Μέρες του ’36 που έχουμε ξεχάσει

Στις 4 Οκτώβρη του 1936, το κόμμα των Βρετανών φασιστών (BUF) του διαβόητου αριστοκράτη Sir Όσβαλντ Μόσλϊ διοργάνωσε μια πορεία μέσα από την συνοικία που κατοικούσαν αρκετοί Εβραίοι, στο East End του Λονδίνου.

Περίπου 3.000 φασίστες του Μόσλι, φορώντας τα μαύρα πουκάμισά τους, ετοιμάστηκαν να παρελάσουν στους δρόμους της συνοικίας και να τρομοκρατήσουν τους κατοίκους με την παρουσία τους.

Οι αντιδράσεις υπήρξαν πολλές. Αναρχικές, κομμουνιστικές και άλλες αριστερίστικες οργανώσεις κάλεσαν τα μέλη τους να εμποδίσουν και να ακυρώσουν δυναμικά την φασιστική πορεία.

Εκπρόσωποι από την τοπική κοινωνία ζήτησαν από την αστυνομία του Λονδίνου να απαγορεύσει την πορεία.

Φυσικά, αρνήθηκαν. Αποφάσιαν μάλιστα, με πρόσχημα την διατήρηση της τάξης, να στείλουν ισχυρή αστυνομική δύναμη ουσιαστικά για να προστατέψει τους φασίστες και να εξασφαλίσει την “ειρηνική” διεξαγωγή της εκδήλωσης.

Την Κυριακή της 4ης Οκτωβρίου του 1936, στους δρόμους του East End, 7000 αστυνομικοί -πολλοί από αυτούς έφιπποι – αναπτύχθηκαν απέναντι σε 20.000 αντιφασίστες διαδηλωτές.

Δεν άργησε πολύ για να στηθούν οδοφράγματα και να ξεσπάσουν άγριες και αιματηρές συγκρούσεις μεταξύ των μπάτσων και των αντιφασιστών πολιτών.

Στο μεταξύ, οι φασίστες του Μόσλι την είχαν αράξει στο Hyde Park, περιμένοντας την αστυνομία να καθαρίσει τους δρόμους, κάτι που δεν έγινε μέχρι αργά το απόγευμα, αναγκάζοντας τελικά τον Εγγλέζο φύρερ να ακυρώσει την προγραμματισμένη πορεία-πρόκληση.

Μια πρόκληση που δεν τόλμησε να επαναλάβει ποτέ.

Η ήττα των φασιστών στην μάχη της Cable Street, όπως έμεινε γνωστή, αποδείχτηκε σημαντική για την ιστορία της Βρετανίας.

Έδειξε τα όρια της κρατικής παρέμβασης υπέρ των φασιστών και τις ξεκάθαρες -α

ληθινά κόκκινες- γραμμές ανοχής του λαού απέναντί τους. Πρέπει να προσθέσω εδώ ότι το κλίμα εκείνων των ημερών στην Βρετανία κάθε άλλο παρά αρνητικό ήταν για τους φασίστες και η άρχουσα τάξη της χώρας επιχειρούσε να εργαλειοποίησει την παρουσία του British Union of Fascists (BUF).

Ο “πατέρας της νίκης” Ουίνστον Τσώρτσιλ, πριν πάρει το όπλο του, έγραφε με την πένα του εγκωμιαστικά άρθρα για τους ηγέτες των ναζί και των φασιστών.

Έγραφε λοιπόν για τον Χίτλερ: «Μπορεί κανείς να αντιπαθεί το σύστημα του Χίτλερ, αλλά να θαυμάζει το πατριωτικό του επίτευγμα. Εάν η χώρα μας είχε ηττηθεί, (εννοεί στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο) θα ήλπιζα να βρίσκαμε έναν πρωταθλητή τόσο θαυμάσιο, ώστε να επαναφέρει την ανδρεία μας και να μας οδηγήσει στη θέση που μας αρμόζει ανάμεσα στα έθνη».

