Δεν θες να σου συμπεριφέρονται σαν ζητιάνο; Μην απλώνεις το χέρι.

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Αν και είναι πρωί ακόμα, μάλλον ούτε σήμερα θα μάθουμε τον επόμενο Πρόεδρο, αν και κάποιοι λένε ότι θα τον μάθουμε -δηλαδή το ίδιο που έλεγαν χθες- άρα «θα τον μάθουμε όταν τον μάθουμε» χαχαχα.

Τι ωραίο και αυτό που έγραψε κάποιος στο διαδίκτυο: «Οι Αμερικάνοι επιλέγουμε γρηγορότερα προέδρους για τις άλλες χώρες, απ’ ό,τι για τη δικιά μας».

Ξέρετε, έχει τρομερή πλάκα όλο αυτό.

Θα έχει ακόμα περισσότερη αν συμβεί το εξής: η καταμέτρηση να κάνει βδομάδες και όταν ολοκληρωθεί να τα έχουν τινάξει και οι δυο υποψήφιοι, οπότε ξανά εκλογές. Oh shit, here we go again.

Θα είναι τρομερό φιάσκο, θα γίνει και σειρά στο Netflix.

Και δεν αποκλείεται, παρεμπιπτόντως.

Ακόμα και αν νικήσει ο Biden -και πάρει σε ένα μήνα τους εκλέκτορες κτλ-, ακόμα και αν παραδώσει την εξουσία ο Trump, χωρίς να τρέχει στην Barrett, η ορκωμοσία του νέου προέδρου είναι στις 20 Γενάρη. Ποιος ζει, ποιος πεθαίνει ως τότε.

Μικρή παρένθεση, μιας και μιλάμε για Ανώτατα Δικαστήρια κτλ: πήρε μετάθεση ο τρίτος ανακριτής σε μια υπόθεση με ένα βαπόρι από την Περσία, αλλά δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, οπότε συνεχίζω.

Α, να πω κιόλας -αν δεν το είπα, σάμπως και θυμάμαι- ότι δεν τα ξέρω και όλα. Δεν ξέρω ούτε αυτά που νομίζω ότι ξέρω. Τα βλέπω, τα ζω από κοντά σε σχέση με τους υπόλοιπους στο μπλογκ και το βράδυ είμαι το ίδιο μπερδεμένος, μην πω περισσότερο, από χθες.

Ούτως ή άλλως, υπάρχουν εκείνοι οι άνθρωποι που δεν ξέρουν και αυτοί που κάνουν πως ξέρουν, αλλά ούτε αυτοί ξέρουν.

Γενικά, γράφω γιατί είναι ωραίο, αλλά δεν τρελαίνομαι να κάνω εκτιμήσεις και τα λοιπά, αν και είναι σίγουρο πως ό,τι ίσχυε πριν τις εκλογές θα ισχύει και μετά, δηλαδή ότι οι πλούσιοι θα συνεχίσουν να γίνονται αυτοί πλουσιότεροι και οι φτωχοί, φτωχότεροι. Αυτή είναι η μοναδική πόλωση των κοινωνιών μας.

Υπάρχει, ξαναλέω, μια αυξανόμενη οργή κατά της ελίτ στις ΗΠΑ, αλλά προτιμώ να μην κάνω το ίδιο λάθος που έκανα στην Ελλάδα και να προεξοφλήσω μια …επανάσταση.

Ό,τι γίνει, λοιπόν, γιατί έχουμε και μια ζωή να ζήσουμε· ίσως η καλύτερη συμβουλή που έχει δώσει ο blogger μας.

Άσε που κάποιοι έχουν φάει 200 χρόνια να σχεδιάζουν πως θα νικήσουν τον …Trump, ενώ τα πράγματα είναι απλά· άλλωστε, αυτά παθαίνεις, όταν αυτοπροσδιορίζεσαι αποκλειστικά σε σχέση με την αντίθεσή σου απέναντι σε κάτι.

Και δεν μιλάμε τόσο για τον …anti-Trump Biden σε σχέση με τον Bernie -που ας πούμε ότι εκπροσώπησε τις ιδέες του και όχι την αντίθεσή του στις ιδέες των άλλων- όσο για τη στάση των πολιτών που ψάχνουν μια ζωή στις στάχτες τους, τι πήγε λάθος στην τελευταία ψηφοφορία.

