Οδηγός επιβίωσης για τις Ηνωμένες Πολιτείες (άνθρωπος δεν θα μείνει στην Ελλάδα)

Οδηγός επιβίωσης για τις Ηνωμένες Πολιτείες (άνθρωπος δεν θα μείνει στην Ελλάδα)Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Τώρα που γέμισα καθαρό οξυγόνο -πραγματικά δεν ξέρω αν έχω ξανανιώσει τόσο ελεύθερος εκεί πάνω- ας ξεκινήσω με αυτό που απέφυγα να γίνει χθες το τρίτο υστερόγραφο.

Ίσως έκανα την καλύτερη επιλογή να ακούσω, το πρώτο βράδυ που γύρισα στο σπίτι, όλα όσα ειπώθηκαν και γράφτηκαν στο blog το διάστημα της εκδρομής, αφού τα περισσότερα είναι υπέροχα και εξόχως διδακτικά.

Και χρήσιμα …πολεμοφόδια στην περίεργη και μάλλον κάπως επικίνδυνη εποχή που ζούμε.

Εμένα προσωπικά με βοηθάνε όλα, και όταν λέω όλα το εννοώ, ώστε να μην γίνει το μυαλό κουρκούτι από τις πολλές ειδήσεις, τις οποίες εμείς τις καπνίζουμε και από πάνω αχαχαχα.

Να σας πω, επίσης, ότι παίζει να ζούμε αναγκαστικά στο βουνό το επόμενο διάστημα, γιατί είμαστε όλοι χρεωμένοι μέχρι τα μπούνια στις ΗΠΑ, και πραγματικά δεν ξέρω πότε ακριβώς θα αρχίσει αυτή η φιέστα.

Πραγματικά, αν γράψω τώρα οδηγό επιβίωσης για τις ΗΠΑ, θα νομίσετε ότι μιλάμε για κάποια τροπική ζούγκλα.

Οπότε, αν έχει κάποιος οδηγό επιβίωσης για την Κούβα, θα ήταν χρησιμότατος χαχαχα.

Αν με παρακούσετε, να ξέρετε: χρειάζεστε αλεξίσφαιρο, να είστε υγιέστατοι -δηλαδή να μην χρειαστείτε ποτέ τα αμερικανικά νοσοκομεία- και να μην τρώτε πολύ (μην σας ξεγελάει η παχυσαρκία πολλών Αμερικανών, δεν θα σας αφορά για μεγάλο διάστημα).

Και αυτά γιατί, αν δεν δουλεύεις 10 μέρες τη βδομάδα, δεν έχεις ούτε τα βασικά -και σε σχέση με τη Γερμανία η περίθαλψη δαγκώνει τρομερά άσχημα-, ενώ και οι εταιρείες φροντίζουν να μετακυλούν το όποιο κόστος της ασφάλισης στον εργαζόμενο, έμμεσα ή άμεσα.

Φαντάσου πόσο χειρότερη είναι η Ελλάδα, για να μην μπαίνει καν θέμα συζήτησης ανάμεσα σ’ αυτήν και στις ΗΠΑ -η οποία Ελλάδα δεν είναι πλέον ούτε για διακοπές. Θα το καταλάβουν πολλοί το καλοκαίρι του 2021, ότι δεν είναι πια ούτε γι’ αυτό.

Ίσως ξενίζει λίγο, που αμέσως τα λέω τόσο μαύρα για τις ΗΠΑ, αλλά δεν μου αρέσουν τα περιτυλίγματα και οι σάλτσες, ενώ δεν θέλω να διαφημίσω οποιαδήποτε χώρα αδυνατεί να προσφέρει τα αυτονόητα σε όλους τους κατοίκους της.

Γιατί η Αμερική μπορεί να είναι η πρώτη οικονομία του πλανήτη, αλλά είναι και η πιο καπιταλιστική. Καλά τα λένε ο Δημήτρης και ο Ηλίας και τα άλλα παιδιά, για τις παροχές που απολαμβάνεις σε κάποιες χώρες, αλλά στις χώρες που αναφέρουν υπάρχει και ένα κάποιο προστατευτικό πλαίσιο.

Στις ΗΠΑ, προστατευτικό πλαίσιο λέμε τα …αυτόματα.

Και άνεργος στις ΗΠΑ σημαίνει αυτομάτως άστεγος ή πάμφτωχος.

Δεν κάνω τώρα τον συνήγορο του διαβόλου, αλλά δεν ξέρετε πόσο τυχεροί είστε να έχετε ένα κάποιο κοινωνικό κράτος να προστατεύει σε κάποιο βαθμό από την πολλή ελευθερία των αγορών.

Αυτό είναι και το μεγάλο της μειονέκτημα.

Τα πάντα μετριούνται σε δολάρια και σεντς.

Τα πάντα.

Και που δεν ισχύει αυτό, όμως;

Αυτό που θέλω να πω και καταλήγω να το πάω γύρω-γύρω είναι πως δεν θέλω άλλους Έλληνες στις ΗΠΑ, οπότε να μάθετε γερμανικά χαχαχαχα.

Πέραν της πλάκας, ρε εσείς, όσοι (λίγοι) Έλληνες έρχονται ΗΠΑ μπαίνουν μέσω … -Αστόριας -τσιπ τους βάζουν;- και γενικά η ελληνική κοινότητα είναι μακριά και αγαπημένοι, ενώ γεμίσαμε και πολλούς ανακριτές τώρα τελευταία, δεν ξέρω γιατί.

