Η νέα κανονικότητα

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Τρομερά εξαντλητικό το τελευταίο διάστημα, σε βαθμό που εύχομαι να ζούσα σε άλλο πλανήτη.

Από την προσωρινή αποφυλάκιση του Chauvin, που πλήρωσε το 1 εκατομμύριο δολλάρια της εγγύησης, μέχρι τον πορτοκαλί μαλάκα -που λέει και ο Κώστας– και τα γενικότερα σημάδια κατάρρευσης ενός συστήματος που έπρεπε να είχαμε ρίξει πριν 100 χρόνια, όπως δηλαδή σχεδίαζαν να κάνουν ανατρέποντας την κυβερνήτη Whitmer οι 13 white supremacists στο Michigan (ειρωνικά το λέω μην τσιμπάτε), συνεπώς νομίζω πως είναι πασιφανές ότι τα πράγματα όχι μόνο δεν πρόκειται να «φτιάξουν», αλλά μάλλον τα χειρότερα έπονται.

Ούτε που θέλω να μπω στο τριπάκι να σχολιάσω το γεγονός ότι, αν στη θέση των 13 rednecks ήταν -ας πούμε- antifa διαδηλωτές, πόσο διαφορετική θα ήταν η αντιμετώπιση του περιστατικού από το κατεστημένο.

Μάλλον αρκετοί απ’ αυτούς δεν θα είχαν συλληφθεί ζωντανοί.

Δεν έχει καν νόημα να παραθέσω τις φωτογραφίες τους, ορίστε όμως -λες ας πούμε και αν δεις το πρόσωπο του κτήνους θα το αναγνωρίζεις μετά ευκολότερα-, γιατί όσους …χωριάτες και αν φυλακίσεις, το …χωριό στέκει όρθιο και περήφανο να παράξει άλλους τόσους. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν πρέπει να τιμωρηθούν, αλλά μακάρι να ήταν τόσο εύκολο.

Οπότε, εντάξει, θα καταδικαστούν φαντάζομαι (και αυτοί) για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης και όλα καλά, νικήσαμε.

Γενικότερα, η κατάσταση είναι αποκαρδιωτική. Όχι μόνο στις ΗΠΑ. Παγκοσμίως.

Ή μήπως περιμένει κανείς καλύτερες μέρες τα επόμενα χρόνια; Δεν το νομίζω.

Ξέρουμε όλοι ότι μέχρι εδώ φτάνει το αμερικάνικο «όνειρο» και η καπιταλιστική «ανάπτυξη», πως το μόνο που μας περιμένει στη γωνία είναι το κτήνος που εκτρέφαμε τόσες δεκαετίες· και όχι δεν μιλάω για τον φασισμό, ο οποίος δεν είναι ασθένεια, αλλά ένα ακόμα σύμπτωμα (για να δω στα πόσα συμπτώματα θα γίνει η σωστή διάγνωση στο …υποκείμενο νόσημα).

Από εδώ και πέρα, μας περιμένει διαρκής κατηφόρα. Που θα ‘ναι κάπως απότομη.

Και μπορεί να συνεχίζονται οι πορείες διαμαρτυρίας στις ΗΠΑ -που δεν θα σταματήσουν, αφού μετά τις εκλογές προβλέπεται ο κακός χαμούλης- αλλά τίποτα δεν θα αλλάξει όσο επιστρέφουμε στις θέσεις εργασίας μας, οι οποίες βαρέθηκαν να μας περιμένουν πότε θα κάνουμε απεργία και στάση πληρωμών, οπότε κάπου αποφάσισαν να το κάνουν εκείνες και μας εγκαταλείπουν σιγά-σιγά στην αφόρητη πλήξη μας.