Αν οι άνθρωποι αποφασίσουμε να φτιάξουμε τις ζωές μας, αντί να αναθέτουμε, δεν θα μας εμποδίσει τίποτα.

Αυτός που θέλει να δραπετεύσει από τη φυλακή θα τον βρει τον τρόπο. Ή θα πεθάνει, προσπαθώντας, στη …φωλιά του κούκου.

Κατά σύμπτωση, ένας επαναστάτης -ο Che Guevara αν αναρωτιέται κάποιος- το είπε ξεκάθαρα όταν τον ρωτήσαν αν είναι απελευθερωτής: «Δεν υπάρχουν απελευθερωτές. Μόνοι τους απελευθερώνονται οι άνθρωποι».

Με όλο το σεβασμό σε εκείνους που πραγματικά αγωνίζονται, βλέπετε πολλούς ανθρώπους να απελευθερώνονται;

Οπότε, ποιες απεργίες και ποιες στάσεις πληρωμών. Ποιες… επαναστάσεις;

Ποια …επέτειος του Πολυτεχνείου;

Όσο επιστρέφουμε στη δουλειά το επόμενο πρωί, πραγματικά δεν έχουν καμία αντίρρηση οι πλούσιοι να μας αφήνουν να τα κάνουμε πουτάvα κάθε βράδυ.

Ξέρετε κάτι; Πραγματικά, είτε έτσι ή αλλιώς, οι επιλογές μας έχουν τις ανάλογες συνέπειες.

Αν νομίζουμε ότι ο κόσμος θα είναι μια πύρινη κόλαση και εμείς θα περνάμε καλά γιατί έχουμε τη δουλίτσα μας, την αυλίτσα μας και τον καναπεδάκο μας, μάλλον δεν έχουμε καταλάβει πόσο αδιάφοροι της είμαστε της Γης και της ελίτ.

Και αν αυτό θέλουμε, αυτό θα έχουμε.

Εδώ πάρα πολλοί απαιτούν απ’ αυτούς που τους έφεραν ως εδώ, να τους σώσουν. Οι άνθρωποι ψάχνουν απεγνωσμένα κάποιον να τους εκμεταλλευτεί και μετά απορούν γιατί πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης. Έλα ντε, γιατί;

Και εντάξει ξέρω, δεν υπάρχει άλλος τρόπος βιοπορισμού από την εργασία. «Νόμιμος» κα «ηθικός», τουλάχιστον. Ε, να τον βρούμε.

Δεν υπάρχει δρόμος για την ευτυχία, που λέει ένα τσιτάτο, η ευτυχία είναι ο δρόμος.

Διάβαζα πχ χθες στο ελληνικό διαδίκτυο κάποιον να λέει ότι ο Κούλης οδηγεί τους Έλληνες στα επιδόματα, με το νέο lockdown και συγκεκριμένα στο ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, που δεν φτάνει ούτε για λαδάκι στον αναπτήρα.

Να απαιτήσετε τότε, αγορίνες μου, να είναι τα επιδόματα στο ύψος που ορίζει η ανθρώπινη υπόστασή σας.

Να μια λύση για να μην αγωνιάτε όταν δεν έχετε δουλειές, που σημειωτέον θα μειώνονται συνεχώς γιατί οι μηχανές που κάνουν την ίδια δουλειά με σας είναι όλο φθηνότερες και ελκυστικότερες. Φθηνότερες, το τονίζουμε πάλι. Το σύστημα που ζείτε, βλέπετε, έχει να κάνει με το κέρδος. Και πώς αυξάνεις τα κέρδη σου εκτός από την αύξηση του κύκλου εργασιών ή την τιμή του προϊόντος; Μειώνοντας το κόστος, μήπως; Έτσι δεν γίνεσαι «ανταγωνιστικός»; Ή μήπως περιμένετε να σας λυπηθούν οι …καπιταλιστές;

Αλλά οι άνθρωποι, το βλέπει κανείς ότι δεν πολυ-θέλουν να επιδοτείται η ζωή, απλά θέλουν να πληρώνεται η εργασία τους τόσο ώστε να ζουν αξιοπρεπώς ή κάπως κοντά σ’ αυτό.

Δηλαδή, θέλουν να ζουν για να δουλεύουν και όχι το αντίθετο.

Ο λόγος που συμβαίνει αυτό είναι απλός. Γιατί, μονίμως, παντρεύουν την εργασία στην ίδια πρόταση με τη ζωή. Μα, αν το ζητούμενο είναι η ζωή, τότε η εργασία περιττεύει.