Αν έρθετε για να γνωρίσετε μια πραγματικά υπέροχη πολυεπίπεδη κοινωνία, που είναι πολύ περισσότερα απ’ όσα δείχνει, αφήστε την Ελλάδα και τον Έλληνα μέσα σας, πίσω στην Ελλάδα. Γιατί η Ελλάδα είναι ένα μεγάλο χωριό. Και οι ΗΠΑ το εντελώς αντίθετο.

Δεν θέλω άλλους Ελληνοαμερικανούς, μην μου το κάνετε αυτό. Οι πιο πολλοί Έλληνες έρχονται εδώ και κάνουν παρέα μεταξύ τους, τους νοιάζει μόνο το οικονομικό, οπότε ειλικρινά δεν βλέπω το νόημα αυτού. Δεν είναι το παν τα λεφτά στον κόσμο, και ας περιστρέφονται όλα γύρω απ’ αυτά. Δηλαδή, χάνει όποιος κοιτάει μόνο το οικονομικό.

Επίσης, δεν μπορώ να τα γράψω όπως ο Δημήτρης, ο Γιώργος, ο Greco Maltese και ο Ηλίας, γιατί γεννήθηκα και μεγάλωσα εδώ. Μετανάστης -μάλλον …τουρίστας- υπήρξα στην Ελλάδα και όχι το ανάποδο, αφού απλά επέστρεψα στα πάτρια εδάφη.

Δεν αντιμετώπισα, δηλαδή, τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει κάποιος “ξένος” σε μια καινούρια χώρα, και το κυριότερο δεν χρειάστηκε να επανεκκινήσω από το μηδέν.

Συνεπώς, δεν θα μπορέσω να τα εξειδικεύσω, στο βαθμό της προσωπικής εμπειρίας που έχουν τα άλλα παιδιά από την μετανάστευσή τους, εκτός ίσως κάνοντας κάποιες συγκρίσεις ανάμεσα στη ζωή εδώ και τη ζωή στην Ελλάδα -πιάνεται αυτό;

Δηλαδή, μάλλον πρέπει να γράψω έναν οδηγό επιβίωσης για την Ελλάδα.

Υπάρχει, κατ’ αρχάς, μια παλιά ρήση που λέει «η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της» και είναι κυριολεκτική.

Πρώτη και τελευταία συμβουλή: μακριά από την Ελλάδα και τους Έλληνες.

Άρα, όσο πιο μακριά γίνεται. Τσουπ, τον έγραψα.

(Σε μια εικόνα, ο οδηγός επιβίωσης για τις ΗΠΑ, για όσους βαριούνται να διαβάζουν σεντόνια)

Οπότε τώρα που σοβαρεύτηκα να πω δυο-τρία πράγματα, που δεν ξέρω αν είναι οδηγός -αν και ρώτησα και άλλους- πάντως κάτι θα είναι.

Τέλος πάντων, το πρώτο και κυριότερο πρόβλημα που πρέπει κάποιος να λύσει, πριν ή αφού έρθει ΗΠΑ, είναι η πράσινη κάρτα/βίζα.

Όποιος το σκέφτεται για εδώ πρέπει όπωσ-και-δήποτε να ξεκαθαρίσει αυτό το ζήτημα, πάνω απ’ όλα τα υπόλοιπα, γιατί χωρίς τη βίζα τα πράγματα δυσκολεύουν πολλαπλάσια.

Αν έχετε προσόντα -τη σιχαίνομαι τη λέξη-, και λεφτά, είναι πάντα διαφορετικά τα πράγματα.

Και όταν λέω προσόντα, μιλάμε για λίστα γάμου. Δηλαδή η μετακίνηση στις ΗΠΑ είναι συνοικέσιο. Θα την παντρευτείτε και θα σας παντρευτεί και θέλει μια κάποια προίκα.

Είναι ένα πολύ μεγάλο μειονέκτημα που δεν υπάρχει εύκολος τρόπος να το προσπεράσεις, εκτός της φιλοξενίας και βοήθειας από φιλικό πρόσωπο, ενώ παρότι υπάρχει και ειδική βίζα για λόγους εργασίας, δεν τις παρέχουν και πολλές εταιρείες, δηλαδή δεν ψάχνουν εργαζομένους από άλλες χώρες γιατί βρίσκουν άνετα εντός της χώρας. Σπανίζει η εισαγωγή εργαζομένων, με εξαίρεση τους Μεξικανούς που δουλεύουν στις νότιες πολιτείες, αλλά αυτό είναι εντελώς διαφορετικό ζήτημα.

Γι’ αυτό και πολλοί άνθρωποι ζουν και εργάζονται παράνομα στις ΗΠΑ. Είναι τραγικό αυτό το σύστημα. Και πολύ ταξικό, βεβαίως. Απαιτούνται κάποια σημαντικά χρήματα, καλύτερα να γίνεται μέσω δικηγόρου που γνωρίζει θέματα μετανάστευσης γιατί είναι μια κάποια ταλαιπωρία, όμως ψάξτε για κάποιον που το ξέρει διεξοδικά, μην ακούτε τον έναν και τον άλλον, και συγγνώμη αλλά τ’ ότι είμαι κάτοικος ΗΠΑ, δεν σημαίνει κιόλας ότι γνωρίζω τις διαδικασίες απόκτησης ιθαγένειας ή τα εμπόδια που πρέπει να ξεπεράσει κάποιος ώστε να πάρει άδεια διαμονής στη χώρα, οπότε δεν θέλω να παραπληροφορήσω.

