον …Borat να μας το επιβεβαιώσει. Τα πράγματα δεν θα φτιάξουν και, αν φτιάξουν, σίγουρα δεν θα τα φτιάξουν αυτοί που τα οδήγησαν εδώ.

Όσα ένιωθα στις ΗΠΑ το 2008 και το 2009, που είχα τάσεις φυγής από τις μητροπόλεις του καπιταλισμού, όπως και ότι ένιωθα στην Ελλάδα σχεδόν μια δεκαετία αργότερα, όταν είχα τις ίδιες τάσεις φυγής από τις μητροπόλεις της απέραντης βλακείας, τα ίδια νιώθω και τώρα. Άλλαξε κάτι για να αλλάξουν τα συναισθήματα; Μάλλον, όχι.

Για τη δε Ελλάδα, κάπου το δέχτηκα ότι κάποιοι άνθρωποι έχουν πάρει τις αποφάσεις τους και έχουν δρομολογήσει και τις όποιες συνέπειες αυτών. Συνειδητά ή μη, δεν με νοιάζει, αυτό επέλεξαν. Το αποτέλεσμα είναι πάντα αυτό που μετράει. Όλα τα υπόλοιπα και οι όποιες προθέσεις δεν παίζουν καμία σημασία.

Μπορεί, ίσως, κάποτε να επιλέξουν κάτι άλλο, όμως κανένας δεν ξέρει αν και πότε· στο μεταξύ, οι σφαλιάρες πέφτουν βροχή και όπως πολύ σωστά έγραψε ο Βασίλης καλύτερα να μην είσαι μέσα όταν καταρρεύσει το θέατρο.

Τι νόημα θα είχε να παλεύεις για μια τελειωμένη κατάσταση;

Πάντως, οι Έλληνες συνεχίζουν να κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν τι τους περιμένει στο τέλος του δρόμου, που οι ίδιοι διαβαίνουν, και μάλλον αυτά περί ανατροπών είναι άλλα λόγια να αγαπιόμαστε. Και σπάζονται από πάνω με όποιον λέει αυτό που βλέπει και όχι αυτό που θέλουν να ακούσουν.

Αυτό, δηλαδή, που ξεχνούν πολλοί να πουν είναι ότι, εκτός από αήττητοι, οι ηλίθιοι είναι και πολύ ανυπόφοροι.

Όχι πως εδώ δεν έχει. Λιγότερο ανυπόφοροι, όμως. Και υπάρχει τουλάχιστον μια κάποια ειλικρίνεια εκ των προτέρων. Big difference.

Επ’ ευκαιρία, οι Ηνωμένες Εταιρείες Αμερικής, που έχεις δίκιο όταν λες ότι, αν γίνει κάτι, εδώ θα γίνει, είναι σχεδόν όπως τις άφησα -φαντάσου πόσο γρήγορα προχωρούν οι υπόλοιποι.

Η γενικότερη κατάσταση κάπως δράμα. Όλοι οι γνωστοί, χαμένοι στο διάστημα, ο καθένας να κουβαλάει μέσα του ένα σωρό ερείπια και τα λίγα γραμμάρια ευτυχίας που του αναλογούν και περιμένοντας να σωθεί, όταν γύρω του πέφτουν όλοι σαν τις μύγες. Και δεν μιλάω μόνο για τον κορονοϊό (αυτή τη φράση την έχω κάνει copy-paste, βαρέθηκα να τη λέω).

Άλλη μια παρένθεση. Αφού το ζήτημα είναι η μετάδοση του ιού -εξ ου και οι …απαγορεύσεις κυκλοφορίας, γιατί κυρίως τη νύχτα «κολλάει»- τότε γιατί δεν κλείνουν και τις εκκλησίες ή γιατί δεν θέτουν όριο επιβατών στα ΜΜΜ, αυξάνοντας παράλληλα τα δρομολόγια;

Και το κυριότερο, γιατί κανένας πολιτικός …ηγέτης στον πλανήτη δεν ασχολήθηκε σοβαρά με την απαράδεκτη κατάσταση στα συστήματα υγείας, εκεί όπου δίνεται ουσιαστικά η μάχη με τον ιό;

Ρητορικές οι ερωτήσεις, αφού τις απαντήσεις τις ξέρουμε, οπότε πάμε και για μια ερώτηση κρίσεως για Αμερικάνους και μη: Οι 644 δισεκατομμυριούχοι στις ΗΠΑ κέρδισαν 1 τρισεκατομμύριο δολάρια, μέσα στην πανδημία, συγκεκριμένα κατά το ίδιο εξάμηνο που περισσότεροι από 9 εκατομμύρια Αμερικανοί, ακόμα, βρέθηκαν κάτω από το επίσημο όριο της φτώχειας.