Αυτό που κάνουμε τώρα δεν το λέμε ακριβώς ζωή, αλλά ζωή υπό όρους.

Όπως όταν ο μπαμπάκας έλεγε θα σου δώσω το αυτοκίνητο με τον όρο να είσαι πίσω στις 1.

Πάρε το αυτοκίνητο απευθείας, ρε κόπανε· σατιρικά το λέω, μην μου πάει τώρα κανένας και έχουμε άλλα.

Δηλαδή, σαν να γουστάρουν κάπου οι άνθρωποι να είναι δούλοι.

Και άντε αυτοί θέλουν να είναι δούλοι, τι θα κάνουν όταν σύντομα δεν θα είναι αναγκαίοι άλλο πια;

Το βλέπουν ότι οι μουσικές καρέκλες μειώνονται συνεχώς, αλλά εκεί αυτοί να επιμένουν.

Ειλικρινά, όσο και να προσπαθώ δεν μπορώ να καταλάβω την χαρά κάποιων ανθρώπων όταν δουλεύουν· και δεν μιλάω για την αδιαμφισβήτητη χαρά της δημιουργίας ενός γλυπτού ή ας πούμε την κατασκευή ενός τραπεζιού, ούτε καν την χαρά να προσφέρεις βοήθεια σε άλλους ανθρώπους.

Αν ήταν αυτό το μοναδικό μας ζητούμενο, θα κάναμε ακριβώς αυτό. Θα φτιάχναμε ένα τραπέζι για κάποιον που το είχε ανάγκη και θα το ρίχναμε στην ξάπλα την υπόλοιπη μέρα.

Εδώ μιλάμε ο άλλος δουλεύει 10 ώρες κάνοντας την ίδια κίνηση ξανά και ξανά, και γυρνάει σπίτι με το χαμόγελο.

«Εργασία και χαρά» έγραφε μια επιγραφή σε γερμανικό στρατόπεδο συγκέντρωσης, αλλά δεν βλέπω και κανέναν ..αντιφασίστα να τα ξύνει κάτω από τον ήλιο. Μέχρι και αυτοί, εργάτες.

Έφτασε να είναι …αναρχικό να λες ότι οι άνθρωποι πρέπει να τρώνε όταν πεινάνε και να καλύπτεται αυτή η ανάγκη στο ακέραιο χωρίς προϋποθέσεις. Να έχουν μια στέγη πάνω από το κεφάλι τους, τα φάρμακα που χρειάζονται, πρόσβαση σε νερό, εκπαίδευση κτλ.

Για τις βασικές ανάγκες όλων των ανθρώπων στον πλανήτη (τροφή, νερό, να έχουν τουαλέτα, βασική εκπαίδευση) είχα διαβάσει ότι απαιτούνται κάπου 250 δισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο και κάπου άλλα 500 νομίζω είναι για την περίθαλψή τους και την στέγασή τους. Δείτε πόσο είναι το παγκόσμιο ΑΕΠ και ακούω ιδέες ποιο είναι το πρόβλημα.

Αλλά είπαμε, οι άνθρωποι δεν θέλουν να καταργηθούν τα συσσίτια, να μειωθεί η ουρά αναμονής ζητάνε ή να τους δίνουν και δωρεάν ψωμάκι.

Και οι άλλοι σκιάζονται μην δεν γίνει η πορεία για το Πολυτεχνείο φέτος. Μην χαλάσουν το σερί των απεργιών. Ψωμί, παιδεία, ελευθερία, δεν έχουμε κανένα από τα τρία, αλλά δεν πειράζει γιατί χωρίς εργάτη δεν γυρνά γρανάζι. Καλά, μην είστε σίγουροι. A και …νenceremos.

Όποιος, λοιπόν, κάνει το λάθος να πει ότι θεωρεί πως είναι αναφαίρετο ανθρώπινο δικαίωμα ο βιοπορισμός -και όχι ανταποδοτική παροχή- αντιμετωπίζεται ως …εξωγήινος.

Πραγματικά, θα έρθουν και αυτοί μια μέρα και θα απορούν πως ένα είδος που έστειλε τους ανθρώπους του στη Σελήνη, μπορεί σύντομα σχετικά στον Άρη, δεν μπορεί να καταλάβει κάτι τόσο αυτονόητο, ότι δεν πρέπει να υπάρχει φτώχεια, ανεξαιρέτως εργασίας.