Με τον Μουσολίνι μάλλον θα έπρεπε να ήταν κρυφά ερωτευμένος για να σημειώνει ότι «Η Ιταλία παρείχε το απαραίτητο αντίδοτο στο ρωσικό δηλητήριο. Από εδώ και στο εξής, κανένα μεγάλο έθνος δεν θα μείνει χωρίς το έσχατο μέσο προστασίας απέναντι στην ανάπτυξη καρκινωμάτων… Αν ήμουν Ιταλός, θα ήμουν με όλη την καρδιά μαζί σας, από την αρχή μέχρι το τέλος, στη θριαμβευτική σας μάχη ενάντια στις βάρβαρες ορέξεις και τα πάθη του Λενινισμού».

Γιατί τα γράφω όλα αυτά. Για να θυμίσω ότι ο φασισμός και ο ναζισμός είναι τα αγαπημένα παιδιά του καπιταλιστικού συστήματος και χρησιμοποιούνται από αυτό όποτε χρειάζεται.

Το καπιταλιστικό σύστημα θα δείξει την επιείκειά του στα αιμοσταγή παιδιά του με κάθε τρόπο, ακόμα και στις περιπτώσεις που δεν μπορεί να σφυρίζει αδιάφορα μπροστά στα εγκλήματά τους.

Ακόμα και μετά την δίκη της Νυρεμβέργης, οι περισσότεροι από τους καταδικασθέντες ναζί αφέθηκαν γρήγορα ελεύθεροι και στελέχωσαν ξανά τον κρατικό μηχανισμό και τις μονοπωλιακές επιχειρήσεις στην Δυτική Γερμανία, καθώς και το στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα στις ΗΠΑ.

Για τους Αυστριακούς ναζί και τους Γιαπωνέζους ομοϊδεάτες τους δεν υπήρξε καμία δίκη.

Στην δίκη της ΧΑ, οι δολοφόνοι θα πέσουν στα μαλακά. Ας μην έχουμε καμία αμφιβολία για αυτό.

Η ΧΑ υπήρξε εργαλείο του ελληνικού πολιτικού συστήματος την εποχή της χρεοκοπίας.

Κάποιο άλλο και παρόμοιο ακροδεξιό μόρφωμα θα εργαλειοποιηθεί ξανά και μάλιστα πολύ συντομότερα από όσο το περιμένουμε.

Αν ήμουν στην Ελλάδα σήμερα, ίσως να βρισκόμουν κι εγώ έξω από Εφετείο.

Μπορεί όμως και να μην πήγαινα. Όχι γιατί θεωρώ ασήμαντη την διαμαρτυρία του κόσμου και την όποια προσπάθεια πίεσης για την καταδίκη της νεο-ναζιστικής συμμορίας μπορεί να ασκηθεί. στο σύστημα εξουσίας.

Μάλλον δεν θα πήγαινα γιατί δεν αντέχω πια την συναναστροφή με ανθρώπους βυθισμένους στις αυταπάτες τους.

Δέχομαι και το θεωρώ έντιμο να το κάνουμε Κούγκι το μαγαζί, έχοντας όμως πλήρη συναίσθηση του αδιεξόδου στο οποίο έχουμε περιέλθει, όμως δεν αντέχω πια την ανοησία να απαιτούμε μια δίκαιη απόφαση από αυτή την δικαιοσύνη, από αυτό το κράτος.

Λυπάμαι που δεν μπορώ να παραβλέψω κάποια …ενοχλητικά γεγονότα.

Τον Μητσοτάκη πρωθυπουργό τον ενδέκατο χρόνο μετά από την χρεοκοπία της χώρας.

Τον Βορίδη -που διαδέχτηκε τον Μιχαλολιάκο στην ηγεσία της νεολαίας ΕΠΕΝ- και τον Γεωργιάδη υπουργούς.

Τον Στουρνάρα διοικητή της ΤΤΕ.

Το σκάνδαλο Novartis σκευωρία.

Τους μάρτυρες τους Noor-1 άτυχους νεκρούς.

Την χώρα να έχει γίνει μια απέραντη προκεχωρημένη βάση των ΗΠΑ στην περιοχή και να γλωσσοφιλιέται με το Ισραήλ σαν την πουτάvα που παίρνει γραμμή από τον αμερικανό νταβατζή της.

Το μεσαιωνικό ιερατείο να λύνει και να δένει παντού.