Και ειλικρινά, δεν ξέρω αν αξίζει να περάσεις αυτό τον γολγοθά για να έρθεις σε μια χώρα με τεράστιες κοινωνικές ανισότητες και προβλήματα που δεν μπορεί πια να κρύψει κάτω από το χαλί.
Γι’ αυτό και είμαι πολύ διστακτικός να συνεχίζω να γράφω το κείμενο.

Είναι καλύτερα από την Ελλάδα; Δεν το συζητώ. Είναι, όμως, η καλύτερη δυνατή επιλογή, απ’ τη στιγμή που η μετακίνηση εντός της ΕΕ είναι σχετικά παιχνιδάκι; Μάλλον, όχι. Και αν είναι να μπλέκεις με βίζες, γιατί όχι Αυστραλία ή Νέα Ζηλανδία.

Οπότε, πάτε ρε παιδί μου Γερμανία ή Αγγλία ή Ολλανδία (Κώστα, τα φώτα σου). Δαγκωτό. Και αν κάνεις εκεί την αρχή δεν βλέπω το λόγο να μετακομίσεις ΗΠΑ, όπως έκανε πχ ο Δημήτρης από την Αγγλία για τη Γερμανία ή ο Ηλίας προς την Ελβετία.

Αν και πάλι δεν πτοηθήκατε, τότε η εμπειρία είναι ανεπανάληπτη.

Δεν σου φτάνει μια ζωή για να τη ζήσεις.

Ενώ θα λέτε σε 10 χρόνια ότι ζείτε στην πρώτη σοσιαλιστική χώρα του πλανήτη (καλά γελάτε εσείς).

Στις ΗΠΑ, κυριολεκτικά, υπάρχουν τα πάντα και οι πάντες. Δεν βαριέσαι ποτέ. Ποτέ, όμως. Αν και συνήθως δεν θα βρίσκεις το χρόνο, αλλά πολλούς δεν τους πειράζει αυτό, γιατί πάντα έχεις κάτι να κάνεις.

Δεν λέω, κιόλας, πως θα βρείτε φίλους με το τσουβάλι, αλλά δύσκολα θα νιώσετε μόνοι, καλά μιλάμε για μια τεράστια χώρα, εκτός αν αποφασίσετε να μείνετε σε διαμέρισμα στη Νέα Υόρκη και να μην κάνετε παρέα με άλλα έθνη.

Δεν ξέρω, έτσι ένιωθα πάντα και ειδικά μετά την εμπειρία της Ελλάδας. Σε άλλους μπορεί να μην αρέσει και να νιώθουν αποκομμένοι απ’ όλα.

Επίσης, πολύ μεγάλα κομμάτια της αμερικανικής κοινωνίας έχουν την αίσθηση της κοινότητας.

Θα βρείτε, τέλος πάντων, την κοινότητα που σας ταιριάζει -ειλικρινά είναι εντελώς αποβλακωμένοι οι Έλληνες που πάνε ΗΠΑ και ψάχνουν Έλληνες, μακριά λέμε- και θα έχετε έμπρακτη, ειλικρινή υποστήριξη.

Υπάρχει και ιδιωτεία, αλλά συγκριτικά με τις ευρωπαϊκές χώρες είναι μάλλον προσβλητική η σύγκριση. Δεν ξέρω μου φάνηκαν πιο αποκομμένοι οι Ευρωπαίοι και το ίδιο μου λέγανε και πολλοί για εμάς.

Η γραφειοκρατία, επίσης, είναι μπόλικη -και κάθε πολιτεία κάνει τα δικά της- αλλά προχωράει χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα και δεν θα σε τρέχουν οι υπηρεσίες για μια …σφραγίδα.

Παρ’ όλα αυτά, τα πάντα πρέπει να δηλωθούν/διευθετηθούν σχεδόν αμέσως, από την διαμονή μέχρι το δίπλωμα οδήγησης. Και αν αλλάξετε πολιτεία, το ίδιο πάλι από την αρχή, αφού κάθε πολιτεία έχει τη νομοθεσία της και λειτουργεί σαν ξεχωριστό κρατίδιο. Θα βαρεθείτε να συμπληρώνετε φόρμες.

Σπίτια υπάρχουν για όλα τα πορτοφόλια, αλλά στην συντριπτική τους πλειονότητα απαιτούν μια σταθερή, καλή δουλειά -γι’ αυτό και τα ξενοδοχεία και τα μοτέλ κάνουν χρυσές δουλειές.

Το κομμάτι που θέλει την περισσότερη προσοχή απ’ όλα είναι -ποιο άλλο- το τραπεζικό.

Ένα απ’ τα πρώτα πράγματα που κάνεις είναι να ανοίξεις τραπεζικό λογαριασμό. Μισθοδοσία, πληρωμές λογαριασμών, πάρα πολλά πράγματα γίνονται μέσω των τραπεζών, ενώ πιθανόν να χρειαστεί κάποιος να δανειστεί και χρήματα· δυστυχώς και σ’ αυτό οι ΗΠΑ φρόντισαν να τα χτίσουν όλα γύρω από μια τράπεζα, αν και αρκετοί αντιστεκόμαστε στο …σπορ.