Παρένθεση: αυτό που δεκάδες φίλοι τους τελευταίους μήνες μου έλεγαν πόσο βαρετή είναι η ζωή τους, επειδή δεν δουλεύουν ή επειδή δεν δουλεύουν στον πρότερο της πανδημίας ρυθμό, λες ας πούμε και ήρθαμε σ’ αυτό τον κόσμο για ένα γαμωεπάγγελμα, μήπως να το κοιτάξουμε κάποτε;

Τέλος πάντων, χιλιάδες επιχειρήσεις έχουν κλείσει οριστικά στις ΗΠΑ, ενώ σε αντίθεση με τις …καλές εποχές, δεν ανοίγουν στη θέση τους άλλες στο καπάκι, αφού οι περισσότεροι διστάζουν να ρισκάρουν σε τέτοιο κλίμα αβεβαιότητας. Και πάρα πολλές επιχειρήσεις παραμένουν κλειστές «προσωρινά» τους τελευταίους μήνες και δεν έχουν ανοίξει.

Οι επιχειρήσεις που χρεοκόπησαν είναι περίπου 500.000, αν αναρωτιέστε για το νούμερο.

Αριθμός που μοιάζει μικρός σε σχέση με το συνολικό μέγεθος της αμερικανικής οικονομίας, αλλά δεν είναι, καθώς αφορά μόλις 3 μήνες: από τον Μάρτιο μέχρι τον Ιούνιο.

Και εντάξει, οι πτωχεύσεις ήταν, ούτως ή άλλως, αναφαίρετο συστατικό της …επιτυχίας στη Γη της Επαγγελίας, όντας καθημερινό φαινόμενο, αλλά εκεί που πραγματικά δεν χωράει αμφισβήτηση, όσον αφορά τα σημάδια της κατάρρευσης, είναι στο γεγονός ότι οι Αμερικάνοι σήμερα πληρώνουμε τις δόσεις στα δάνειά μας με τα ελάχιστα χρήματα που λαμβάνουμε από την πολιτεία ή το κράτος, μέσα σε μια γενικότερη κατάσταση με συσσίτια, χοντρούς ιατρικούς λογαριασμούς (ένα από τα καλά να μην έχεις δημόσια περίθαλψη) και την πλήρη αδυναμία εκατομμύρια νοικοκυριών να πληρώσουν το ρεύμα ή το νερό τους, πόσω μάλλον το νοίκι τους.

Παράλληλα, το δημόσιο χρέος λογικά ξεπέρασε αυτές τις μέρες τα 27 τρισεκατομμύρια δολάρια, σημαντικά αυξημένο από πέρσι και όλοι ξέρουμε σε ποιον δίνει το γκαρσόνι συνήθως το λογαριασμό.

Ουσιαστικά, τώρα αρχίζουν τα δύσκολα.

Ποιος τις χέζει, λοιπόν, τις εκλογές.

Οι πιο αδιάφορες όλων των εποχών με τους πιο αδιάφορους υποψήφιους όλων των εποχών, όχι φυσικά πως οι προηγούμενοι ήταν κελεπούρια.

Εκατομμύρια Αμερικανοί έχουν ήδη ψηφίσει και συνεχίζουν να ψηφίζουν -περιμένοντας μέχρι και μισή μέρα, κυριολεκτικά, στις ουρές- και το ωραίο είναι που ό,τι και να ψηφίσουν, τις αποφάσεις θα τις λάβουν οι ίδιοι άνθρωποι που τις λάμβαναν και πριν, χωρίς να τους ρωτήσουν ούτε στιγμή.

Αυτό δεν φαίνεται να μας απασχολεί, παρ’ ότι το γνωρίζουμε ότι η γνώμη μας δεν μετράει, αφού δεν μέτρησε και ποτέ, οπότε δεν ξέρω ποιος κοροϊδεύει ποιον.

Το χειρότερο, για άλλη μια φορά, είναι το γεγονός ότι το σύστημα έχει πάρει πρέφα πως μας εξοργίζει περισσότερο ο Trump που δεν φοράει μάσκα, παρά η εικόνα μιας οικογένειας που έχει 2 μήνες χωρίς ρεύμα, και αυτό κάνει ακόμα πιο σαχλή την όλη διαδικασία.