Για την ακρίβεια η συνολική τους περιουσία άγγιξε τα 4 τρισεκατομμύρια δολάρια, όντας διπλάσια από τη συνολική περιουσία (2.1 τρισεκατομμύρια) του φτωχότερου 50% της χώρας, περίπου 165 εκατομμυρίων ανθρώπων.

Τι είναι πιθανότερο να σου συμβεί σε τέτοιο οικονομικό τοπίο; Να πλουτίσεις ή να πτωχεύσεις; Ιδού η ερώτηση κρίσεως.

Και γενικά, ενδιαφέρεται κανένας γι’ αυτό το αίσχος;

Δεν ξέρω κιόλας αν θα τους σκίσουμε ποτέ (τους πλούσιους), πάντως αυτοί μια χαρά μας σκίζουν ως τώρα, κάθε μέρα.

Η …ζωή την έριξε την ζαριά της και τι κρίμα, πάλι εμείς μείναμε απ’ έξω, να περιμένουμε στο κρύο. Ειλικρινά δεν υπάρχει κάτι άλλο στον ορίζοντα απ’ αυτό που βλέπουμε (όλοι μας). Λιγότερα για εμάς, περισσότερα γι’ αυτούς. Έτσι θα πάει μέχρι τέλους και όποιος νομίζει το αντίθετο είναι οριστικά ηλίθιος ή αθεράπευτα… ρομαντικός.

Άσε που αυτό που αποκαλούμε «ζωή», δεν είναι η πραγματική ζωή. Είναι κάτι άλλο. Ένα υποκατάστατο, μια ωραία ψευδαίσθηση, ένα σαχλό ναρκωτικό, μια γελοία αυταπάτη. Ένα τίποτα που πασχίζουμε μάταια να το μετατρέψουμε σε κάτι.

Προσπαθούν όλοι να σώσουν οτιδήποτε αν σώζεται, που δεν σώζεται και το ξέρουμε όλοι αυτό, αλλά εκεί εμείς, επιμένουμε να το σώσουμε. Χωρίς να το χρειαζόμαστε, απλά και μόνο γιατί δεν έχουμε κάτι άλλο να καλύψει το κενό μας.

Προσωρινά, φιλάμε κατουρημένες ποδιές, προσωρινά κάνουμε τον μ@λάκα του αφεντικού, προσωρινά σπαταλάμε τη μοναδική ζωή μας. Προσωρινά όλα, μέχρι να πιάσουμε την καλή, όταν θα κάνουμε επιτέλους αυτά που θέλουμε -δηλαδή ποτέ.

Αν και ουδέν μονιμότερο του προσωρινού, εμείς επιμένουμε.

Ένα όπλο είχαμε στα χέρια μας, την άρνηση να εργαστούμε, και κάναμε τα πάντα να το αφοπλίσουμε, μέχρι που φτάσαμε στο θλιβερό σημείο να ζούμε για να δουλεύουμε. Αν απορείτε πού κολλάει η …επανάσταση, εκεί κολλάει. Αντί να αρνηθούμε να εργαστούμε, αρνούμαστε να …απεργήσουμε. Καλά θα πάει αυτό.

Όλοι συνεχώς με τα μούτρα στη δουλειά, επιδιώκοντας δηλαδή με τον ίδιο τρόπο να πετύχουμε άλλο αποτέλεσμα. Δουλειά ακόμα και μετά τα γεράματα, για να βγάλεις κάτι άχρηστα λεφτά που δεν αγοράζουν σχεδόν τίποτα, και σίγουρα με την καμία την αναγκαία ευτυχία ή έστω μια κάποια ασφάλεια, αφού απ’ τη στιγμή που μπορούν να στο πάρουν, δεν ήταν και ποτέ δικό σου. Δανεικό ήταν, μεγάλε. Και ότι είναι δανεικό, συνήθως, μια μέρα έρχεται αυτός που στο δάνεισε να το πάρει πίσω.

Τα κάνουμε όλα λάθος και περιμένουμε να γίνει τι ακριβώς;

Να πάνε όλα όπως θέλουμε; Γιατί να πάνε;

Παραδοθήκαμε στις ορέξεις μερικών ανθρωποειδών που γεννήθηκαν μέσα στα λεφτά και ξέρουν μόνο απ’ αυτά.

Εμείς τι δικαιολογία έχουμε που τους πιστέψαμε, όταν μας είπαν ότι αυτή η ζωή είναι η καλύτερη δυνατή;

Τι δικαιολογία έχουμε που τους πιστεύουμε ακόμα;

Μέγα σφάλμα. Και πιθανόν θανάσιμο.