Η πρόσβαση σε τραπεζικό δανεισμό είναι εύκολη, σε βαθμό αηδίας, αλλά υπάρχει ένα σκορ που όταν είναι χαμηλό δεν μπορείς να νοικιάσεις σπίτι, να αγοράσεις αυτοκίνητο και διάφορα άλλα, οπότε θέλει πάντα προσοχή.

Επίσης, σε αντίθεση με την Ελλάδα, η συντριπτική πλειοψηφία των εργοδοτών πληρώνουν ότι συμφωνήσατε -αρκεί να είναι χαμηλές οι προσδοκίες, οι μισθοί δεν είναι ανάλογοι της εργασίας που παρέχεται, κάτι που απασχολεί όλο και πιο έντονα τους πολίτες- αλλά τουλάχιστον σε πληρώνουν πάντα στην ώρα τους, ενώ δεν σας βρίζουν από πάνω που θέλετε να πληρωθείτε, αλήτες, κάτι που στην Ελλάδα κατάντησε εμετικό.

Φυσικά δεν μιλάω για τις μεγάλες εταιρείες, πχ Amazon ή Walmart γιατί εκεί τα πράγματα είναι απαράδεκτα γι’ αυτό και έχουν συνέχεια διαθέσιμες θέσεις, και πάντα βρίσκουν γιατί η αγορά εργασίας είναι λίγο Fortnite.

Σαφέστατα προτιμήστε μικρότερα εταιρικά σχήματα και όχι κολοσσούς, παρότι σε κάποιες (μάλλον σπάνιες) περιπτώσεις οι «μεγάλοι» μπορεί να προσφέρουν οικονομικά κίνητρα. Καλύτερα μην τσιμπήσετε. Πάντα έχει πολύ τυράκι η φάκα.

Ακόμα και έτσι η Αμερική έχει «ευκαιρίες». Ναι. Έχει ευκαιρίες ακόμα και τώρα, που η ανεργία άρχισε πάλι να θερίζει.

Και ναι, ανταμείβει σε πολλές περιπτώσεις. Και δεν χρειάζεται να κουβαλάς μαζί τον μπάρμπα από την Κορώνη, για να ανοίξουν κάποιες πόρτες.

Αρκεί να είσαι προετοιμασμένος να ξοδέψεις το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας σου στη δουλειά και στην μετακίνηση από και προς τη δουλειά, οι αποστάσεις είναι τεράστιες, τεράστιες όμως, και χωρίς αυτοκίνητο ετοιμάσου να κοιμάσαι στο γραφείο.

Βασικό και να μην έρθει κανείς μόνος του στις ΗΠΑ ή να έχει έστω κάποιο φιλικό πρόσωπο εδώ, γιατί θα χαθεί πριν καλά-καλά ξεκινήσει και μετά δεν θα θέλει οδηγό επιβίωσης αλλά οδηγό απόδρασης.

Δεν είναι εύκολη χώρα για τον νέο μετανάστη, αλλά αυτό νομίζω συμβαίνει σε όλες τις δυτικές χώρες -απ’ όσα ακούω για αυτές-, και μπορείς ενδεχομένως να ανέλθεις δουλεύοντας σκληρά.

Απλά δεν είναι και η Γη της …Επαγγελίας.

Οι ΗΠΑ είναι μια θελκτική χώρα, εφόσον έχεις τα χρήματα. Αν δεν τα έχεις, είναι κόλαση. Θέλει ένα σημαντικό κεφάλαιο -δεν υπάρχει εδώ εκκίνηση από το σημείο μηδέν, ίσως κάποτε, τώρα πια όχι- και δεν μπορώ να το ωραιοποιήσω. Και οι περισσότεροι Έλληνες που έρχονται τις τελευταίες δεκαετίες εκμεταλλεύονται την παρουσία συγγενών τους ή φίλων ή τη βοήθειά τους.

Ξαναλέω, είναι μια βαθιά ταξική κοινωνία που δεν συγχωράει «λάθη», ούτε είναι εύκολο να ξεκολλήσεις πάνω από τα περίπου 30-40.000 δολλάρια το έτος που πρέπει να βγάζει ένας άνθρωπος για να ζει αξιοπρεπώς. Μην ακούτε βλακείες για 50 και 60 ή 100 χιλιαρικάκια. Αφορά τους λίγους και όχι τους πολλούς.

Οι άδειες σε πολλές περιπτώσεις είναι απλήρωτες, δεν υπάρχει πάντα υποχρέωση γι’ αυτό, οι ασφαλιστικές παροχές ανέκδοτο -νομίζω το είπα ήδη-, και παρότι οι τιμές είναι πολύ χαμηλές σε πολλά πράγματα, κάποια άλλα είναι πανάκριβα, και συνήθως είναι αυτά που απογειώνουν το βιοτικό επίπεδο ενός ανθρώπου.

Συγκεκριμένα ηλεκτρικές συσκευές, κρέας, ρούχα, ρεύμα, καύσιμα, αυτοκίνητα σε σχέση με την Ευρώπη είναι σαν να είμαστε σε διαρκείς εκπτώσεις.