Για να μην πούμε για τα τάγματα εφόδου με τα αυτόματα, που κάποιοι τα βρίσκουν πολύ φυσιολογικά, και που πραγματικά συμπληρώνουν το παζλ.

Αναρωτιέται τώρα κάποιος αφελής, τι τα θέλουν όταν έχουν μια υπερπάνοπλη αστυνομία, που διαθέτει ακόμα και ασπίδες taser, αλλά κάτι ξέρουν παραπάνω. Έχουν εργαλειοποιήσει τα πάντα, ακόμα και την οργή, απ’ όπου και αν προέρχεται.

Είναι τόσο αρχαίο αυτό το έργο όσο ο πολιτισμός: αντί να λερώσεις τα χέρια σου, βάλε τους φτωχούς να σκοτωθούν μεταξύ τους για να μην ενωθούν εναντίον σου, και το λέμε αυτό χωρίς να παραγνωρίζουμε το γεγονός ότι είναι παντελώς αδύνατον να «ενωθεί» το θύμα του ρατσισμού με τον θύτη του (δηλαδή το BLM με τους Proud Jerks).

Για όλους αυτούς, λοιπόν, τους ηλίθιους ψωροπερήφανους που το ‘χουν δει υπόθεσή τους να προστατέψουν τον Πρόεδρό «τους» ή τη Δημοκρατία «τους» ή το Έθνος «τους», το μόνο ευγενικό που μου έρχεται να πω είναι ότι δυστυχώς, πάμπολλοι άνθρωποι έχουν φτάσει στο σημείο να νομίζουν ότι τα συμφέροντά τους ταυτίζονται με εκείνα των τυράννων τους και ότι πρέπει να χύσουν ακόμα και το αίμα τους -ή το αίμα των άλλων- για τα αφεντικά τους.

Οι φτωχοί, βλέπετε, ειδικά οι μικροαστούληδες, νιώθουν σαν το …σπίτι τους όντας καλεσμένοι σε μια πολυτελή δεξίωση, αλλά φρικάρουν όταν βρεθούν σε γκέτο.

Οπότε, ο εχθρός είναι το γκέτο.

Παρ’ ότι οι παρευρισκόμενοι της σαλονάτης δεξίωσης έχουν αιματοκυλίσει τον πλανήτη και είναι εκείνοι που συνήθως κατέχουν πυρηνικές κεφαλές, κάποιοι το βρίσκουν πολύ λογικό να κυνηγούν παιδιά που παίζουν με νεροπίστολα.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι όσο αντιμετωπίζουμε τη φτώχεια ως φυσικό φαινόμενο -σαν τους 10 τυφώνες, δηλαδή, που πάτησαν αμερικανικό έδαφος φέτος μέχρι τώρα-, τότε πλησιάζουμε με μαθηματική ακρίβεια στο τέλος μας.

Ή μήπως περιμένει κανείς …πλουσιότερες και ειρηνικότερες μέρες τα επόμενα χρόνια;

Τις ξέρουμε τις απαντήσεις. Ξέρουμε και τι θα συμβεί. Γι’ αυτό και σταματήσαμε να κάνουμε ερωτήσεις.

Γι’ αυτό και δεν αμφισβητούμε. Σημαντικό προσόν στη ζωή να αμφισβητείς, αλλά το αρνούμαστε.

Λες και αυτό θα λύσει ή θα αποτρέψει έστω κάτι από όλα αυτά που καταφθάνουν. Τίποτα δεν θα αποτρέψει.

Μόνο φέτος είχαμε (στις ΗΠΑ) πάνω από 15 σημαντικές φυσικές καταστροφές -η κάθε μία με ζημιές που υπερέβησαν το 1 δισεκατομμύριο δολάρια, πιθανά προεόρτια της κλιματικής αλλαγής-, μια πανδημία που έχει ήδη σκοτώσει περισσότερους από 200.000 ανθρώπους στη χώρα -αν και ωχριά μπροστά στο αμερικανικό σύστημα …υγείας-, οικονομική κρίση που μάλλον θα αφορά ολόκληρη τη δεκαετία που διανύουμε, μην πούμε και την επόμενη, και βαθύπλουτα καθίκια που έχουν γίνει πλουσιότερα από ποτέ, άρα πιο επικίνδυνα από ποτέ.

