Ευχές και ασυναρτησίες (ο εθνικός μας ψυχίατρος σολάρει)

Εκεί λοιπόν που είχα την ησυχία μου, αγαπημένε μου Πιτσιρίκο, αποκομμένος απ΄ όλους κι απ΄ όλα που έλεγε και το τραγούδι, σε μαγεμένη τροχιά, έχεις τον γ@μημένο τον κορωνοϊό να σε (με) αναγκάζει ύπουλα να διατηρήσω μια ελάχιστη επαφή με τον έξω κόσμο. Με την πραγματικότητα των άλλων.

Καλό το ίντερνετς, δε λέω, ρε παιδάκι μου (με φωνή Χάρρυ Κλυν), αλλά σαν την πουτάvα την τηλεόραση δεν υπάρχει. Είχα δεκαπέντε χρόνια να κοιτάξω το χαζοκούτι και παίρνω το αίμα μου πίσω. Ή μάλλον, το χαζοκούτι παίρνει το αίμα του πίσω.

Βόρεια Κορέα η φάση, το λιγότερο που μπορεί να σου έρθει στο μυαλό. Πλήρης χειραγώγηση της ενημέρωσης, διαστρέβλωση της πληροφορίας σε βαθμό που ρισκάρει να εξαγριώσει ακόμα και τον μέσο κοιμισμένο πολίτη.

Υπουργοί, δημοσιογράφοι, κάθε καρυδιάς καρύδι βγαίνει και ξερναει έναν χείμαρρο από ασυνάρτητα ψέματα σε prime time. Δεν λέω, το ξέρουν καλά το κοινό τους, αλλά σε κάποια σημεία το όριο μπαίνει μόνο του.

Για να δουλέψεις κάποιον, πρέπει να είσαι οριακά πιο έξυπνος, και αυτοί φαίνεται πως έχουν φτάσει στο ίδιο επίπεδο (χαμηλής) νοημοσύνης με τους ψηφοφόρους τους.

Μάλλον ήταν τόσο εύκολο το δούλεμα τα προηγούμενα χρόνια, που ακόμα και αν είχαν κάποιες δεξιότητες έχουν αρχίσει και τις χάνουν.

Τι ήθελε ο δεξιός;

Πατρίδα: Αν δεν προσέξεις, στις επόμενες διακοπές θα μπαρκάρεις στον Πειραιά στο Oruc Reis αντί για το σούπερ φαστ για Δωδεκάνησα, η Μακεδονία δεν είναι πλέον μόνο ελληνική κλπ.

Θρησκεία: φιρμάνια για κλείσιμο των ναών, πατριάρχες που αρρωσταίνουν κλπ

Οικογένεια: άσ’τα να πάνε στον διάολο, κλειστά σχολεία, φράγκα μηδέν για αγορές, με αποτέλεσμα να μην θέλεις να δεις το παιδί σου μη σου ζητήσει δανεικά και την μάνα σου μην σου κάνει τράκα για να αγοράσει τα φάρμακά της.

Είμαι περίεργος να δω τι θα συμβεί όταν τα εμβόλια θα κυκλοφορήσουν, και εδώ θα εμβολιάζουν με το ζόρι χίλιους νοματαίους την ημέρα.

Σημείωση συντάκτη: απ’ όταν άρχισα να γράφω το κείμενο ο αριθμός των διαθέσιμων εμβολίων μειώνεται όλο και περισσότερο. Περιμένω από στιγμή σε στιγμή να βγει κανένα αστέρι της κυβέρνησης και να ανακοινώσει “Τι τα θέλετε τα γαμωεμβόλια; Καλή καρδιά πάνω απ’ όλα”.

Συνεχίζω.

Αν ο κόσμος (της αριστεράς) ήταν έξυπνος, θα οργάνωνε κάθε μέρα διαδηλώσεις μέσω social media για την Μακεδονία, τους Τούρκους και τις εκκλησίες, θα προβοκάριζε τους δεξιούς να κατέβουν να δέρνονται με τα ΜΑΤ δύο φορές την εβδομάδα το λιγότερο.

Θα καύλωvαv ακόμα με την αστυνομοκρατία νομίζεις, αν τους άνοιγαν τα κεφάλια οι ομοϊδεάτες τους; Θα έπεφτε η κυβέρνηση σε έναν μήνα, αλλά πού μυαλό;

Αν είχαμε μυαλό, δεν θα μας κυβερνούσαν αυτοί έτσι κι αλλιώς.