Αλλά φρούτα και λαχανικά, ιατρικές υπηρεσίες και φάρμακα, να φας ή να βγεις έξω -όχι fast food-, ενοίκια, το νερό σε πάρα πολλές κομητείες, το ίντερνετ σε σχέση με τις προσφερόμενες ταχύτητες μάλλον τσούζουν. Αν και προσωπικά μου φάνηκε πολύ ακριβότερο το κόστος διαβίωσης στην Ελλάδα, οπότε όλα είναι θέμα οπτικής.

Και ίσως να ξετρελαθείτε με την ποικιλία των προϊόντων στο σουπερμάρκετ. Στις ΗΠΑ έχουμε δισεκατομμύρια επιλογές και παραμέτρους ακόμα και όταν αγοράζουμε …προφυλακτικά και ουσιαστικά μόλις δυο επιλογές όταν ψηφίζουμε. Σούπερ;

Τι άλλο;

Α, τον καιρό, αν δεν πάτε στην Καλιφόρνια ή στην Αριζόνα, ξεχάστε τον.

Βαρύς και ασήκωτος σε πολλές πολιτείες. Κρύο, βροχή και ανάλογα χιόνι.

Πολύ κρύο και πολλή βροχή. Πολλή βροχή το τονίζω. Δεν έχετε δει ποτέ τόση. Ούτε χιόνι έχετε δει τόσο, εκτός αν μένετε σε καμιά Ιαπωνία. Όταν ήρθα στην Ελλάδα, νόμιζα για ένα διάστημα ότι από λάθος πήγα στο Μαρόκο. Στην Ελλάδα δεν βρέχει, πιτσιλάει.

Και η προτροπή μου σε όποιον το τολμήσει και το καταφέρει, να μεταναστεύσει στις ΗΠΑ, είναι να στρέψει αμέσως το ενδιαφέρον του προς την αμερικανική ύπαιθρο. Μένω σε μια μικρή, σχετικά, πόλη λίγα μίλια μακριά από μια αρκετά μεγάλη και ο τρόπος ζωής είναι πολύ ανθρώπινος -φύση, ελευθερία και ησυχία- χωρίς την παρακμή που συναντά κανείς σε πολύ απομακρυσμένους -από την κοινωνικοοικονομική δραστηριότητα- οικισμούς.

Οι μεγάλες πόλεις στις ΗΠΑ δεν είναι σαν το μαύρο χάλι της Αθήνας -και των απομιμήσεών της, δηλαδή των υπόλοιπων ελληνικών πόλεων-, είναι απλωμένες με μεγάλους δρόμους και πεζοδρόμια, με πράσινο οι περισσότερες, σωστή δόμηση και μπορείς να κινηθείς με μια κάποια άνεση, ακόμα περισσότερη τώρα που η κίνηση είναι αισθητά μειωμένη, ενώ δεν είναι δύσκολο να μάθεις το τοπικό οδικό δίκτυο, αλλά εντάξει υπάρχει και το GPS, που είναι must.

Οι περισσότεροι μετανάστες, βέβαια, προτιμούν τις μεγάλες πόλεις -γιατί εκεί υπάρχει ζήτηση για φθηνά εργατικά χέρια- και πέραν των αγροτικών εργασιών, στην ύπαιθρο λίγες δουλειές υπάρχουν για νεοεισερχόμενους, αλλά όλη η μαγεία είναι μακριά από τους ουρανοξύστες.

Στην ύπαιθρο τώρα υπάρχουν τρία βασικά ζητήματα:

1.Τα σπίτια είναι πολύ φθηνότερα, αλλά τα περισσότερα δεν είναι ποιοτικά -αν και για όσους έχουν μείνει σε δυαράκι στην Κυψέλη θα τους φανούν παλάτια- και υπάρχουν αρκετά θέματα σε πολλές περιοχές με τις υποδομές. Το καλύτερο είναι η πόλη να είναι σχετικά κοντά σε κάποιο μητροπολιτικό κέντρο -όχι πολύ κοντά γιατί θα είναι ακριβή- και να έχει τουλάχιστον 50-70.000 πληθυσμό.

2.Η μετακίνηση. Δεν τα καταφέρνεις χωρίς αυτοκίνητο. Τα μέσα μαζικής μεταφοράς είναι ελλιπή, το λιγότερο. Ποδήλατα και τέτοια που λέει ο Δημήτρης, ξεχάστε τα. Θα σκοτωθείς κατ’ αρχάς. Μόνο στην εξοχή. Τρένα ούτε για αστείο. Οι ΗΠΑ χτίστηκαν για οδήγηση και πτήσεις. Άρα, χρειάζεται στο αρχικό κεφάλαιο να υπολογιστεί η αγορά αυτοκινήτου, γι’ αυτό η ύπαιθρος δύσκολα απευθύνεται στο νέο μετανάστη που προσπαθεί να ορθοποδήσει πρώτα και που πρέπει να ξεκινήσει από «μέσα» στις μεγάλες πόλεις προς τα «έξω».