Το μόνο που δεν είχαμε φέτος στις ΗΠΑ είναι μακελειά, σε σχέση τουλάχιστον με τις άλλες χρονιές. Μάλλον γιατί αυτοί που τα διαπράττουν, είναι απασχολημένοι αυτό τον καιρό να …ανατρέπουν κυβερνήτες.

Σε καμία περίπτωση δεν διαφαίνεται σαν ένα κακό διάλειμμα όλο αυτό, αλλά μάλλον σαν τη νέα μας …κανονικότητα.

Δεν ξέρω, κιόλας, από πού πηγάζει η αισιοδοξία άλλων λαών, όταν αυτά συμβαίνουν στην πρώτη οικονομία του πλανήτη.

Ο τελευταίος χρόνος ήταν απλά μια πρόγευση, κομπανιέρος.

Πού να δείτε τι μας έχουν για μετά.

Με εκτίμηση,

Άρης

Υ.Γ. Από μια νοσηλεύτρια σε εντατική (ΗΠΑ), αλιευμένο από το διαδίκτυο: «Επιτρέψτε μου να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα για τον κορονοϊό, σαν κάποια που φρόντισε δεκάδες ασθενείς του ιού. Ο Trump είναι καλά. Και θα συνεχίσει να είναι καλά. Επειδή όταν ήταν άρρωστος με ΗΠΙΑ συμπτώματα, τον φορτώσαμε με όλα αυτά τα φάρμακα που δίνουμε σε βαριά ασθενείς. Δεν τον βάλαμε σε λίστα αναμονής. Δεν τον αναγκάσαμε να εξασφαλίσει πρώτα κάποια κριτήρια. Δεν περιμέναμε μέχρι να σκάσουν τα πνευμόνια του. Ο Trump έλαβε την περίθαλψη που εσείς δεν μπορείτε. Την έλαβε μετά το διάστημα που ο ίδιος υποβάθμιζε συνεχώς αυτή την πανδημία. Αφήστε το λίγο αυτό να «κάτσει». Έλαβε την περίθαλψη που δεν μπορούμε να προσφέρουμε σε ασθενείς, εκτός όταν αυτοί είναι ετοιμοθάνατοι και έχουμε αρχίσει τις προσευχές. Θα βγει (ο Trump) και θα πει ότι όλο αυτό ήταν παιχνιδάκι και ότι έχουμε τα καλύτερα φάρμακα και δεν έχει νόημα να παίρνουμε ειδικά μέτρα. Μην εθελοτυφλείτε στο γεγονός ότι δεν περιθάλπουμε τους ανθρώπους όπως περιθάλψαμε εκείνον, επειδή ουσιαστικά δεν μπορούν όλοι να πληρώσουν το κόστος αυτής της περίθαλψης. Δεν έχουμε, λοιπόν, τους απαραίτητους πόρους ή τις υποδομές. Εφαρμόζονται κριτήρια επιλεξιμότητας που αυτός μπόρεσε να αγνοήσει και που εγώ, εσύ και όλοι μας πρέπει να πληρούμε. Αυτό, αγαπητοί μου φίλοι και φίλες λέγεται ΠΡΟΝΟΜΙΟ».

(Φίλε Άρη, δίνε πόνο. Φίλε Άρη, σε αντίθεση με το 2010, τώρα είμαι πολύ cool. Επειδή τώρα ξέρω τι θα γίνει. Ξέρω το παρακάτω Επίσης, έχω αποδεχτεί πια πως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν να είναι ελεύθεροι και δεν έχω πια ψευδαισθήσεις. Άρη, να είσαι έτοιμος για τα κείμενα που θα γράψεις μετά τις εκλογές στις ΗΠΑ. Θα γίνει ο κακός χαμός. Ευτυχώς που είμαστε χίπηδες και δεν μασάμε. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.