Δεν είναι ο κορονοϊός, ηλίθιε

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Δεν θα πω κάτι που δεν το ξέρετε ήδη.
Η δημοκρατία στην Ελλάδα τελείωσε· αυτό είναι γνωστό από χρόνια, αλλά ας κάνουμε πως δεν είναι, αν και για να τελειώσει κάτι πρέπει πρώτα να υπάρχει, οπότε μάλλον αυτό που τελείωσε είναι η ψευδαίσθηση περί της ύπαρξης δημοκρατίας στην Ελλάδα.

Όταν δεν σε αφήνουν να πας να εναποθέσεις ένα λουλούδι σε τάφο ή στο σημείο μιας κρατικής δολοφονίας, τότε δεν απέχεις απ’ τη μέρα που δεν θα σου επιτρέψουν να βγεις ξανά απ’ το σπίτι σου ή να μιλήσεις με το παιδί σου. ‘Η να έχεις παιδί. Ή και να ζεις.

Είδα ένα βίντεο από μια γειτονιά στα Εξάρχεια, όπου κάτι δίποδα γουρούνια -ζητώ συγγνώμη από τα γουρούνια- μπούκαραν με κρότου λάμψης σε πολυκατοικία για να μπουζουριάσουν κάποιον.

Για λίγα λεπτά ο κόσμος στα μπαλκόνια φωνάζει «τι κάνετε» μέχρι που κορυφώνει στο γνωστό σύνθημα που όλους μας ενώνει και σε κάτι μπινελίκια.

Και, όμως, έστω μια γλάστρα να φύγει εκείνη την ώρα. Τίποτα.

Επιμένω να τονίζω ότι δεν μπορώ να εξηγήσω τι άλλο πρέπει να συμβεί.

Κανονικά, έπρεπε να βρέχει γλάστρες επί μισή ώρα σε εκείνο το σημείο. Να νομίζουν οι κωλόμπατσοι ότι μπήκαν στη Φαλούτζα. Ή στο Παρίσι.

Αν αναρωτιέστε γιατί το Παρίσι, εκτός ότι γίνεται ο κακός χαμός, αυτό που βιντεοσκόπησαν κάποιοι τους περήφανους Έλληνες χωροφύλακες ο Μακρονάκος θέλει να το καθορίσει ως έγκλημα. Πολύ λέπτυνε η γραμμή τελευταία, ε;

Πάντως, βλέπουμε αυτές τις μέρες τι συμβαίνει στο Παρίσι -και στις υπόλοιπες πόλεις της Γαλλίας- και προσπαθούμε (οι Αμερικανοί) να μάθουμε απ’ αυτό, εκτός από το να ενθουσιαζόμαστε, που ενθουσιαζόμαστε τι λέμε τώρα.

Κοιτάμε, λοιπόν, τι κάνουμε λάθος τις τελευταίες βδομάδες και τι κινείται στη σωστή κατεύθυνση, αν και δεν θα πω ψέματα έχω να κατέβω πάνω από 20 μέρες σε πορεία, αλλά αυτό δεν είναι επί του παρόντος.

Αν θέλετε να ξέρετε δεν αναρωτιόμαστε, τέλος πάντων, τι πρέπει να κάνουμε. Ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε. Αυτό που δεν ξέρουμε είναι πως να το κάνουμε.

Οι Έλληνες πέρασαν 10 χρόνια, τουλάχιστον, και εκεί να αναρωτιούνται αν πρέπει να αντισταθούν ή όχι, όταν κάποιος τους τσαλαπατάει.

Ε, μείνετε με την απορία.

Συγγνώμη, δεν προσπαθώ να γίνω εριστικός, αλλά δεν ξέρω τι περιμένετε να σας πουν ή τι άλλο να σας συμβεί.

Έχετε να κάνετε με έναν κατασταλτικό μηχανισμό που δεν σέβεται τίποτα.

Ξεχάστε το Σύνταγμα και τα δικαιώματα.

Δεν έχετε ούτε Σύνταγμα, ούτε δικαιώματα.

Δεν είναι ότι είχατε και ποτέ, απλά τώρα σας βάλανε και λουράκι. Λείπει μόνο το …τσιπάκι.

Θέλετε να σας πω τι έχετε;

Έχετε μπάτσους που γαμoύν και δέρνουν. Και που δολοφονούν.

Μέχρι να τους κάνετε να μετανιώσουν την ώρα και την στιγμή που τα έβαλαν μαζί σας.

Και το ξέρετε, δεν είναι κάτι το πρωτοφανές. Όποιος δεν ζούσε στα …βουνά τα τελευταία 10 χρόνια, ξέρει τι πάει να πει (ελληνική) αστυνομία. Οπότε, σταματήστε να κάνετε τους έκπληκτους.