Τώρα μας έχουν φάει οι συμβολισμοί και το Πολυτεχνείο ζει, ο Αλέξης ζει, ο Τσε ζει, ο Άρης ζει. Αυτοί ζουν. Μόνο που πολλοί από εμάς δεν ζουν, και δεν το έχουν καταλάβει καν.

Σημείωση συντάκτη Νο 2, με καίει και πρέπει να το βγάλω από μέσα μου, αν και νομίζω σου το έχω ξαναγράψει. Αυτή η μ@λακία με τον Τσίπρα, που μαζί με τα κάλαντα σήμερα (24/12) του είπαν και το Bella Ciao, κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσει. Μας έχει γ@μήσει ο Τσίπρας και το Bella Ciao, λες και γράφτηκε για άτομα σαν και τα μούτρα τους. Το τραγούδι αυτό ανήκει στον κόσμο που “θάφτηκε κάτω από το όμορφο λουλούδι του Αντάρτη, που πέθανε για την ελευθερία”. Δεν ανήκει σε πολιτικούς που γλείφουν κώλoυς και κάνουν τούμπες για να μην ξεκολλήσουν από τις καρέκλες της εξουσίας, δεν ανήκει σε κανέναν από εμάς που κάθεται στο σπίτι του και γράφει στον υπολογιστή του. Είναι ένα όμορφο και συμβολικό τραγούδι, και, αν ήξεραν το ελάχιστο από την πραγματικότητα του αντάρτικου, θα έπρεπε να το βουλώσουν κάποια στιγμή. Η πραγματικότητα είναι πως κανένας δεν έθαψε κάτω από το όμορφο λουλούδι τον παππού μου και τα αδέρφια του, αλλά τα πτώματά τους πετάχτηκαν σε ομαδικούς τάφους ή ξεμειναν βυθισμένα και αζήτητα στους βάλτους της Φθιώτιδας. Όπως και των άλλων ανταρτών, που αποκεφαλιστηκαν και παλουκώθηκαν για παραδειγματισμό. Κάθεται ο κάθε παπαρολόγος και ονειρεύεται πώς θα πάρει τα βουνά να πάει να κάνει τον αντάρτη, νισάφι πια…

Η πιο επαναστατική ενέργεια που έχει απομείνει είναι το περπάτημα εν μέσω χτυπημάτων και δακρυγόνων, τρικάκια και συνθήματα. Στο τσακίρ κέφ’ και το γράψιμο στο ίντερνετ, όπου εκδηλώνεται η αγανάκτησή μας για την κρατική βία και καταστολή, λες και χθες δεν υπήρχε.

Αχ, αυτή η υπέροχη φάση που λέγεται Δημοκρατία! Που τον λαό τον κάνει ό,τι γουστάρει ο καπιταλισμός, που ελέγχει τα ΜΜΕ και τα social media, που ασκεί πίεση στις αγορές, και απειλεί με επιστροφή στην δραχμή…

Έχουμε ξεχάσει πως η δημαγωγία και η συκοφαντία άνθισαν στον αρχαίο εκείνο ομώνυμο με εμάς λαό που επινόησε το συγκεκριμένο πολίτευμα.

Ούτε καπιταλισμός, ούτε ΜΜΕ, ούτε τίποτα. Αγνή σκατοψυχιά συνδυασμένη με το συμφέρον της κλίκας.

Το σύστημα αυτό δεν μας το καπέλωσαν οι εξωγήινοι, μόνοι μας το φτιάξαμε. Είναι το μοναδικό σύστημα το οποίο υπακούει την θέληση του λαού, και, αν ο λαός δεν είναι διατεθειμένος να υποστηρίξει την επιλογή του στην κάλπη, τότε δεν φταίει το σύστημα.

Όταν ο ηγέτης αμφισβητεί την άμεση λαϊκή εντολή, ο λαός μπορεί να τον αλλάξει. Το ότι υπάρχει π.χ. ΣΥΡΙΖΑ μετά το δημοψήφισμα, δεν είναι λάθος του πολιτεύματος και του συστήματος. Ο κόσμος του 60%+ που είδε την ψήφο του να γίνεται κωλόχαρτο, μάλλον κατά βάθος δεν ήθελε να γίνει Βενεζουέλα και να ψάχνει για χαρτί υγείας, και ανακουφίστηκε με την κωλοτούμπα.