Τους πολίτες να μην τους περνάει καν από το μυαλό να πουν ένα “δεν είναι αθώοι” για τους πολιτικούς που χρεοκόπησαν και ξεπούλησαν την χώρα.

Λυπάμαι αλλά στο δικό μου μυαλό όλα αυτά συνδέονται μεταξύ τους.

Κάποιοι πιστεύουν ότι η δίκη της ΧΑ είναι μια σημαντική πολιτική εξέλιξη που συνέβαλε στην απαξίωση φασιστικών και ρατσιστικών στερεοτύπων μέσα στην κοινωνία.

Ίσως να έχουν δίκιο σε κάποιο βαθμό. Σεβαστές άλλωστε όλες οι απόψεις.

Όμως -συγχωρέστε με για αυτό- εγώ το βλέπω λίγο διαφορετικά.

Ίσως το ντου στα γραφεία της ΧΑ και η εκπαραθύρωση μερικών ναζιστικών κουράδων μετά την δολοφονία Φύσσα να ήταν η καλύτερη δίκη για την ΧΑ.

Ίσως πάλι μια συγκέντρωση, μεγάλη όσο εκείνη μπροστά στο Εφετείο σήμερα, στα Καμένα Βούρλα ή στην Μυτιλήνη, το σπάσιμο των μπλόκων και το ξυλοφόρτωμα μερικών ακροδεξιών ρατσιστικών καθαρμάτων να έστελνε ένα πιο ηχηρό μήνυμα στην δικαιοσύνη και στο κράτος.

Ίσως πάλι όχι. Ειλικρινά δεν ξέρω.

Ίσως πολλά από αυτά να μην είναι καν εφικτά στο σημείο που έχουν φτάσει σήμερα τα πράγματα.

Γράφοντας θυμήθηκα και το ανέκδοτο με τον Μήτσο το μυρμήγκι και τον ελέφαντα -“πνίξ’ τον Μήτσο!”- και έβαλα τα γέλια.

Γράφω για το τι θα έκανα αν ήμουν στην Ελλάδα, ενώ βρίσκομαι στην όμορφη και χαλαρή Ελβετία.

Θυμάμαι στιγμιαία το πώς ήμουν λίγο καιρό πριν πάρω την απόφαση να εγκαταλείψω την χώρα στην οποία γεννήθηκα και συνειδητοποιώ ότι πρέπει να ξαναπιάσω τα γερμανικά από εκεί που τα άφησα.

Σε 3-5 χρόνια αποκτώ το δικαίωμα να κάνω αίτηση για την ελβετική υπηκοότητα και η γλώσσα είναι ένα από τα προαπαιτούμενα για αυτό.

Όχι, αν ήμουν ακόμα στην Ελλάδα, δεν θα πήγαινα στην συγκέντρωση.

Θα ήμουν μάλλον μπουκωμένος με Effexor και Xanax για να την βγάλω καθαρή.

Ίσως και κοντά στα 150 κιλά, αφού ως γνωστόν η κατάθλιψη -κυρίως- παχαίνει.

Μπορεί να με είχαν μπαγλαρώσει για ασήμαντο λόγο και αφορμή και να μου είχαν φορτώσει τον μισό ποινικό κώδικα στην πλάτη χωρίς να ίδρωνε το φρύδι κανενός.

Άλλωστε, η κάθε ιστορία που ξεκινάει με τα “if” είναι εξ ορισμού γελοία.

Ας το κλείσω λοιπόν το κείμενο εδώ. Φοράω το μπουφάν μου -έχει πια κρύο στην Κεντρική Ευρώπη- και φεύγω για μια βόλτα στο δάσος.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

(Φίλε Ηλία, στη σημερινή απόφαση για την Χρυσή Αυγή -καλά, θα δούμε και τη συνέχεια-, κάποιοι βλέπουν δικαίωση της Δημοκρατίας. Της ποιας; Εγώ βλέπω τη συνέχεια του ξεπλύματος του πολιτικού συστήματος που χρησιμοποίησε την Χρυσή Αυγή για να ξεπλυθεί. Εν τω μεταξύ, ο εκφασισμός της ελληνικής κοινωνίας έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Καλά ξεμπερδέματα. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.