Τον τελευταίο χρόνο και κάτι, έχουν μπουκάρει τουλάχιστον δυο φορές μπάτσοι σε σπίτια, ρίχνοντας «ψιλές» στους διαμένοντες. Σε Σεπόλια και Κουκάκι, αν αναρωτιέστε ποιες δυο φορές.

Τη δεύτερη, μάλιστα, το θύμα νόμιζε ότι του επιτέθηκαν …αναρχικοί.

Μόνο που τελικά κινδυνεύετε απ’ αυτούς που σας «περιφρουρούν». Για άλλη μια φορά.

Ή θα συγκρουστείτε ή θα παραμείνετε κομπάρσοι. Δεν υπάρχει επιλογή «3» σ’ αυτό το SMS.

Αυτό ισχύει για όλους. Ανεξαιρέτως χώρας.

Όποιος νομίζει ότι η εξουσία του έχει χαριστεί, απλά δεν ξέρει πού ζει ακόμα.

Γιατί αυτή η χρονιά συνοψίζεται κάλλιστα ως εξής: εμείς βάλαμε τις μάσκες και αυτοί έβγαλαν τις δικές τους.

Και δεν λέω πως ο κόσμος είναι μπουκιά και συχώριο μέσα στην πανδημία -δεν είναι καθόλου λίγοι οι 300.000 άνθρωποι που θα έχουν χαθεί στις ΗΠΑ μέχρι τις 10 του μήνα περίπου- αλλά μην τρελαθούμε κιόλας ότι πριν ήταν.

Κάθε μέρα έπεφταν κορμιά. Απλά, ήταν «μακριά» μας. Δεν ήταν «γνωστοί» μας.

Και κοιτάζαμε τη δουλειά μας, μέχρι που ήρθε η σειρά μας· που πάντα έρχεται.

Λες και νομίζαμε κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού μας ότι είμαστε κάπως χρησιμότεροι για το σύστημα από τους υπόλοιπους. Δεν είμαστε.

Γιατί περισσεύουμε.

Γιατί δεν μας χρειάζονται όλους.

Και ό,τι δεν το χρειάζεσαι, συνήθως το πετάς.

Και όταν κάποιος πλουτίζει μέσα από την καταστροφή των άλλων, τρεχάτε ποδαράκια μου. Θα μας τινάξει στον αέρα μια μέρα.

Κάπως έτσι έχουν ανοίξει μέτωπα σε όλο τον κόσμο· τα μισά για την αστυνομική βία που απογειώθηκε τα τελευταία χρόνια και τα άλλα μισά απέναντι στο κόστος διαβίωσης.

Δεν έχω ιδέα αν σε άλλο σύστημα αυτά θα γίνονταν -δεν είμαι τόσο αφελής- αλλά σίγουρα σ’ αυτό δεν θα σταματήσουν.

Δεν θα πω τίποτε άλλο, έχουν ειπωθεί πάνω-κάτω όλα.

Ξέρουμε τι συμβαίνει στον κόσμο μας· και όχι δεν είναι ο κορονοϊός, ηλίθιε.

Ξέρουμε και τι πρέπει να κάνουμε για να μην έχουμε άσχημο φινάλε.

Το ότι πέφτει η αυλαία για όλους μας μια μέρα, δεν σημαίνει ότι πρέπει να μας πλακώσει και από πάνω.

Ασχέτως, δηλαδή, της γνώμης που έχουμε για το σύστημα, κανένας δεν γουστάρει να τον δέρνουν μπάτσοι.

Ξεκινήστε έστω από ‘κει -defund the police κανένας;- και όπου σας πάει.

Αλλιώς …σιωπή και για ύπνο -εκτός αν είστε ιεράρχες.

