Ούτε μια φορά στην Ιστορία δεν αλλάξαμε κάτι δουλεύοντας

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Νομίζω ότι τη μεγάλη ευκαιρία που είχε η ανθρωπότητα να πάει ένα βήμα, έστω, παραπέρα την πέταξε στα σκουπίδια. Μακάρι να κάνω λάθος, αλλά αμφιβάλλω ότι κάνω.

Βλέποντας το σύνθημα στην εικόνα, συνειδητοποιώ ότι οι άνθρωποι δεν θέλουν να ζήσουν, θέλουν να δουλεύουν.

Τι, όχι;

Γιατί το σύνθημα τότε στην εικόνα δεν είναι «είμαι ζωντανός» και είναι «είμαι εστιάτορας»;

Αυτό δεν είναι το ζητούμενο; Να ζεις;

Μην μου πείτε τώρα ότι πρέπει να δουλεύει κάποιος για να ζήσει. Ποιος το αποφάσισε αυτό; Πάντως όχι εμείς, αν και γι’ αυτό το τελευταίο δεν είμαι τόσο σίγουρος πια.

Είτε υπάρχει δικαίωμα στη ζωή -δηλαδή όλοι οι ζωντανοί θα πληρώνονται για να καλύπτουν τις βασικές τους ανάγκες, προαπαιτούμενο αν μια κοινωνία θέλει να λέγεται σύγχρονη ή ανθρώπινη-, είτε κάρτα πρόσβασης στη ζωή, δηλαδή εργασία και χαρά.

Έχουν καταλάβει οι άνθρωποι ότι το σύνθημα «δουλεύω για να ζήσω» σημαίνει «αν δεν δουλεύω, δεν ζω»;

Και βλέποντας την εξουσία να πετυχαίνει μέσα στις καραντίνες και την πανδημία μια κίνηση ματ, κυριολεκτικά, συνειδητοποιείς και το λόγο που χάθηκε άλλη μια τεράστια ευκαιρία.

Η εξουσία πέτυχε να παρακαλούν οι άνθρωποι να δουλέψουν, παρ’ ότι η εργασία είναι ένα θλιβερό κατάλοιπο της δουλοκτητικής κοινωνίας.

Όλοι αυτοί που σιχαινόντουσαν την κανονικότητά τους, απαιτούν τώρα να επιστρέψουν σ’ αυτήν, ακόμα και με λιγότερα από πριν, αρκεί να μην μείνουν στο ράφι. Ρουά ματ.

Ειλικρινά, δεν καταλαβαίνω γιατί οι άνθρωποι πρέπει να δουλεύουν. Ειδικά, εν μέσω πανδημίας, οι χώροι εργασίας είναι ίσως ο κυριότερος τρόπος μετάδοσης του ιού.

Αντί να ζητάμε επιστροφή στις δουλειές, μήπως να ζητάγαμε επιδόματα; Μήπως να ζητούσαμε να μας παρέχονται εντελώς δωρεάν τα βασικά; Λέω τώρα.

Το ωραίο, στο μεταξύ, είναι ότι οι πλούσιοι δεν δουλεύουν. Δεν δουλεύαν και ποτέ.

Ο Bill Gates, για παράδειγμα, κάθεται σπίτι του και δίνει διαλέξεις στα κανάλια για τα μέτρα που πρέπει να πάρει η αμερικανική κυβέρνηση, οπότε what the fuck, people?

Και εδώ πάντα πετάγεται κάποιος και λέει «ναι, αλλά ο Bill Gates είναι πλούσιος» και θες να του κοπανάς το κεφάλι στον τοίχο μέχρι να βγει το εμβόλιο για την επόμενη πανδημία.

Ο Τζορτζ Μπέρναρντ Σω το είπε άλλωστε κάποτε: ο κόσμος αποτελείται από τους τεμπέληδες που θέλουν να έχουν λεφτά χωρίς να δουλεύουν και ηλίθιους έτοιμους να δουλεύουν χωρίς να πλουτίσουν.


Ψέματα είπα. Καταλαβαίνω γιατί οι άνθρωποι πρέπει να δουλεύουν.

Χωρίς την αναγκαστική εργασία -αυτό που δεν μπορείς να σταματήσεις να δουλεύεις γιατί θα πεθάνεις, εξαναγκασμό δεν το λένε;- πώς θα διατηρούσε τη δομή της η χυδαία κοινωνία στην οποία ζούμε; Δεν δουλεύουμε τόσο για να τρώμε, όσο για να συναλλάσσεται η εξουσία μαζί μας.

