Γελώντας πάνω από τους τάφους

Καλημέρα, Πιτσιρίκο μου.
Προσπαθώ μέρες τώρα να κάνω ένα podcast, αλλά πραγματικά δεν έχω τι να πω.

Ενώ γίνονται τόσα πολλά, είναι σαν να μην γίνεται τίποτα. Ή τουλάχιστον σαν να μην με αφορά τίποτα.

Εδώ στο Βερολίνο, από σήμερα Κυριακή το lockdown θα είναι πραγματικά σκληρό, γιατί γίνεται λίγο της κακομοίρας.

Όπως σου έχω πει, όμως, δεν το καταλαβαίνουμε και ιδιαίτερα, αφού δεν κάνουμε και καμιά τρελή ζωή με clubbing, εστιατόρια και ποτάρες.

Αν ήμουν 15-20 χρόνια νεότερος, μάλλον θα μου την έδινε, αν και η νεολαία μια χαρά βρίσκει τρόπους να συναντιέται εδώ και δεν τους κυνηγάνε οι μπάτσοι.

Κάνουμε κανονικά τις βόλτες μας, βγαίνω με το ποδήλατο συνέχεια, βγάζουμε τα παιδιά για παιχνίδι.

Γενικά, δεν έχω δει μπάτσο να κόβει κλήση σε κάποιον με αφορμή μία παράβαση λόγω μέτρων Κορονοϊου.

Τα πράγματα φαίνονται πολύ ήρεμα παρότι ο Κορονοϊός θερίζει.

Αυτό που με τσίγγλισε μέσα μου αυτές τις μέρες -ή καλύτερα με έκανε να νιώσω λύπη- ήταν όχι τόσο η εκτέλεση της Ashley Babbitt την ώρα που πηδούσε από το άνοιγμα της πόρτας στο εσωτερικό του Καπιτωλίου, αλλά αυτό που έγινε στον λογαριασμό της στο Twitter αφού πέθανε.

Γενικά, είναι κρίμα να πεθαίνει κόσμος, ειδικά όταν πρόκειται για ανθρώπους που είναι ξεκάθαρο ότι έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου και υπό άλλες συνθήκες δεν θα κατέληγαν έτσι.

Τις τελευταίες μέρες λοιπόν, εκατοντάδες άνθρωποι -μπορεί και χιλιάδες- μπήκαν στο Twitter για να σχολιάσουν στον λογαριασμό της και για να την κοροϊδέψουν για τον θάνατο της.

Να την βρίσουν και να απευθυνθούν υποτιμητικά σε πρώτο πρόσωπο, ενώ είναι πεθαμένη.

Εντάξει, αν μου είχε σκοτώσει την μάνα, κατά πάσα πιθανότητα θα έκανα το ίδιο, δεν θα είχα την εγκράτεια.

Αλλά σε όλους αυτούς τους σκότωσε κάποιον δικό τους;

Ή στο πρόσωπο της βλέπουν όλους τους φασίστες δολοφόνους;

Δεν θα σταθώ σε ποιο στρατόπεδο ανήκει και αν είναι ρατσίστρια ή μπορεί να γελούσε από χαρά όταν έβλεπε ένα μπάτσο να σκοτώνει ένα μαύρο.

Θα σταθώ στην βεβήλωση ενός νεκρού αντιπάλου που πέθανε για τα πιστεύω του, όσο λάθος και να είναι για κάποιους σαν εμάς.

Με ενοχλεί η ανθρωποφαγία και το ξεκατίνιασμα κάτω στον λογαριασμό στα social media ενός πεθαμένου.

Γι’ αυτό δεν είναι να έχουμε social media, γιατί θα πεθαίνουμε και θα έρχεται ο κάθε μ@λάκας να γράψει την παπαριά του.

Θα μου πεις δεν την νοιάζει πια αυτή, είναι κάτω από το χώμα δεν την νοιάζουν αυτά.