Με εκτίμηση,

Άρης

Υ.Γ. Έπεσε και ξύλο έξω από το σπίτι του δημάρχου του LA, Garcetti, σε διαδηλωτές που δεν θέλουν να πάρει υπουργείο αυτός ο κόπανος στην κυβέρνηση Biden, που θα είναι συγκρατημένα «συντηρητική», αν και τις αποφάσεις για την πορεία της χώρας δεν τις λαμβάνουν στον Λευκό Οίκο, αλλά στη Wall Street. Λίγες ώρες αργότερα κατέβηκαν στο ίδιο σημείο, στο σπίτι του δημάρχου, και οι αντι-μασκοφόροι που τα μασαμπουκώνουν όλα εκτός από τα lockdown -την επιλεκτικότητα στα θέματα ελευθερίας επικρίνουμε, στο θέμα της καραντίνας δεν ξέρω πότε θα αποφασίσουμε οι υπόλοιποι ότι δεν έχουν νόημα, όταν οι χώροι εργασίας μένουν ανοιχτοί- και ούτε πέντε μπάτσοι δεν «συμμετείχαν» αυτή τη φορά, μάλλον γιατί αυτή τη φορά φορούσαν τα πολιτικά τους. Βέβαια, για όλα αυτά φταίει πάλι ο κορονοϊός. Ο ιός μας δέρνει και μας κλείνει στα σπίτια. Δεν το κάνουν οι υπέροχες κυβερνήσεις μας. Για να κάνετε, πάντως, και μια σύγκριση που μάλλον οδηγεί σε εύλογη απορία. Στις ΗΠΑ η αστυνομία θερίζει (και άλλος ένας νεκρός στη Columbus). Και παρ’ όλα αυτά, δεν απαγορεύονται οι διαδηλώσεις μέσα στην καραντίνα της California. Θεωρούνται συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα. Είπατε κάτι; Και ναι, η αντίσταση απαιτεί και προσωπικό ρίσκο. Δεν υπάρχει κάποιος μαγικός τρόπος να αντισταθείς σε έναν μηχανισμό καταστολής και να μην κινδυνέψεις. Μπορεί να μην είναι το Ελευθερία ή Θάνατος, που ειλικρινά αν οι Έλληνες το ξεστομίσουν φέτος και συνεχίσουν να παρατηρούν αυτά που τους συμβαίνουν, ουδέτεροι και κομπάρσοι στην καταστροφή τους -ίσως δεν έχει ξαναγίνει κάτι τέτοιο-, τότε πραγματικά τελείωσαν. Βέβαια, ακόμα και αν δεν κάνεις τίποτα, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν κινδυνεύεις. Απλά ίσως όχι άμεσα, αλλά είναι θέμα τύχης, η οποία όλο λιγοστεύει. Αυτό πυροδότησε και την αμερικανική εξέγερση τον Μάιο, που πιθανόν ήταν τα προεόρτια μιας ακόμα μεγαλύτερης, ότι ταυτιστήκαμε με το θύμα, σκεφτήκαμε ότι θα μπορούσαμε να είμαστε στη θέση του. Ειλικρινά, δεν ξέρω ποιος ηλίθιος ταυτίζεται με το θύτη ή τους θύτες σε τέτοιες περιπτώσεις, μάλλον κάποιος με χοντρά απωθημένα. Προτιμώ, λοιπόν, να κλείσω με κάτι που έγραψε ο πιτσιρίκος πριν 12 χρόνια, αν και το διάβασα κάπως αργότερα: «Κάποτε οι άνθρωποι σκέφτονταν πως “αυτό θα μπορούσε να είναι το δικό μου παιδί”. Σήμερα οι άνθρωποι σκέφτονται πως “αυτό θα μπορούσε να είναι το δικό μου μαγαζί”. Ελλάς Ελλήνων Καταστηματαρχών. Εκτός από τα καταστήματά σας και τα αυτοκίνητά σας, φροντίστε να ασφαλίσετε και τα παιδιά σας. Πού ξέρετε; Μπορεί να γίνετε πλούσιοι μια μέρα».

(Φίλε Άρη, δίνε πόνο. Άρη, το ξέρεις καλά πως οι Έλληνες δεν πρόκειται να αντιδράσουν ποτέ και σε τίποτα. Απλά, όσοι θέλουν να ζήσουν με αξιοπρέπεια, σηκώνονται και φεύγουν από την Ελλάδα. Όσο για τους “συντρόφους”, είναι χαρούμενοι με την αστυνομική βία. Δεν βλέπεις τους συριζαίους τι χαρά έχουν; Νομίζουν πως είμαστε ακόμα στο 2008 ή, έστω, στο 2010. Αλλά είναι πια 2020. Και ήταν κυβέρνηση. Και τους είδαμε. Και στην αστυνομική βία που τώρα καταγγέλλουν. Αλλά θέλουν καρέκλες πάλι τα χρυσά μου. Ή, έστω, συγκυβέρνηση με την Νέα Δημοκρατία. Αχ, τι καλοί. Άρη, αυτό το απόσπασμα στο τέλος το είχα γράψει την Κυριακή 7 Δεκεμβρίου του 2008, μια μέρα μετά την δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Επέστρεψα στο σπίτι μετά την πορεία -αφού βρίστηκα με κάτι καταστηματάρχες- και έγραψα αυτό, πολύ θυμωμένος. Ήμουν ένας άλλος άνθρωπος τότε. Καλά, τότε -ειδικά μετά την χρεοκοπία το 2010- νόμιζα πως θα τους αλλάξουμε τα φώτα. Μετά, είδα τους συντρόφους, τον έναν μετά τον άλλον, να ψάχνουν για αφεντικό κάποιον Μαρινάκη -για να χτυπήσουν το σύστημα από …μέσα- και κατάλαβα. Να είσαι καλά, Άρη. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.