Δεν υπάρχει ελεύθερος εργαζόμενος. Είναι σαν τον φιλελεύθερο αντικρατιστή. Μια μπούρδα και μισή.

Γεμάτη η ζωή παραδείγματα μεγάααααλων αγωνιστών που δουλεύουν για αυτόν που σιχαίνονται. Αν και μεταξύ μας, πάντα υπάρχει επιλογή.

Γιατί από ένα σημείο και μετά δεν καταλαβαίνω και τι πραγματικά θέλουμε.

Να καταργηθεί η δουλειά -δηλαδή η δουλεία- δεν θέλουμε, να καταργηθούν οι κοινωνικές ανισότητες δεν θέλουμε, οπότε γιατί γκρινιάζουμε που ο καπιταλισμός μας άφησε απ’ έξω;

Να σας πω τώρα και την ευκαιρία που χάνουμε -επειδή σε λίγο οι άνθρωποι θα λένε ότι δουλεύουν γιατί έχασαν πολλά αυτές τις μέρες, ενώ όταν τα είχαν δουλεύαν για να μην τα χάσουν, οπότε μια ζωή δικαιολογίες;

Αν σταματήσουν όλα και όλοι να δουλεύουν, ποιος θα χάσει τα περισσότερα;

Ο πλούσιος ή ο φτωχός;

Αν σταματήσουν όλα, όλα όμως, ποιος θα ιδρώσει; Μήπως, αυτοί που έχουν να χάσουν τα περισσότερα;

Και αντί γι’ αυτούς, ιδρώνουμε εμείς. Μια ζωή ιδρώνουμε και παρακαλάμε να μας λυπηθούν αυτοί που παίζουν μπάλα με τις ζωές μας.

Παρότι, ούτε μια φορά στην Ιστορία, δεν αλλάξαμε κάτι δουλεύοντας.

Όλα τα δικαιώματα -ή προνόμια, ανάλογα πώς το βλέπει κανείς- επιτεύχθηκαν όταν οι άνθρωποι σταμάτησαν να δουλεύουν.

Όλα εκεί είναι, μπροστά μας. Από την αρχή. Δεν ξέρω αν η ομορφιά θα σώσει αυτούς που μπορούν να τη δουν, πάντως δεν υπάρχουν απελευθερωτές. Μόνοι τους απελευθερώνονται οι άνθρωποι.

Αλλά δεν σε βλέπω, φίλε εργάτη, να μπορείς χωρίς αφεντικά.

Για άλλη μια φορά όλα αυτά ακυρώνονται με μια και μόνο φράση «και πώς θα ζήσω εγώ ρε φίλε».

Με εκτίμηση,

Άρης

Υ.Γ.Αν αναρωτιέστε πως εργαλειοποιήθηκε η πανδημία, με τον πιο απλό τρόπο: τρομοκρατώντας καθημερινά τους ανθρώπους. Να κάτι που έγραφα πέρσι το καλοκαίρι, δεν θέλω να το πειράξω, ούτε όμως και να το παραθέσω σαν να το γράφω πρώτη φορά, το θυμήθηκα λόγω της τελευταίας φράσης, οπότε copy paste: “Στο μεταξύ τόσες προσευχές, τόσα κέρματα στα πηγάδια των ευχών, τόσα πτυχία, δάνεια και τόσες καριέρες και ο κόσμος πάει κατά διαόλου, φαντάσου να μην προσευχόμασταν και να μην δουλεύαμε σκληρά δηλαδή. Μην απορούμε, λοιπόν, που ακόμα και σήμερα παρελαύνουν ιερά λείψανα, στρατιωτικές μεραρχίες, ακροδεξιοί λόχοι ή κάθε τι άλλο που ζέχνει θάνατο στους βρώμικους δρόμους μιας τενεκεδούπολης. Κάποιος ή κάτι, άλλωστε, πρέπει να υπενθυμίζει στους κοινούς θνητούς, ότι αύριο το πρωί πρέπει να πάνε στη δουλειά, γιατί αλλιώς θα …πεθάνουν. Ναι, είναι τόσο ηλίθιο όσο ακούγεται. Ο Όσκαρ Ουάιλντ, άλλωστε, είπε κάποτε πως η δουλειά είναι το καταφύγιο εκείνων που δεν έχουν τι να κάνουν στη ζωή τους».