Δεν θες να σου συμπεριφέρονται σαν ζητιάνο;

Μην απλώνεις το χέρι.

Πιο απλό απ’ αυτό δεν γίνεται να είναι.

Μάλιστα μέσα στην πανδημία, την άνοιξη, ήταν κάτι παραπάνω από οφθαλμοφανές, ότι μόλις σταμάτησαν οι άνθρωποι να δουλεύουν, οι πλούσιοι ήταν οι πρώτοι που ίδρωσαν. Αφήστε στην άκρη τους λογαριασμούς για μια φορά στη ζωή μας, δεν είναι το παν. Δεν γεννηθήκαμε για να πληρώνουμε υποχρεώσεις. Αν έρθει κάποιος και σου πει ότι του χρωστάς 1 εκατομμύριο και του πεις πάρε τα τέτοια μου, στη χειρότερη να σου πάρει τα τέτοια σου. Εφόσον τον αφήσεις, όμως.

Ή δεν κάνουμε απολύτως τίποτα, ό,τι κάνουμε οι περισσότεροι δυτικοί δηλαδή, και συνεχίζουμε να προσπαθούμε να διαχειριστούμε χρέη που δεν θα αποπληρωθούν ποτέ· αυτός είναι και ο σκοπός τους στην τελική, αφού το χρήμα είναι χρέος και όλα τα δολλάρια, ευρώ ή …ρούβλια που υπάρχουν στην κυκλοφορία δεν φτάνουν για να αποπληρωθούν όλα τα χρέη, αλλά και αυτό ακόμα έχει ειπωθεί από τον 4ο αιώνα π.Χ. και 25 αιώνες μετά ακόμα τρίβουμε:

Τα δάνεια δούλους τους ελευθέρους ποιεί. Μένανδρος. Just saying.

Ποιο lockdown λοιπόν σας αγχώνει;

Αυτό είναι απλά μια ολιγοήμερη απαγόρευση να βγαίνεις στο προαύλιο.

Κατά τ’ αλλά, μια χαρά φυλακισμένοι είμαστε.

Και έχω την εντύπωση ότι μας αρέσει.