Μπόρεσε, όμως, ένα μεγάλο κομμάτι αυτού του κόσμου να παίξει για λίγο τον προδομένο επαναστάτη χωρίς αντίκτυπο για μία φορά στη ζωή του. Το πιθανότερο είναι πως κανείς από αυτούς που ψήφιζε δεν πίστευε πως θα πιάσει πάνω από 50% η επαναστατική εκδοχή (δεν γράφω “όχι” και “ναι”, καθώς δεν κατάλαβε κανείς σε τι συμφωνούσε και σε τι διαφωνούσε), οπότε μάλλον την είδε πανηγύρι την φάση.

Αν πάλι δεχόμαστε ότι η δημοκρατία είναι τόσο ευάλωτη στις κακόβουλες προθέσεις των Ολίγων, ποια η διαφορά με την ολιγαρχία; Η βιτρίνα; Δεν έχει μείνει βιτρίνα πλέον, ούτε καν αυτό δεν τους (μας) έχει μείνει.

Καθώς το γράψιμο του κειμένου αυτού ακολουθεί την συνηθισμένη πρακτική του “αρχίζω Σάββατο και με έχει πάρει Τρίτη και δεν θυμάμαι από πού ξεκίνησα” (Σ.Σ. Νο 3, άρχισα πριν 15 ημέρες), οι εξελίξεις τρέχουν.

Οι αριστεροί επαναστάτες του ΣΥΡΙΖΑ καταθέτουν τροπολογίες στη βουλή για οικονομική ενίσχυση των αστυνομικών, πρωτεργάτες της υγειονομικής κρίσης. Βλέπουμε όλοι άλλωστε την υπεράνθρωπη προσπάθεια που απαιτείται για να δέρνεις τον κόσμο στα καλά καθούμενα. Μην πω για τις ανθοδέσμες, επικίνδυνα πράγματα.

Απορώ πραγματικά τι θα σκέφτεται η μητέρα του Παύλου, η μητέρα του Αλέξη, η μητέρα του Ζακ με την πρόταση αυτή! Ένα μισθουλάκι παραπάνω σε αυτούς που εκτέλεσαν ή κάθονταν και κοίταζαν όσο κάποιοι εκτελούσαν τα παιδιά τους, κάργα επανάσταση ο ΣΥΡΙΖΑς ρε παιδί μου!

Ρε γ@μώ το οτιδήποτε έχετε και δεν έχετε, θέλω να σας ψηφίσω για να ξεφορτωθώ αυτούς εδώ και εσείς προσπαθείτε να με αποτρέψετε;

Τέλος πάντων, τι έλεγα; Α, ναι. Κάτι για δημοκρατία. Την δημοκρατία των λίγων, αφού οι πολλοί δεν καταλαβαίνουν πως το συμφέρον τους περνά από το συμφέρον όλων και όχι μόνο της συντεχνίας τους. Ζούμε σε μια de facto ολιγαρχία σε παγκόσμιο επίπεδο.

Σιγά την μεγάλη ανακάλυψη θα μου πεις. Όχι, δεν το κατάλαβα τώρα, πάνε τουλάχιστον 25 χρόνια που το έχω συνειδητοποιήσει, γι’ αυτό δεν χολοσκάω περισσότερο από το κανονικό.

Διάβασα και κάτι πολύ πετυχημένο: Δείτε τη σημερινή κρίση με την πανδημία σαν πρόβα τζενεράλε για αυτό που έχει να συμβεί, όταν η κλιματική αλλαγή γίνει ανυπόφορη. Ο καθένας για τον εαυτό του και για όλους μας ο θεός (ο ποιος;).

