Αποτύχαμε να βρούμε ανθρώπινες λύσεις

Γεια σου Πιτσιρίκο μου.
Σου γράφω από το κρεβάτι του νοσοκομείου, απ’ όπου θα περάσω τις επόμενες 5 τουλάχιστον μέρες.

Όπως βλέπεις, η θέα δεν είναι και άσχημη, αλλά…

Τα πρωτόκολλα, λόγω Κορονοϊού, απαγορεύουν την είσοδο επισκεπτών στο νοσοκομείο. Επομένως, καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα ξαναδώ την οικογένειά μου σε 5 μέρες ή και περισσότερο, το πιο πιθανό.

Καθώς έφυγα επειγόντως για το νοσοκομείο χθες το πρωί, άφησα τον γιο μου να κλαίει. Οπότε, αυτή είναι και η τελευταία ζωντανή εικόνα που έχω στο μυαλό μου.

Πρέπει να καταλάβει ο κόσμος ότι οι συνέπειες των μέτρων κατά του κορονοϊού είναι πραγματικά απάνθρωπες. Και πίστεψέ με, είναι άλλο να το διαβάζεις επειδή το έγραψε κάποιος στο ίντερνετ και άλλο να το ζεις ο ίδιος.

Από την άλλη, σκέφτεσαι και ποια είναι η εναλλακτική λύση; Να μην υπάρχουν τα μέτρα; Να είναι πιο ελαστικά; Ποιο είναι ακριβώς το sweet spot του πόσο ελαστικά ή όχι πρέπει να ειναι;

Αν δεν υπάρχουν τα μέτρα, τότε υπάρχει κίνδυνος για τους άλλους ασθενείς. Αν για παράδειγμα έρθει ένας επισκέπτης με κορονοϊό, μπορεί να εξαπλωθεί μέσα στο νοσοκομείο.

Οπότε, κάθομαι και σκέφτομαι ότι κάπου η νοημοσύνη μας απέτυχε να δώσει ιδανική λύση στο πρόβλημα.

Οι λύσεις για την ώρα είναι οριζόντιες, που είναι κατανοητό όταν αντιμετωπίζουμε ένα πρόβλημα ξαφνικά για πρώτη φορά. Αλλά μετά από ένα χρόνο σχεδόν, θα έπρεπε να έχουμε δώσει καλύτερες λύσεις. Πιο ανθρώπινες.

Το πρόβλημα, προφανώς, είναι ότι τις αποφάσεις τις παίρνουν κυρίως πολιτικοί και όχι επιστήμονες. Δηλαδή, η διαχείριση μίας υγειονομικής κρίσης είναι περισσότερο πολιτική παρά επιστημονική, ακόμα και σε χώρες όπως η Γερμανία.

Καλά για την Ελλάδα δεν το συζητάμε, η διαχείριση της υγειονομικής κρίσης γίνεται από έναν που δεν έχει δουλέψει ως τίποτα και ποτέ στην ζωή του και έναν πρώην μπασκετμπολίστα. Καλή τύχη.

Αλλά από την άλλη έτσι είναι. Take it or leave it.

Είτε περνάς την διαδικασία αυτή και ελπίζεις να βγεις έξω καλά, είτε έχετε γεια βρυσούλες.

Μετά είναι και το νοσηλευτικό προσωπικό.

Τους βλέπω τους γιατρούς και τις νοσοκόμες με μια μάσκα μόνο. Τίποτα άλλο. Μερικοί και με γάντια.

Εντάξει, οι μάσκες τους είναι οι ιατρικές, που είναι πιο ασφαλείς, αλλά και πάλι.

Όλη μέρα και αυτοί μέσα στο νοσοκομείο, δεν ξέρουν από πού θα τους έρθει. Πάει ο άλλος στα επείγοντα γιατί πονάει το πόδι του και μπορεί να ξεκληρίσει ολόκληρο όροφο.

Πολύ λεπτές ισορροπίες.

Το μόνο σίγουρο, όμως, είναι ότι ο κορονοϊός έχει πολλές επιπτώσεις στην ψυχική μας υγεία με πολλούς τρόπους.

Είναι μαρτύριο να απαγορεύεται να δεις την οικογένειά σου και οποιονδήποτε ξέρεις. Αυτό είναι μια άτυπη φυλακή.

Απλά, μετράς μέρες και ελπίζεις να βγεις καλά και να δεις τους ανθρώπους σου.