3. H ασφάλιση. Οι μισθοί είναι χαμηλότεροι, πολλές εταιρείες -όσες το κάνουν- δεν παρέχουν αξιοπρεπή ασφάλεια υγείας ή μισθό με τον οποίον να μπορείς να πληρώσεις μια καλή ασφάλιση, και γενικά το κόστος είναι τέτοιο που ουσιαστικά θα αναγκαστεί κάποιος να είναι υπο-ασφαλισμένος ή ανασφάλιστος. Και παρότι τα νοσοκομεία στην αμερικανική επαρχία δεν έχουν τις δαπάνες των αστικών, χρεώνουν σχεδόν τόσα ή άλλα τόσα. Λαβύρινθος.

Και τώρα που τον έγραψα, τον οδηγό -ας πούμε οδηγό- γράψτε με και, γενικά, γράψτε τους όλους στα κατάστιχά σας.

Γιατί δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποια μαγική συνταγή για να μπορέσει κάποιος να ζήσει ως άνθρωπος.

Καταλαβαίνω και αυτούς που θέλουν να τα βροντήξουν όλα και αυτούς που δεν θέλουν να το βάλουν ποτέ κάτω, και προσωπικά είμαι a little bit of both.

Είμαστε όλοι άπειροι και υποτίθεται ότι μαθαίνουμε μέσα από τα λάθη μας, απλά κάθε φορά καταφέρνουμε να κάνουμε καινούρια.

Η ζωή είναι λίγο trial and error.

Μην νομίζετε ότι ξέρει και κανείς μας τι του γίνεται χαχα. Το παλεύουμε και εμείς, καθημερινά, να βγάλουμε μια άκρη.

Τα βρόντηξα πριν κάποια χρόνια και τα πήγα κάπως καλύτερα, απ’ όταν προσπαθούσα, και το ανάποδο σε μια φάση, οπότε το παραδέχομαι ότι δεν βγάζω ντιπ άκρη τι πρέπει να κάνει κάποιος, ίσως γιατί δεν υπάρχει δρόμος για την ευτυχία, απλά η ευτυχία είναι ο δρόμος -κάτι που ακόμα παλεύω να το εφαρμόσω ως τρόπο ζωής.

Βασικά, ο καθένας μας λέει ό,τι θέλει και ο μόνος που ξέρει τι θέλετε είστε εσείς ο ίδιος.

Απλά όπως είπε και ο Ηλίας δεν μπορείς να προσπαθείς συνέχεια με τον ίδιο τρόπο και να περιμένεις άλλο αποτέλεσμα.

Δεν έχει νόημα δηλαδή να ζεις την ίδια κατάσταση ξανά και ξανά στην Ελλάδα. Οπότε, φεύγεις. Δεν απομένει κάτι άλλο.

Δεν είναι τόσο το δίλημμα γιατί να πάει κάποιος στην Αμερική, όσο γιατί να μείνει κάποιος στην Ελλάδα και πραγματικά αν δεν σε χωράει ένας τόπος, μην το σκέφτεσαι dude.

Δηλαδή μην αναβάλλετε για κανέναν και τίποτα τα όνειρά σας, ασχέτως των καταστάσεων γύρω σας, γιατί μια ζωή την έχουμε και αν δεν την γλεντήσουμε, δεν ξέρω τι στο διάολο ήρθαμε στη ζωή να κάνουμε.

Στην Ελλάδα θα γεράσετε γρήγορα, γιατί κάπου έχει ξεχαστεί αυτό, ότι οι άνθρωποι κάποτε πρέπει και να ζήσουν.

Και πώς να το κάνουμε; Η ζωή δεν σταματάει. Ποτέ. Δεν περιμένει. Και δεν πρέπει να σταματάει.

Η ζωή δεν παίρνει αναβολές και είτε μας αρέσει ή όχι, τίποτα δεν χαρίζεται και πρέπει να το διεκδικούμε.

Μην χαραμίζετε τα χρόνια σας περιμένοντας να αλλάξει κάτι στην Ελλάδα. Δεν θα αλλάξει. Και στην απίθανη περίπτωση να αλλάξει δεν θα γίνει τώρα, αύριο, του χρόνου. Θα πάρει χρόνια, δεκαετίες.

Αυτή είναι η μόνη συμβουλή που μπορώ να δώσω, στον Ορέστη, την Αναστασία και σε όποιους άλλους το σκέφτονται, στην τελική δεν είναι μια εύκολη απόφαση, να μεταναστεύσουν από την Ελλάδα -ή απ’ οπουδήποτε αλλού, δεν έχει σημασία η χώρα, αφού μόνη μας πατρίδα είναι τα χαμένα μας παιδικά χρόνια και προσπαθώ να μην το ξεχνάω ποτέ αυτό, δηλαδή, όπου γη και πατρίς.

Και αν νιώθετε ξένοι στην Ελλάδα, την απάντηση την ξέρετε ήδη και μην το παραφιλοσοφείτε. Το πού θα πάτε θα το βρείτε σε συνδυασμό με τους γνωστούς σας σε μια χώρα και τι ακριβώς ψάχνετε.

Κάντε την απόπειρα και δείτε το μόνοι σας αν αξίζει. Η εμπειρία και μόνο να δεις τι υπάρχει πέρα από το χωριό αρκεί.

Άσε κιόλας που επιβιώσατε στην Ελλάδα ρε παιδιά. Τι φοβάστε;
Και τα χρήματα για να φύγετε δεν φυτρώνουν στα δέντρα, ΟΚ, απλά βρίσκεις -εφόσον μπορείς φυσικά- κάποιον τρόπο να τα μαζέψεις. Ή βγάζεις πιστωτική, παίρνεις τα λεφτά και φεύγεις, φεσώνοντας την τράπεζα, που την έχεις ανακεφαλαιοποιήσει κάπου 200 φορές, και άσ’ την να σε ψάχνει.