(Φίλε Άρη, δίνε πόνο. Άρη, έβαλα ξανά στο τέλος -όπως και την προηγούμενη φορά- την φωτογραφία που είμαι ξεβράκωτος στην παραλία, έχω βάλει το βιβλίο με την φράση του Όσκαρ Ουάιλντ στα απόκρυφά μου- και την έστελνα τότε στους φίλους μου, που ήταν στην Αθήνα, δούλευαν και με έβριζαν, βέβαια. Άρη, κοντεύουν δέκα χρόνια από τότε που έγραψα το “Περισσεύετε” και ανέφερα, μεταξύ άλλων, τα εξής:
“Άνθρωποι που μέχρι χτες μάχονταν ενάντια στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο αναζητούν εναγωνίως κάποιον να τους εκμεταλλευτεί.
Υπάρχει λοιπόν κάτι χειρότερο από το να σε εκμεταλλεύονται: να μην θέλει να σε εκμεταλλευτεί κανείς.
“Παρακαλώ, δώστε μου μια δουλειά. Ας με εκμεταλλευτεί κάποιος”.
Είναι τραγικό να διαπιστώνεις πως είσαι περιττός και πως δεν υπάρχει κανείς να σε εκμεταλλευτεί.”
Βέβαια, το 2011, δεν είχα αποδεχτεί ακόμα πως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν να είναι ελεύθεροι και πως θέλουν πάντα να έχουν κάποιον να τους λέει τι να κάνουν. Το έβλεπα αλλά δεν ήθελα να το αποδεχτώ. Τα επόμενα χρόνια το αποδέχτηκα. Όταν είδα τόσους ανθρώπους να λένε τόσο επαναστατικά λόγια και να καταλήγουν να δουλεύουν για τους Μαρινάκηδες ή τα κόμματα -γιατί τελικά αυτό επιθυμούσαν πραγματικά-, το αποδέχτηκα. Άρη, το πρόβλημα είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν αυτοσεβασμό και έχουν εντελώς χεσμένη την αξιοπρέπειά τους. Η δουλειά τους δίνει την δυνατότητα να δικαιολογήσουν το πόσο εθελόδουλοι είναι. Είναι αυτοί που έχουν πάει 70 χρονών, δεν έχουν περάσει ποτέ μέρα στη ζωή τους χωρίς αφεντικό και φωνάζουν στους δρόμους πως “εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά”. Όχι, δεν μπορείτε χωρίς αφεντικά. Δεν υπάρχετε χωρίς αφεντικά. Και το πρόβλημά σας είναι ότι τώρα τα αφεντικά μπορούν και χωρίς εργάτες. Άρη, είναι χαμένη υπόθεση. Οι άνθρωποι δεν θέλουν να είναι ελεύθεροι. Θυμάμαι το 2012 που οι Ισπανοί ανθρακωρύχοι περπάτησαν εκατοντάδες χιλιόμετρα μέχρι την Μαδρίτη για το δικαίωμά τους να είναι …ανθρακωρύχοι. Τότε είχα γράψει “Από την άλλη, δεν μπορείς να διαμαρτύρεσαι επειδή θέλεις να παραμείνεις ανθρακωρύχος. Δηλαδή, διαμαρτύρονται επειδή θέλουν να παραμείνουν σκλάβοι. Δεν είναι δουλειά αυτή, ρε φίλε, δεν είσαι ποντίκι, άνθρωπος είσαι, και πρέπει να είσαι έξω στον ήλιο και να λιάζεις ανέμελος τ’ αρxίδια σου, οπότε να κλείσουν αμέσως όλα τα ανθρακωρυχεία του πλανήτη”. Άρη, αυτό που δεν θέλουν να αποδεχτούν οι άνθρωποι, θα τους αναγκάσει η ζωή να το αποδεχτούν. Μέχρι τότε, αφού δεν τους περνάει από το μυαλό πως το Βασικό Εισόδημα για όλους είναι ανθρώπινο δικαίωμα, άσε τους να ζητιανεύουν δουλειές που δεν υπάρχουν. Η ζωή είναι πολύ όμορφη για να ασχολείσαι με αυτούς που επιθυμούν να είναι δούλοι. Να είσαι καλά, Άρη. Την αγάπη μου.)

(Άρη, ο κύριος στην πρώτη φωτογραφία κρατάει ένα χαρτί που γράφει “Είμαι ιδιοκτήτης εστιατορίου”. Είμαι. Εγώ. Εγώ είμαι. Εγώ είμαι ιδιοκτήτης. Για την ιδιοκτησία θα μιλήσουμε μια άλλη φορά. Αχ, αυτή η ιδιοκτησία. Το τέλειο άλλοθι για να μη ζήσεις ποτέ.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.