Και ας σε πρήζουν όλη μέρα, όταν είσαι σπίτι, χα χα.

Η μόνη λύση που μου έρχεται στο μυαλό, η αποκέντρωση.

Λιγότεροι άνθρωποι ανά τετραγωνικό και περισσότερη φύση ανάμεσά μας.

Είναι λάθος που είμαστε ο ένας επάνω στον άλλο και ζούμε σαν σαρδέλες. Πρέπει να ζούμε σε πόλεις με 150-200 χιλιάδες κατοίκους το πολύ.

Οι πόλεις να είναι χτισμένες πάνω στις γωνιές από ιδεατά εξάγωνα, όπως οι κυψέλες της κινητής τηλεφωνίας και να έχουμε όλες τις ειδικότητες που χρειάζεται πραγματικά μια κοινωνία. Και όχι χιλιάδες δικηγόρους, πολιτικούς και άλλα άχρηστα επαγγέλματα.

Τέλος πάντων, υπομονή και ας ονειρευόμαστε καλύτερους κόσμους.

Πού ξέρεις μπορεί να γίνει καμιά στραβή και να τα καταφέρουμε.

Φιλιά πολλά από το Βερολίνο.

Δ.

Υ.Γ.1 Σήμερα μπορώ να πω ότι είναι η πρώτη φορά που ζήλεψα την θάλασσα, παρόλο που είμαι βουνίσιος. Αλλά, προφανώς, εδώ που είμαι, θα ζήλευα οτιδήποτε, χαχα.

(Αγαπητέ Δημήτρη, σιδερένιος. Θα περάσει κι αυτό. Και θα πάνε όλα καλά. Δημήτρη, ξέρεις πως, πριν από ενάμιση μήνα, ήμουν στην θέση που είσαι τώρα. Μόνος μου σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου, με το δικαίωμα να με επισκεφτεί μόνο ένας άνθρωπος την ημέρα για μισή ώρα. Όντως, είναι πολύ άσχημο και κάπως απάνθρωπο. Αλλά, όπως γράφεις κι εσύ, δεν μπορεί να γίνει αλλιώς, σε κατάσταση πανδημίας. Αν και ναι, μετά από οκτώ μήνες, θα μπορούσαμε να έχουμε πετύχει κάτι καλύτερο, πιο ανθρώπινο. Δημήτρη, δεν θα ξεχάσω τη στιγμή, την επόμενη μέρα της εγχείρησης, που προσπάθησα να σηκωθώ από το κρεβάτι και δεν μπορούσα να σταθώ στα πόδια μου. Χρωστάω πολλά στους γιατρούς, τις νοσοκόμες και τους νοσοκόμους. Ειδικά, στην κυρία που με έπλυνε σε όλο μου το σώμα -αν και αρχικά δεν ήθελα- και με έκανε να χαμογελάσω. Όταν της είπα πως δεν ντρέπομαι αλλά μισώ αυτό το αίσθημα της ανημπόριας, μου είπε “σήμερα δεν μπορείς εσύ, αύριο δεν θα μπορώ εγώ, έτσι είναι η ζωή”. Δημήτρη, στο νοσοκομείο αποφάσισα πως, αν όλα πήγαιναν καλά, δεν θα έμενα στην Αθήνα τον χειμώνα. Και τώρα είμαι στο νησί και κάνω μπάνια, γιατί εδώ σήμερα είναι καλοκαίρι. Η λύση είναι η αποκέντρωση. Και να ζούμε κοντά στη φύση, στη φύση μας. Και σε πραγματική επαφή με τους ανθρώπους. Τα τελευταία χρόνια, έλειπα από την Αθήνα από την άνοιξη μέχρι το φθινόπωρο. Τώρα θα προσπαθήσω να λείπω ακόμα περισσότερο. Θέλω να ζω σαν άνθρωπος, όχι σαν πειραματόζωο. Γιατί εδώ στο νησί, για να λέμε την αλήθεια, δεν υπάρχει καραντίνα. Είναι όλοι έξω. Και δεν υπάρχουν και αξιοσημείωτα κρούσματα. Δηλαδή, η κατάσταση είναι ανθρώπινη. Δημήτρη, όλα θα πάνε καλά. Αν έχεις την διάθεση, να γράψεις την εμπειρία σου από το γερμανικό νοσοκομείο, που μάλλον είναι καλύτερο από τα δικά μας. Να είσαι πάντα καλά. Και σύντομα στο σπίτι σου, στους ανθρώπους σου. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.