Όπως και να έχει, αυτή την περίοδο το είχα ρίξει λίγο έξω και είπα να φρεσκάρω τις γνώσεις μου για τον Μαρξισμό-Λενινισμό, τον Άνταμ Σμιθ κλπ, αφού κάτι ψιλά τα είχα διαβάσει καμιά τριανταριά χρόνια πριν και ανάθεμα αν θυμόμουν και πολλά πράγματα· τίποτα δηλαδή για να είμαι ειλικρινής. Με πήρε μπάλα η ζωή βλέπεις, πού να τα προλάβω όλα;

Περιττό να πω ό,τι είχα γουρλώσει τα μάτια και μονολογούσα κάθε 5 λεπτά “μ@λάκα μου τι μ@λακίες έλεγαν οι τύποι;”. Η σκέψη τους ήταν τόσο απλοϊκή και τόσο λανθασμένη που είχα φρικάρει κυριολεκτικά. Θα μου πεις, τα βλέπεις μετά από δύο αιώνες, λογικό είναι με τις πληροφορίες που έχεις, βλέποντας την κατάληξη της ιστορίας κλπ κλπ κλπ.

Όχι, ήταν μ@λακίες από τότε. Λάθος εντελώς σε επίπεδο απλής αριθμητικής, ούτε καν σε αφηρημένο και φιλοσοφικό επίπεδο, γιατί εκεί ό,τι θέλεις πιστεύεις. Ο μόνος λόγος για τον οποίο μπορεί κανείς να αποφασίσει να βασίσει τις πολιτικές του επιλογές και το όραμα για το πώς θα αλλάξει ο κόσμος σε αυτά τα γραπτά, είναι γιατί έχει ανάγκη από μια θρησκεία αλλά δεν θέλει θεό.

Δεν είναι τυχαίο πως 99% των χωρών με κομμουνιστικά καθεστώτα κατέληξαν σε απολυταρχικά προσωποκεντρικά συστήματα εξουσίας με δύναμη ζωής και θανάτου στον λαό που λατρεύει ή φοβάται τον ηγέτη σαν να είναι ζωντανός θεός.

Πέρασε όμως η ώρα, πέρασαν οι ημέρες, και αν δεν κλείσω το κείμενο κάπου εδώ, λίγο απότομα, θα το ξαναπαρατήσω και θα το στείλω τον Δεκέμβριο του 2025. Τότε θα έχει μόλις τελειώσει η καραντίνα και θα είναι όλοι έξω παραδομένοι στις απολαύσεις της σάρκας, και δεν θα το διαβάσει κανείς. Τόση σοφία να πάει χαμένη;

Κλείνω λοιπόν, χωρίς να δώσω καμία απολύτως συμβουλή για τον κορωνοϊό. Κάντε ό,τι θέλετε! Κλειστείτε, κλειδαμπαρωθείτε, θαφτείτε, βγείτε έξω γυμvοί, πάρτε ναρκωτικά και κάντε ομαδικό σeξ χωρίς προφυλάξεις στα βουνά και στις λίμνες, σας βαρέθηκε η ψυχή μου πια…

Ό,τι και να κάνετε διασκεδάστε το, και ευχηθείτε να έχει ακόμα λάδι το καντήλι σας.

Την αγάπη μου και τις ευχές μου, από την απόλυτη απομόνωση και ερημιά της ελληνικής επαρχίας

Βασίλης

Υ.Γ. Σε μια ακόμα πεσσιμιστική νότα, το συμπέρασμά μου δεν διαφέρει από των περισσότερων ίσως αναγνωστών του μπλογκ: Οι περισσότεροι από εμάς περισσεύουν πλέον στο σύστημα αυτό, και για αυτόν τον λόγο αδιαφορεί εμφανώς και προκλητικά για την τύχη τους. Το μόνο που δείχνει να αυξάνει τις πιθανότητες επιβίωσης είναι να έχει συνειδητοποιήσει κανείς αν ανήκει σε αυτούς που δεν χρησιμεύουν καθόλου ή χρησιμεύουν ακόμα (και σε ποιο βαθμό) στο σύστημα και να σχεδιάσουν τη ζωή τους ανάλογα. Έχει εδώ και χρόνια επικρατήσει στο κεφάλι του μέσου πολίτη η ψευδαίσθηση ότι ο κόσμος δεν γυρίζει χωρίς την έγκρισή του, και γι’ αυτό μένει με το στόμα ανοιχτό όταν του στερούν και του καταπατούν ακόμα και τα βασικά δημοκρατικά και ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες.