Με εκτίμηση,

Άρης

Υ.Γ.1 Ούτε που ξέρω τι έλεγα. Το άφησα να με πάει και όπου πήγε. Όπως θα κάνουμε πάλι σε λίγη ωρίτσα με το αυτοκίνητο. Θα μπούμε μέσα και όπου μας βγάλει. Και να δεις που ακόμα θα μετράνε ψήφους οι άλλοι όταν γυρίσουμε σε κάνα χρόνο χοχοχο. Ναι, όχι που θα κάτσουμε να σκάσουμε ποιος πήρε την πολιτεία της Georgia και άλλα τέτοια χαζά. Θυμάμαι μικρός που είχα γράψει να δω έναν αγώνα και ξύπνησα νωρίς το πρωί, οπότε έρχεται η μάνα μου και μου λέει «τσάμπα ξενυχτάς, χάσατε». Να ‘ναι καλά η μανούλα, γιατί έριξα έναν ύπνο, απ’ τα νεύρα μου δεν ξύπνησα να πάω σχολείο εκείνη τη μέρα, κοιμήθηκα σαν βασιλιάς μέχρι το απόγευμα. Πήγαμε και σε πορεία χθες, φάγαμε κάτι ωραία χημικά, οπότε επιβάλλεται να ανακτήσουμε το οξυγόνο. Ο γιατρός μου είχε πει μίνιμουμ 5 μέρες θέλουν να καθαρίσουν τα πνευμόνια από δακρυγόνο, οπότε θα τον ακούσω. Γελάγαμε με ένα φιλαράκι χθες -μόνοι μας- όταν μας ρώτησε ένας κομπανιέρο αν θα είμαστε και αύριο στην πορεία και του είπε ο φίλος μου «δεν με αφήνει ο γιατρός μου να έρθω άλλη μέρα» γιατί θέλει να έρθει μαζί μας χαχαχα. Έχει και ένα βρωμόκρυο, οπότε το βράδυ θα γκρινιάζουμε τι το θέλαμε. Πέραν της πλάκας, δεν ξέρω αν η ομορφιά θα σώσει αυτούς που μπορούν να τη δουν, πάντως έχει μια ομορφιά πάνω στο βουνό σκέτο πειρασμό. Και μια γαλήνια ησυχία. Παρεμπιπτόντως, μας επιτρέπουν να πηγαίνουμε στα πάρκα, τα δάση κτλ αρκεί να φοράμε μάσκες και ειλικρινά παρά την θλιβερή διαχείριση της πανδημίας από την κυβέρνηση Trump, επειδή είναι γελοίος, δεν μπορώ να καταλάβω τι θα κερδίσουμε κλεισμένοι στα σπίτια, σε βάθος χρόνου εννοώ. Το μέγιστο πρόβλημα της χώρας δεν είναι τόσο ότι δεν έχει αρκετά νοσοκομεία -οι ΗΠΑ έχουν την μεγαλύτερη αναλογία ΜΕΘ ανά 100.000 κατοίκους στον κόσμο- όσο ότι για να νοσηλευτείς πρέπει να πουλήσεις τουλάχιστον το ένα νεφρό σου για να πληρώσεις μετά τα νοσήλια. Έχουμε και την εμπειρία της Νέας Υόρκης, όπου, αφού πρώτα ο δήμαρχος και οι αρχές της πόλης έλεγαν στους κατοίκους να συνεχίσουν τις ζωές τους, σαν να μην συμβαίνει τίποτα, λίγα 24ωρα μετά τους έκλεισαν μέσα για δυο μήνες, οπότε, ασχέτως αν υπάρχει καραντίνα ή όχι, εφαρμόζεις με απλή λογική ό,τι περνάει από το χέρι σου χωρίς να παρασύρεσαι είτε στον πανικό ή τον εφησυχασμό, και χωρίς να μοιράζεσαι την αυταπάτη ότι ο κορονοϊός δεν θα σε επισκεφτεί, εκτός αν μένεις σε καλύβα στην Αλάσκα, 30 μίλια μακριά από τον ανθρώπινο πολιτισμό. Εξάλλου, οι Νεοϋορκέζοι συνέχισαν να αρρωσταίνουν μέσα στην καραντίνα -δεν μιλάω για τις πρώτες δυο εβδομάδες που επωάζει ο ιός αλλά και αργότερα-, ενώ συνεχίζουν και μετά την σκληρή καραντίνα να εμφανίζονται εστίες, απλά ανακόπηκε ο τότε φρενήρης ρυθμός. Και βέβαια, ακολούθησε ιχνηλάτηση των κρουσμάτων που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Ξέρετε, μιλάω γι’ αυτό που δεν κάνουν στην Ελλάδα και που μάλλον δεν θα καταφέρουν και να κάνουν γιατί τόσοι ειδικοί στη χώρα πιάστηκαν στον ύπνο. Η δικαιολογία «μας έπιασε απροετοίμαστους» είναι για τους τελείως χαζούς. Δεν θέλω να σας πανικοβάλλω, αλλά ο ιός πήγε παντού στην Ελλάδα, οπότε να μην φοβούνται και στην επαρχία ότι έρχονται οι Θεσσαλονικείς ή οι Αθηναίοι να τους κολλήσουν, λες ας πούμε και οι Άγγλοι τουρίστες στα νησιά είναι υγιέστατοι, ενώ ενημερωτικά στον τουρισμό τα έσοδα ήταν μόλις 3 δισεκατομμύρια, οπότε η 2η και η 3η χρεοκοπία θα έρθουν σε σπέσιαλ πακέτο 2 σε 1 με δώρο μια βουβουζέλα για το μπαλκόνι.

Υ.Γ.2 Την ώρα που τελείωσα το κείμενο και ετοιμαζόμουν να το στείλω ο Biden πήρε την Pennsylvania και έπιασε τους πολυπόθητους 270 εκλέκτορες. Μάλλον, γιατί ακόμα αυτοί δεν ψήφισαν. Σιγά. Τώρα αρχίζουν όλα. Hooray! Υπάρχουν και οι επανακαταμετρήσεις και το ερώτημα αν ο πορτοκαλίς βουτυρομπεμπές θα παραδώσει τα κλειδιά του Λευκού Οίκου και … ακόμα εδώ είμαι; Ρε, φεύγω, δεν ‘πα να καεί το σύμπαν. Αυτά, πολλά είπα και θα με πάρει μεσημέρι. Την αγάπη μου και να προσέχετε.

(Φίλε Άρη, δίνε πόνο. Τα έγραψες όλα. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.