Γιατί μαντέψτε, αυτά τα ανθρωποειδή μας έχουν όλο και λιγότερο ανάγκη. Αλίμονο στην εργατική τάξη που μια μέρα θα τεθεί νοκ άουτ λόγω …υπερβολικών προσόντων.

Δεν πειράζει, στον επόμενο κόσμο θα κάνουμε σωστότερες επιλογές.

Πραγματικά, θα είναι φοβερά τα μούτρα μας όταν συνειδητοποιήσουμε ότι χαραμίσαμε δεκαετίες από τη ζωή μας για το απόλυτο τίποτα. Για ένα σχέδιο «ζωής» χωρίς την παραμικρή ουσία, λες και η ζωή καταλαβαίνει από σχέδια.

Μόνο που η ζωή έχει πάντα τρομερό χιούμορ και της αρέσει παράλληλα να παίζει με τους ανθρώπους.

Αν τα πράγματα με την κλιματική αλλαγή και γενικότερα το σύστημα πάνε όπως διαφαίνονται, τότε θα βρεθούμε στην ίδια θέση που βρέθηκαν οι άνθρωποι τον 19ο αιώνα. Μπορεί και πιο πίσω.

Με τη διαφορά ότι θα έχουμε χάσει 1-2 αιώνες.

Θα είμαστε αντιμέτωποι με τις ίδιες επιλογές, αλλά σε έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο. Δηλαδή, δεν θα έχουν την ίδια βαρύτητα, με τότε, ούτε καν τις ίδιες προοπτικές. Σαν δυο ερωτευμένους που παντρεύτηκαν διαφορετικούς ανθρώπους και ξανάσμιξαν μετά από 50 χρόνια. Δεν θα είναι το ίδιο.

Άρα, η ζωή, μάλλον, είναι τώρα, ε; Ναι, όχι, σε 50 χρόνια είναι. Περίμενε 50 χρόνια και αν είναι ακόμα εκεί, χαιρέτα μου τον πλάτανο.

Αν και το θετικό είναι ότι μάλλον σε 50 χρόνια θα τα έχουμε ξεσκίσει όλα, οπότε ο πλανήτης θα …αυτορυθμιστεί και θα στείλει τους ανθρώπους από εκεί που ήρθαν, οπότε θα μας λυθούν όλες οι απορίες.

Πάντως, είχες πει το διάστημα που δεν έγραφα, σε ένα από τα πολλά υπέροχα κείμενα που γράφτηκαν τότε απ’ ανθρώπους που μετανάστευσαν, νομίζω ήταν πρόπερσι το καλοκαίρι, ότι κάποιοι θα περάσουν όλη τους τη ζωή ψάχνοντας να βρουν αυτό που είχαν μπροστά στα μάτια τους.

Θα το «κλέψω» και θα το καρφιτσώσω εδώ, όσον αφορά τα χαμένα μας παιδικά χρόνια. Που είναι η μόνη μας πατρίδα, αφού περνάμε όλη τη ζωή μας, ψάχνοντας αυτό που είχαμε μπροστά στα μάτια μας όταν είμασταν παιδιά.

Το παιχνίδι, την ξενοιασιά, την …ανευθυνότητα.

Βιαζόμαστε να «μεγαλώσουμε», αλλά στην πραγματικότητα «μικραίνουμε», μέχρι που όταν γεράσουμε δεν έχει απομείνει κανένα μας κομμάτι για να μας θυμίζει ότι κάποτε ζούσαμε και εμείς εδώ, σ’ αυτό τον πλανήτη.

Εντάξει, λίγο βαρύ αυτό, αλλά πάω όπου με πάνε οι σκέψεις μου. Αυτές έκανα, αυτές έγραψα.

Ειλικρινά, δεν κάνω τον έξυπνο, ίσως και να επιζητούσα τα λεφτά στη ζωή μου, αν οι πλούσιοι ήταν πραγματικά ευτυχισμένοι.

Αντιθέτως είναι μίζεροι, πικρόχολοι και βδέλλες.

Κάτι γραφικά άτομα που προσπαθούν να ευτυχήσουν, κάνοντας τους άλλους δυστυχισμένους.

Που στο τέλος θα πάρουν και αυτοί τον λάκκο που τους αναλογεί, όπως όλοι.

Το κακό είναι ότι αυτοί παίρνουν και άλλους μαζί τους.

Τους σκίσουμε, δεν τους σκίσουμε, όμως, όπως έγραψε κάποια στιγμή ο Χρήστος, η ζωή έχει 100% ποσοστό θνησιμότητας, και είτε έτσι ή αλλιώς ο τελευταίος σταθμός είναι κοινός για πλούσιους και φτωχούς.

Γιατί απ’ όλα αυτά τα πολύ γ@μάτα μπιχλιμπίδια που μάζεψαν σε όλη τους τη ζωή, στο τέλος δεν παίρνουν τίποτα μαζί τους. Τα αφήνουν όλα πίσω, εδώ. Για τους …κληρονόμους τους.