(Φίλε Βασίλη, δίνε πόνο. Ναι, Βασίλη, θα τους σώσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Το ίδιο μαγαζί δηλαδή. Γιατί πρέπει να είναι εντελώς ηλίθιος κάποιος, για να μην έχει καταλάβει ακόμα πως Νέα Δημοκρατία και ΣΥΡΙΖΑ είναι το ίδιο μαγαζί του ίδιου συστήματος, των ίδιων ολιγαρχών. Όπως ήταν το ίδιο μαγαζί τόσα χρόνια, η Νέα Δημοκρατία με το ΠΑΣΟΚ, που μετακόμισε στον ΣΥΡΙΖΑ. Άσε τους εκεί με τον Τσίπρα τον απατεώνα, να τραγουδάνε το Bella Ciao. Μια ζωή υποκρισία και ψευτιά, και μαγκιές και καριέρες με τους αγώνες των αριστερών που έχυσαν το αίμα τους. Ναι, σιχαίνομαι τον Άδωνη αλλά σιχαίνομαι και τους αριστερούς του κώλoυ. Ας πάρουν πάλι ΣΥΡΙΖΑ και Τσίπρα οι Έλληνες -γιατί την πρώτη φορά δεν κατάλαβαν περί τίνος πρόκειται- και μετά πάλι Νέα Δημοκρατία με Κώστα Μπακογιάννη. Στην δημοκρατία έχεις …επιλογές. Ειδικά στην δημοκρατία ενός προτεκτοράτου, που ετοιμάζεται να γιορτάσει τα 200 χρόνια …ελευθερίας, έχοντας υπογράψει 100 χρόνια υποθήκευσης της χώρας. Τρελό γέλιο. Βέβαια, δεν φταίνε οι πολιτικοί· είναι προφανές πια πως οι περισσότεροι πολίτες είναι καθυστερημένοι. Βασίλη, θα συνοψίσω αυτά που έγραψες στη φράση “ο καθένας αντιλαμβάνεται το πρόβλημα, όταν φτάσει στον δικό του κώλo”. Αλλά τότε είναι αργά. Βασίλη, το τελευταίο διάστημα, δεν ξέρω για ποιο λόγο, λαμβάνω μέιλ από ανθρώπους που μου ζητάνε συγγνώμη επειδή με είχαν βρίσει πριν από πέντε, δέκα ή δεκαπέντε χρόνια. Το συνδέω με το κείμενό σου γιατί έγραψες πως “περισσεύουμε”. Όταν έγραψα το 2012 “Περισσεύετε”, πολλοί το είχαν βρει υπερβολικό και συναισθηματικό. Τώρα που έχασαν τις δουλειές τους και δεν έχουν μία -όπως ένας κύριος που μου έγραψε-, το εκτιμούν το κείμενο γιατί τώρα είναι αυτοί που περισσεύουν. Πάντως, εγώ το κείμενο αυτό το είχα γράψει σε μια εποχή που η τσέπη μου ήταν γεμάτη -επειδή είχα δουλέψει σε τηλεόραση, ραδιόφωνο και περιοδικά-, ενώ δεν περίσσευα καθόλου γιατί οι προτάσεις έπεφταν βροχή. Βασίλη, το τελευταίο διάστημα που πολλοί λένε “κάτι πρέπει να κάνουμε” -ακριβώς γιατί τώρα κινδυνεύουν αυτοί-, θυμάμαι εκείνο το τραγούδι που έχω ακούσει στα Δωδεκάνησα, που λέει “Αγάπα με να σ’ αγαπώ, θέλε με να σε θέλω, γιατί θε να ‘ρθει ένας καιρός, να θες και να μην θέλω”. Ε, τώρα που θέλουν οι άλλοι, δεν θέλω εγώ. Οπότε, θα πάω για μπάνιο. Οι Έλληνες είναι μια χαμένη περίπτωση -εκτός από αυτούς που φεύγουν και σώζονται- αλλά η Ελλάδα είναι όμορφη. Άντε, να την κατοικήσουν άνθρωποι από άλλες χώρες -έτσι θα γίνει-, πριν προλάβουν οι άπληστοι Έλληνες να την κάνουν σαν τα μούτρα τους. Να είσαι καλά και να είσαι πάντα ο εθνικός μας γκουρού, Βασίλη. Την αγάπη μου. Και σε ευχαριστώ για όλα.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.