Σαν τους φίλους που ψάχνει ο ελληνικός στρατός μετά από χρόνια στο εξωτερικό. Θέλουν και στρατιωτική θητεία στο προτεκτοράτο.
Αλλά, ειλικρινά, δεν με νοιάζει το όποιο οικονομικό όφελος, στην τελική οπουδήποτε μπορεί να βρεθείς αντιμέτωπος με τη φτώχεια.

Γιατί, μεταξύ σοβαρού και αστείου, η Ελλάδα θα μπορούσε να είναι παράδεισος -αυτό είναι το εξοργιστικό- αλλά δυστυχώς απαιτεί να την μοιράζεσαι με μακεδονομάχους, παπάδες και βούρλα.

Αν το αντέχετε αυτό, αν αντέχετε να ζείτε στα στενά περιθώρια μιας τέτοιας κοινωνίας, δεν έχει νόημα να κουνάμε δολάρια, …μάρκα, πέσος ή γουάν για να σας δελεάσουμε.

Δηλαδή, αδειάστε χώρο μέσα σας για να χωρέσετε νέες κουλτούρες. Δεν θα σας βγει σε κακό.

Κατά τη γνώμη μου, δεν θα το μετανιώσετε, αρκεί να ξέρετε από πριν ότι ουσιαστικά αφήνετε πίσω φίλους και οικογένεια, πολλές φιλίες δεν θα αντέξουν αυτή τη δοκιμασία της απόστασης, και αυτό ίσως είναι το μοναδικό τίμημα της μετανάστευσης σε άλλη χώρα.

Και ετοιμαστείτε να χωρέσετε νέες ιδέες. Στην Ελλάδα οι ιδέες αντιμετωπίζονται ως ξετσιπωσιά. Δεν τις θέλει σχεδόν κανένας γιατί εκτίθεται όλη αυτή η απύθμενη ηλιθιότητα που τους διακατέχει.

Δεν ξέρω γιατί δεν το ανέφεραν τα άλλα παιδιά, εντάξει το είπαν (μακριά από τους Έλληνες χαχα) αλλά οι περισσότεροι Έλληνες είναι τρομερά αγενείς και ξερόλες. Πώς δεν τσακωνόμουν κάθε μέρα, η κομπανιέρα το ξέρει μόνο.

Δεν βαρεθήκατε να σκάτε συνέχεια σε τοίχους; Θα το καταλάβετε όταν πάτε έξω, ότι οι άνθρωποι είναι περισσότερο ανοιχτόμυαλοι. Σε λογικό βαθμό, μην περιμένετε 30ο αιώνα. Αλλά δεν φεύγετε δα και από μια Ελλάδα που βρίσκεται στον 21ο.

Γιατί και έξω υπάρχουν όλα αυτά τα προβλήματα που μαστίζουν την Ελλάδα, στις ΗΠΑ τουλάχιστον τα πάντα δείχνουν απελπιστικά ηλίθια και μίζερα, και κάποια είναι αποκλειστικά κοινοτοπίες της Δύσης, αλλά η αισθητή διαφορά είναι οι άνθρωποι.

Μεγάλο ατού οι άνθρωποι, στους οποίους πρέπει να επενδύει παράλληλα κανείς όταν μεταναστεύει σε έναν τόπο ή από αυτόν.

Δεν είναι όλοι φυσικά ευκολοχώνευτοι, τουλάχιστον εδώ -και στη Δύση γενικότερα-, αλλά επειδή σ’ αυτούς επενδύεις όταν πηγαίνεις σε έναν καινούριο τόπο -μάλλον θα καταλάβετε γιατί η Ελλάδα είναι χωριό όταν βγείτε παραέξω- και όχι τόσο στις ανέσεις. Ανέσεις που, ούτως ή άλλως ,είναι δυσπρόσιτες και θα είναι όλο και περισσότερο, ειδικά σε μια απίστευτα ταξική κοινωνία όπως η αμερικάνικη.

Επίσης, το μεγαλύτερο πρόβλημα στην Ελλάδα είναι η έλλειψη προοπτικής μέσα στην κοινωνία.

Και πάλι δεν μιλάμε μόνο για την οικονομική.

Τα πάντα υποδεικνύουν ότι έρχονται πολύ χειρότερες μέρες για την Ελλάδα.

Σε όλα τα επίπεδα.

Αρχίσατε να καταλαβαίνετε, νομίζω, ότι η δεύτερη χρεοκοπία, πολύ χειρότερη της πρώτης, θα οδηγήσει σε 4ο κύμα μετανάστευσης από τη χώρα, τέτοιο που δεν ξέρω αν θα απομείνει άνθρωπος αυτή τη φορά να του εφαρμόζουν τα μνημόνια και τις απαγορεύσεις κυκλοφορίας.

Θα βγουν τα τανκς στο επόμενο Πολυτεχνείο και θα βρουν μέσα μόνο τον πρύτανη να κάνει μοτοκρός.

Η δε επανάληψη είναι τρομερή κόλαση και τα ημερολόγια δεν γράφουν 2010.