Το ενδιάμεσο είναι που θα μπορούσε να ήταν διαφορετικό, αλλά οι άνθρωποι δεν φαίνεται να έχουν καταλάβει ότι είναι περαστικοί από εδώ.

Μην νομίζετε, την ίδια απορία με όλους μας έχουν και οι πλούσιοι όταν φτάνουν στο τέλος της διαδρομής τους. Κάπου στα …Ηλύσια Πεδία:

-Τι; Αυτό είναι όλο; Κατάκτησα ολόκληρες πολιτείες, νίκησα όλους τους ανταγωνιστές μου, έγινα ο πλουσιότερος άνθρωπος στον πλανήτη και δεν θα πάρω τίποτα μαζί μου;

– Ναι, αυτό είναι όλο. Αν και θα μπορούσε να είναι και χειρότερο. Να δούλευες μια ολόκληρη ζωή για να …ζήσεις. Αυτοί να δεις τι κοκομπλόκο παθαίνουν όταν το συνειδητοποιούν. Βάλτε μια υπογραφή τώρα εδώ και τελειώσαμε. Ευχαριστώ. Ο επόμενος, παρακαλώ.

Με εκτίμηση,

Άρης

Υ.Γ.1 Λένε πολλοί ότι το 2020 δεν νοείται να υπάρχει ρατσισμός. Φυσικά και δεν νοείται. Επίσης, δεν νοείται να υπάρχουν πάνω από 2000 δισεκατομμυριούχοι με συνολικό πλούτο σχεδόν 10 τρισεκατομμύρια δολάρια, το έγραψε και ο Ηλίας λίγο πριν, όταν το 80% του πληθυσμού της Γης ζει με λιγότερα από 10 δολάρια τη μέρα. Σχεδόν 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι δεν έχουν καν ηλεκτρισμό. Η ανισότητα και ο ρατσισμός δεν είναι δυο διαφορετικές ασθένειες. Είναι ακριβώς η ίδια ασθένεια και τη λέμε ανθρώπινη εκμετάλλευση. Εκεί, χάνεις και τους περισσότερους που θέλουν απ’ όλη την τούρτα αντί για κερασάκι να βάλουμε φραουλίτσα, λες και αυτό θα αλλάξει κάτι.

Υ.Γ.2 Αυτό που με ξεπερνάει δεν είναι που το προτεκτοράτο θα γιορτάσει τα 200 χρόνια από την Επανάσταση -και τα 200 χρόνια δίχως Επανάσταση-, με παλιάτσους και ληστές. Αυτό που με ξεπερνάει είναι πόσο εύκολα ξεστομίζουν όλοι τα λόγια των επαναστατών, χωρίς να παίρνουν πρέφα πόσο λίγο τα καταλαβαίνουν και πόσο γελοίοι δείχνουν. Ένα υπέροχο τσιτάτο ήταν το «καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή παρά 40 χρόνια σκλαβιά και φυλακή», που πραγματικά έχει πιάσει το νόημα της ζωής. Αν μη τι άλλο το δικαίωσαν οι σημερινοί Έλληνες αντιστρέφοντάς το: «καλύτερα 40 χρόνια σκλαβιά και φυλακή». Ίσως το επόμενο κείμενό μου να είναι για τα ελληνοτουρκικά· γιατί το μόνο που λείπει από τους θλιβερούς εορτασμούς αυτό είναι, αν και μάλλον η όλη κατάσταση θα έχει πολύ καπνό χωρίς φωτιά. Για την ακρίβεια, το έχω γράψει εδώ και εβδομάδες, αλλά δεν βρίσκω την όρεξη να πατήσω να το στείλω. Ή θα γράψω ό,τι μου κατέβει πάλι. Όπως και να έχει, τα λέμε σύντομα. Την αγάπη μας σε όλους.

(Φίλε Άρη, δίνε πόνο. Άρη, ο άνθρωπος είναι το μόνο ον πάνω στον πλανήτη που πληρώνει για να ζήσει πάνω στον πλανήτη. Από εκεί ξεκινούν όλα. Είναι τόσο λάθος αυτό που φτιάξαμε που θέλει γκρέμισμα. Δεν σηκώνει επισκευές. Πρέπει να έρθει όλο κάτω. Επίσης, πρέπει να πάψουμε να αντιμετωπίζουμε το παράλογο ως λογικό. Αυτό είναι άρρωστο και μας σκοτώνει. Να είσαι καλά, Άρη. Την αγάπη μου. Και βρες μια καλύβα βαθιά μέσα στα υπέροχα δάση των ΗΠΑ.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.