Ζωή (για τον Λ.)

Η Ζωή είναι περίεργη τύπισσα, αγαπημένε μου Πιτσιρίκο. Σαν τις πιο αλλοπρόσαλλες γυναίκες, έρχεται και φεύγει χωρίς να ρωτήσει κανέναν. Ανοίγεις τα μάτια μια ημέρα και είναι εκεί, μια ημέρα κλείνεις τα μάτια και δεν την ξαναβλέπεις ποτέ.

Η Ζωή δεν τα πάει καλά με όλους και δεν τα πάνε όλοι καλά μαζί της. Μερικές φορές σου φέρεται γενναιόδωρα χωρίς να το αξίζεις, άλλες φορές είναι σκληρή μαζί σου, ενώ δεν της έχεις κάνει τίποτα.

Πολλοί πιστεύουν πώς την γνωρίζουν καλά την Ζωή, πως την έχουν φάει με το κουτάλι και πως ξέρουν όλα της τα μυστικά. Το αστείο είναι πως συνήθως αυτοί που το λένε είναι αυτοί που δεν έχουν πάρει είδηση τι παίζει με την πάρτη της.

Από την άλλη πλευρά, σε κάποιους τα δίνει όλα και, αντί να το εκτιμήσουν και να το ευχαριστηθούν, την θεωρούν δεδομένη και της φέρονται σκάρτα. Όταν το καταλαβαίνουν -αν το καταλάβουν ποτέ -η Ζωή έχει κάνει τα κουμάντα της και το πράγμα δεν έρχεται στα ίσια του εύκολα.

Έτσι είναι ο άνθρωπος, μάλλον έτσι ήταν από όταν ήταν στις σπηλιές.

Η Ζωή έχει τα πάνω της και τα κάτω της, και αυτό δεν μπορείς να το αποφύγεις με τίποτα. Το ζητούμενο είναι να χαίρεσαι και να απολαμβάνεις τα πάνω της, ενώ στα κάτω της μπορείς να κάνεις υπομονή και να το παλεύεις όσο καλύτερα μπορείς περιμένοντας να γυρίσουν τα πράγματα.

Κανείς δεν εγγυάται πως θα γυρίσουν, αλλά έτσι είναι η Ζωή.

Σε πολλές περιπτώσεις, εκεί που τα πράγματα δείχνουν να τελειώνουν, κάτι πάει απρόσμενα καλά και η Ζωή συνεχίζει σαν να μην συνέβη τίποτα.

Είναι φτιαγμένος με τέτοιο τρόπο ο ανθρώπινος εγκέφαλος, που κοιμάται κάθε βράδυ με την βεβαιότητα πως, όταν ξυπνήσει, η Ζωή θα είναι εκεί για ακόμα μια ημέρα. Και μετά ακόμα μία, και ακόμα μία, και ακόμα μία…

Όπως σε όλες τις σχέσεις φυσικά, δεν ζει κανείς με την σκέψη πως υπάρχει ημερομηνία λήξης. Ή τουλάχιστον δεν θα έπρεπε να το κάνει, γιατί τότε χάνει το νόημα. Από την άλλη πλευρά, κερδίζεις περισσότερα όταν ξέρεις πως τίποτα δεν διαρκεί για πάντα και πως πρέπει να απολαμβάνεις κάθε στιγμή αυτού που βιώνεις.

Οπότε, κάνεις το καλύτερο που μπορείς -δεδομένων των καταστάσεων- και ελπίζεις να πάνε όλα καλά.

Υπάρχει φυσικά και το θέμα των ανθρώπων που έχεις γύρω σου, γιατί κανείς δεν είναι μόνος του σε αυτή τη Ζωή. Προσωπικά, δεν έχω δει κάτι που να αξίζει περισσότερο από τις ειλικρινείς ανθρώπινες σχέσεις. Μεγάλο πράγμα να σε αγαπούν και να σε εκτιμούν οι άνθρωποι που έχεις γύρω σου.

Δεν μπορείς να τους έχεις όλους ικανοποιημένους, δεν μπορείς να ταιριάζεις και να συμφωνείς με όλους. Υπάρχει, όμως, κάτι το μαγικό στη ζεστασιά που μπορείς να αισθανθείς, όταν εμπιστεύεσαι και αγαπάς πραγματικά αυτούς που έχεις κοντά σου.

Η σχέση με την Ζωή γίνεται λίγο πιο εύκολη.

Η σχέση αυτή μπορεί να τελειώσει κάθε στιγμή, και αναπόφευκτα τελειώνει για όλους. Άλλους τους προειδοποιεί και τους δίνει τον χρόνο να κάνουν τον απολογισμό τους, άλλους τους αφήνει στα κρύα του λουτρού.

Μπορεί η αφορμή για τον απολογισμό να είναι η κρίση της μέσης ηλικίας, μια μεγάλη προσωπική επιτυχία ή αποτυχία, μια ριζική αλλαγή στη ζωή ή μια δύσκολη ασθένεια. Ο καθένας βάζει στην ζυγαριά με τα θετικά και τα αρνητικά ό,τι τον αντιπροσωπεύει. Δεν έχουμε όλοι τις ίδιες επιθυμίες, τους ίδιους στόχους και τις ίδιες προτεραιότητες.

Ό,τι και να έχουμε στη ζυγαριά, το σημαντικότερο είναι να είναι δικό μας και όχι φυτεμένο από τους άλλους. Μόνο τότε έχει νόημα και γίνεται ευχάριστο, αξίζει τον κόπο και τις θυσίες. Το φαγητό που πληρώνουμε πρέπει να το έχουμε παραγγείλει οι ίδιοι, γιατί αλλιώς το έχουμε φάει με το ζόρι και συνήθως μας βγαίνει ακριβά.

Καλό είναι να σταματάμε κάθε τόσο στην πορεία μας, αν δεν μας σταματάει η ίδια, και να κάνουμε αυτόν τον απολογισμό. Για το καλό της ίδιας μας της πορείας, για τον σχεδιασμό του επόμενου βήματος, για την αναπροσαρμογή των απαιτήσεων και των προσδοκιών μας.

Για να βεβαιωθούμε πως αυτά που βιώσαμε στο παρελθόν και αυτά που επιθυμούμε για το μέλλον μας ανήκουν πραγματικά, και πως δεν τρώμε το γεύμα που μας παρήγγειλε άλλος.

Υπομονή απαιτεί από εμάς η Ζωή, τα υπόλοιπα τα κανονίζει μόνη της.

Την αγάπη μου σου στέλνω, φίλε μου Πιτσιρίκο, από ένα όμορφο ερημικό μέρος.

Βασίλης

Υ.Γ. Το κείμενο αυτό το αφιερώνω στον Λ. Είμαι σίγουρος πως οι άνθρωποι γύρω του τον λατρεύουν. Ελπίζω, όταν τελειώσει η πανδημία, να καταφέρουμε να συναντηθούμε και να τα πούμε από κοντά. Την αγάπη μου.

(Φίλε Βασίλη, είσαι πάντα σωστός και ανθρώπινος. Αφιερώνω κι εγώ το κείμενό σου στον Λ. Αν είναι δικός σου άνθρωπος, είναι και δικός μου. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.