Αλλά κάποια στιγμή αυτά μπορεί να τα διαβάσει το παιδί της, η μάνα της, η αδερφή της που είναι ακόμα ζωντανοί και δεν έχουν καμία σχέση με όλα αυτά.

Αυτοί μπορεί να ήξεραν έναν αδύναμο άνθρωπο που τον είδαν να αλλάζει μπροστά στα μάτια τους και πιστεύει στις βλακείες του QAnon.

Επίσης, όλες οι συγκρίσεις με τον θάνατο ενός άλλου είναι άστοχες.

Τι είναι δηλαδή, αντίποινα;

Ποιος έκανε τα αντίποινα; Γενικά ασυνάρτητα πράγματα.

Ακόμα και στον πόλεμο -όποιος και να είναι αυτός- αυτός που δεν δείχνει σεβασμό σε ένα νεκρό είναι το ίδιο βάρβαρος.

Ή και χειρότερος.

Σε κάποιους δεν τους περνάει από το μυαλό τους ότι οι αντίπαλοί τους -και πόσο μάλλον και οι ίδιοι- έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου.

Ναι είναι μ@λακία να πεθαίνει οποιοσδήποτε για τον Τραμπ.

Αλλά αυτό δεν πας να το γράψεις απευθυνόμενος σε πρώτο πρόσωπο και με ειρωνεία σε αυτόν που το έκανε.

Τέλος πάντων, για κάποιους ο οίκτος και ο σεβασμός θεωρείται αδυναμία ακόμα και εν καιρώ ειρήνης, πόσο μάλλον σε έναν εθνικό διχασμό ή στον πόλεμο.

Οποίο, όμως, και να είναι το αποτέλεσμα σε μια βδομάδα, ένα χρόνο, ένα αιώνα, δεν θα έχει καμία σημασία, αν δεν αρχίσουμε να συμπεριφερόμαστε όπως θα θέλαμε να μας συμπεριφέρονται.

Και στην ζωή και στο θάνατο.

Φιλιά πολλά από το Βερολίνο.

Δ.

Υ.Γ.1 Πιτσιρίκο μου, δεν είμαι ψυχολόγος, ούτε γιατρός για να το εξηγήσω εμπεριστατωμένα, αλλά η ελάχιστη λογική που μου έχει απομείνει μου ρίχνει σφαλιάρα στα μούτρα, όταν προσπαθώ να αποδεχθώ αυτό το πράγμα σαν φυσιολογικό. Και δεν είναι μόνο αυτοί που έγραψαν όλα αυτά σε αυτήν σε πρώτο πρόσωπο ενώ είναι πεθαμένη, είναι και αυτοί που θα ήθελαν πολύ να το κάνουν, αλλά δεν το έκαναν για άλλους λόγους. Στο διάολο όλα, αν χάσουμε όλοι την ανθρωπιά μας.

Υ.Γ.2 Είχα δει κάποτε ένα ντοκιμαντέρ που συναντήθηκαν ένας Γερμανός πυροβολητής -που σκότωσε πολύ κόσμο εκείνη τη μέρα- και ένας Αμερικανός βετεράνος, οι οποίοι πολέμησαν εναντίον την ημέρα της απόβασης στην Νορμανδία. Αυτοί οι άνθρωποι αγκαλιάστηκαν και έκλαψαν. Σίγουρα είχαν κάποιο λόγο. Δυστυχώς, τον λόγο αυτό οι περισσότεροι τον καταλαβαίνουν αφού πρώτα βάψουν τα χέρια τους με αίμα. Και ο λόγος είναι ένας και απλός. Δεν αξίζει.