Άσε που στην Ελλάδα, ακόμα και αν μείνει το δυναμικό της ως έχει, υπάρχει μια ολοκληρωτική παραίτηση και μια εναπόθεση/ανάθεση της όποιας σωτηρίας στους νόμους των κλεφτών και στο έλεος του Θεού.

Σε παρασέρνει όλο αυτό στη λήθη. Δηλαδή στον πρόωρο θάνατο.
Μην συνηθίσετε όλη αυτή την ασχήμια.

Μοιραίοι, άβουλοι και αντάμα, προσμένουν ίσως κάποιο θάμα.

Και στο διαδίκτυο κάθε μέρα Επανάσταση του ’21 και Οκτωβριανή μαζί -γιατί είναι ανέξοδο και ασφαλές.

Αυτό, λυπάμαι, δεν παλεύεται με την καμία.

Όχι άλλο λούμπεν.

Οπότε, καλή τύχη σε όσους αποφασίσουν να κάνουν ένα μεγάλο δώρο στον εαυτό τους, φεύγοντας από τη χαβούζα (ωραία λέξη).

Ή όπως λέει ο σοφός λαός: του φευγάτου -ή της φευγάτης- η μάνα δεν έκλαψε ποτέ.

Γι’ αυτό μην εγκλωβιστείτε.

Φύγετε να σωθείτε, ρε.

Με εκτίμηση,

Άρης

Υ.Γ. Πάντως, παιδιά, να σας πω την αλήθεια, μάλλον πρέπει να γράψουμε έναν οδηγό επιβίωσης στη φύση. Όσο περνάει ο καιρός νιώθω όλο και περισσότερο την ανάγκη να πάμε τσάρκα στο δάσος και να αφήσουμε τους πλούσιους να μετράνε τα λεφτά τους. Δεν ξέρω, κάποιες μέρες νιώθω σαν χαμστεράκι στον τροχό, οπότε εδώ και καιρό παίρνω την κομπανιέρα, όποτε έχουμε χρόνο, και συνήθως άλλους 2-3 -αν και έχουμε ανέβει και 12 άτομα στο βουνό- και άσ’ τα όλα να καούνε. Δεν μπορεί να ήρθαμε στη ζωή για να συζητάμε για λογαριασμούς, μισθούς, κρούσματα και το Ενιαίο Βασικό Εισόδημα, που έπρεπε να είχαμε πάρει από τον 17ο αιώνα και ακόμα θα το συζητάμε, μέχρι τον 23ο λογικά. Δεν ξέρω ίσως όταν ξεπροβάλλει η πρώτη άσπρη τρίχα να μου φαίνονται όλα κάπως λογικότερα, γιατί πραγματικά τώρα φαίνονται εξευτελιστικά. Γιατί, αν αυτό που βλέπουμε σήμερα είναι το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε, δεν εντυπωσιάστηκα καθόλου. Ειδικά όταν οι «εργοδότες» μας τα έχουν λύσει όλα τα δικά τους προβλήματα από αιώνες και δεν χαμπαριάζουν Χριστό. Μην παρεξηγηθώ, πρώτα τρως και μετά χωνεύεις. Δηλαδή, κάποιοι πέρασαν 60 χρόνια περιμένοντας τον …Τσε, έφτασαν να περπατούν με μαγκούρα και η… επανάσταση ακόμα είναι στο δρόμο. Εντάξει, μην πολυτρελαίνεστε, έχουμε και μια ζωή να ζήσουμε. Άσε που γέμισε ο πλανήτης πάνσοφους υποβολείς -το λέω σωστά;- που στο τέλος πως το καταφέρνουν ρε παιδί μου και προσκυνούν τα ίδια αφεντικά, περισσότερο υποτακτικά κιόλας απ’ τους άλλους. Οπότε πρώτα φαΐ και μετά… παιχνίδι. Δεν λέω κάτι άλλο, όποιος κατάλαβε. Απλά εδώ στις ΗΠΑ μάλλον σιγοβράζουμε, μάλλον θα ακουστεί καμπανάκι για το 2ο γύρο συντόμως, και το μυαλό φεύγει βόλτα. Στο βουνό, να κάνει σκι χαχαχα. Liberta.

(Φίλε Άρη, άνθρωπος δεν θα μείνει στην Ελλάδα. Το βλέπω να έρχεται. Δεν ξέρω πού θα πάνε -ή πού θα προσπαθήσουν να πάνε- αλλά βλέπω νέα μαζική έξοδο. Άρη, είναι πολύ ωραίο αυτό που γράφει ο κάθε φίλος από τη χώρα που βρίσκεται και δίνει τα φώτα του από τις εμπειρίες του, ώστε να ξέρουν όσοι σκοπεύουν να μεταναστεύσουν. Περιμένω οδηγό επιβίωσης από φίλους αναγνώστες στη Νέα Ζηλανδία, γιατί αυτή είναι μια ωραία χώρα για να ζήσει κάποιος σήμερα. Και ο Καναδάς δεν είναι άσχημος, αν και κάνει πολύ κρύο. Κάνας φίλος από την Κούβα δεν διαβάζει να στείλει οδηγό επιβίωσης; Και η Ισλανδία είναι πολύ καλή περίπτωση. Και η Ουρουγουάη είναι ωραία. Εγώ στην Ουρουγουάη θέλω να πάω να μείνω. Να είσαι καλά, Άρη. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.