(Φίλε Δημήτρη, εγώ βρίσκω θετικό ότι οι άνθρωποι εκφράζουν το μίσος που νιώθουν για τους άλλους ανθρώπους. Γιατί βλέπω πως υπάρχει πολύ μίσος στην κοινωνία και αυτό το μίσος πρέπει να εκφραστεί. Ακόμα και απέναντι σε νεκρούς. Άλλωστε, τους νεκρούς δεν τους νοιάζει αν τους μισεί κάποιος. Επίσης, αν δεν σέβεται κάποιος τους ζωντανούς, τι νόημα έχει να σέβεται τους νεκρούς; Θα ήταν και υποκριτικό. Φτάνει πια με την αγιοποίηση όσων πεθαίνουν. Εγώ τους γούσταρα τους Βρετανούς που τραγουδούσαν στα γήπεδα “When Maggie Thatcher dies, we ‘re gonna have a party”. Μίσος. Καθαρό μίσος. Μίσος ταξικό. Μίσος. Παίζουν ρόλο και οι θρησκείες στο μίσος. Οι πιστοί μισούν βαθιά, αν και υποτίθεται πως η θρησκεία τους κηρύσσει την αγάπη. Τι πλάκα. Βέβαια, τα social media είναι σαν το γήπεδο που όλοι φωνάζουν πως θα γαμήσουv τις μάνες των άλλων αλλά κανείς δεν το έχει κάνει. Τα social media έχουν πάρει μια τεράστια διάσταση στα μάτια πολλών ανθρώπων -ίσως επειδή δεν έχουν κάνει τίποτα σημαντικότερο στη ζωή τους από ένα λογαριασμό στο Facebook ή στο Twitter-, αν και τα social media είναι μια μ@λακία και μισή. Εμένα μου αρέσει να με βρίζουν στα social media. Είναι πολύ καλό για την δουλειά μου. Θα ήθελα να με βρίζουν και νεκρό. Για πολλά χρόνια. Για πάντα, αν γίνεται. Θα ήθελα να χορεύουν πάνω στον τάφο μου, βρίζοντας. Κρίμα που θα τα χάσω αυτά τα βρισίδια. Για να καταλάβεις πόσο θέλω να με βρίζουν και νεκρό, έγραψα πως ο πιτσιρίκος πέθανε, για να με βρίζουν από τώρα και να χαίρομαι. Επίσης, συμβαίνει κάτι περίεργο με τα social media. Κάποιοι σε βρίζουν και τυχαίνει να τους γνωρίσεις. Για παράδειγμα, θυμάμαι τώρα έναν αναρχικό του Twitter -από αυτούς που είναι αναρχικοί αλλά ψάχνουν πάντα για ένα αφεντικό και πάντα βρίσκουν- που έτυχε να γνωριστούμε στα Εξάρχεια. Αυτός με είχε τρελάνει στο βρισίδι στο Twitter. Καθόμαστε λοιπόν στην ίδια παρέα, ένας φίλος του λέει ποιος είμαι και μας συστήνει, κι αυτός μου λέει “έχουμε βριστεί στο Twitter”. Του λέω “εγώ δεν σε έχω βρίσει ποτέ, ούτε καν σου έχω απαντήσει”. Αυτός νόμιζε πως επειδή με έβριζε, ότι τον έβριζα κι εγώ. Πολλοί το παθαίνουν αυτό. Τσακώνονται μόνοι τους στα social media. Τρελή μοναξιά. Λοιπόν, έχω να σου πω πως ο τύπος με θαύμαζε. Το κατάλαβα. Φαινόταν. Το είδα στα μάτια του. Αλλά με είχε τρελάνει στο βρίσιμο. Είναι καλό να σε βρίζουν. Ειδικά στην Ελλάδα. Και η κατάρα στην Ελλάδα είναι να σε αποθεώνουν οι Χατζηνικολάου και να σου βάζουν δεκάρια. Αν συμβεί αυτό, ξέρεις πως είσαι σκατάς και τελειωμένος. Δημήτρη, οι άνθρωποι γελάνε πάντα πάνω από τους τάφους. Γιατί; Γιατί φοβούνται τον θάνατο. Και το γέλιο διώχνει τον φόβο. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

(Δημήτρη, μου θύμισες ένα κείμενο που είχα γράψει για την Ελλάδα και το μίσος. Θα το ανεβάσω στα social μετά το δικό σου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.