Η Ευρώπη γερνάει, η Αμερική γεννάει

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Τι Ουάσινγκτον DC, τι Βαγδάτη, φράχτες η μια, φράχτες κι η άλλη.
Αυτό πραγματικά δεν θα είναι ορκωμοσία Προέδρου στις ΗΠΑ, αλλά σαν στέψη βασιλιά στα χρόνια της Γαλλικής Επανάστασης.

Επίσης, πριν λίγες ώρες, ψήφισε η αμερικανική Βουλή για την αποπομπή του Trump -ο οποίος λογικά θα ολοκληρώσει τη θητεία του, αφού η Γερουσία δεν θα …προλάβει να συνεδριάσει, οπότε οι όποιες ποινές θα αφορούν την μελλοντική του ενασχόληση με την πολιτική και τα προνόμια που απολαμβάνει ένας πρώην Πρόεδρος- και γενικά όλα δείχνουν τόσο απόκοσμα και θλιβερά, που απορώ τι καθόμαστε και ασχολούμαστε.

Δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή απολύτως τίποτα που να θυμίζει κάτι από «ζωή» στα τερτίπια του τελειότερου συστήματος της Ιστορίας.

Μόνο όπλα, σίδερο, λεφτά και φωτιά. Και θάνατος.

Και όλα προβλέψιμα μέχρι αηδίας.

Βαρέθηκα να το λέω σε φίλους που με παίρνουν να μάθουν τα νέα, ότι η αστική δημοκρατία τελείωσε πανηγυρικά, και δεν με πιστεύουν οι βλάκες. Και μετά στέλνουν SMS για να βγουν μια βόλτα να πάρουν λίγη βιταμίνη D, αφού ξέχασαν από πού βγαίνει ο ήλιος.

Τέλος πάντων, τώρα δεν είναι εποχή για βαριές φιλοσοφίες.

Ο καπιταλισμός σάπισε και πλέον όλη του η μπόχα έχει αναδυθεί και κοντεύει να μας πνίξει.

Τώρα προετοιμαζόμαστε -τουλάχιστον εμείς στις ΗΠΑ- για την σπουδαία καταιγίδα που έρχεται.

Τέλειωσαν τα κάπως και τα μήπως και τα δήθεν.

Οι επόμενοι μήνες πιθανόν θα χαραχτούν βαθιά στη μνήμη της ανθρωπότητας· δεν λέω κάτι περισσότερο γιατί το μέλλον ουδείς μπορεί να το προβλέψει, αλλά πρώτη φορά νιώθεις ότι κάτι πλανάται στον αέρα.

Σε όποιον κυκλοφορεί λίγο έξω, ανεξαιρέτως αντιλήψεων, διαφαίνεται ότι οι ΗΠΑ δεν θα είναι ποτέ ξανά οι ίδιες.

Δεν χρειαζόμασταν το Καπιτώλιο για να το καταλάβουμε. Το ξέρουμε εδώ και καιρό.

Τα ΜΜΕ, πάντως, κάνουν τα πάντα να τονίσουν το Καπιτώλιο, λες και υπάρχει μόνο μια Αμερική. Ή δυο.

Οι ίδιοι, που βλέπουν τα φαντάσματα του παρελθόντος -λες και ο καπιταλισμός του 2020 είναι ίδιος με αυτόν του 1930-, δεν το καταλαβαίνουν ότι εκτός απ’ αυτούς τους σαρδανάπαλους που βγήκαν παγανιά, υπάρχουν και εκατομμύρια άλλοι που έχουν μια διαφορετική αντίληψη για το πώς πρέπει να είναι η Αμερική σε 10, 20 ή 40 χρόνια από τώρα.

Δεν ξέρω αν μπορούμε να μιλάμε για τη σύγκρουση …μελλοντικών κόσμων, αλλά σίγουρα μπορούμε να μιλάμε για μια Αμερική που δεν θα είναι ίδια σε 10 χρόνια από τώρα, είτε έτσι ή αλλιώς.

Είτε έτσι είτε αλλιώς, οι ΗΠΑ θα αλλάξουν, προχωρώντας μπροστά. Θα γίνουν κάτι άλλο, που δεν ήταν ποτέ στο παρελθόν. Επειδή κοιτούν προς τα μπροστά. Συνέχεια. Γνώμη μου.

Οι Ευρωπαίοι δεν το πολυκαταλαβαίνουν όλο αυτό. Ειδικά, όσοι κουβαλούν στις πλάτες τους το …ένδοξο παρελθόν τους.

Η Ευρώπη είναι μια πολύ γερασμένη ήπειρος, και αδυνατεί να το καταλάβει τι συμβαίνει στον υπόλοιπο κόσμο, πόσω μάλλον στις ΗΠΑ.

Η Ευρώπη κοιτάει μονίμως προς τα πίσω, σε μια ακανόνιστη επιστροφή, χωρίς να ξέρει και πού ακριβώς είναι αυτή, αφού αδυνατεί να απαλλαχθεί από τη βαριά της Ιστορία, την οποία βέβαια τη θυμάται και κάπως επιλεκτικά, γιατί, όταν της θυμίζει κανείς την αποικιοκρατική της στολή, κάνει πως δεν καταλαβαίνει.

Δείχνει κολλημένη σε κάτι παλιά μεγαλεία και στην εποχή που διαφέντευε τον κόσμο. Ίσως και να ενέπνεε, δεν μπορούμε να σβήσουμε τις τέχνες, τα γράμματα, την τεχνολογική πρόοδο. Αλλά πείτε μου με τι έχει εμπνεύσει τα τελευταία 20-30 χρόνια η Ευρώπη τον υπόλοιπο πλανήτη; Με την …Ευρωπαϊκή Ένωση;

Η Ευρώπη με τα τωρινά δεδομένα, δείχνει ανίκανη να οδηγήσει την ανθρωπότητα σε ένα αποδεκτό μέλλον και μάλλον θα σαπίζει για τα επόμενα …500 χρόνια.

Είναι, οριστικά πλέον, ο γέρος του πλανήτη και μόνη της ελπίδα σήμερα είναι οι εκατομμύρια μετανάστες από άλλες ηπείρους που δεν ξέχασαν πως είναι να είσαι νέος και να έχεις όνειρα.

Δεν ξέρω πόσοι γνωρίζουν ότι, εκτός από τους εκατομμύρια θανάτους, πέρσι είχαμε και εκατομμύρια γεννήσεις, πολλές περισσότερες απ’ τους θανάτους. Και οι περισσότερες απ’ αυτές τις γεννήσεις καταγράφηκαν εκτός της Ευρώπης.

Η Ευρώπη είναι ο ηλικιωμένος σε έναν κόσμο παιδιών και εφήβων και αυτό δεν μπορεί πια να το αντιστρέψει.

Κείτεται δίπλα σε μια Αφρική που ουδέποτε εκφράστηκε -αλλά μια μέρα θα το κάνει, θέλουμε δεν θέλουμε-, μια τάχιστα ανερχόμενη Ασία που δεν μοιάζει με κανέναν άλλον, μια κάπως πιο «ενήλικη» Λατινική Αμερική που ωρίμασε, αλλά παραμένει …παιδί στην καρδιά της και έναν …αιώνιο έφηβο. Για τις άλλες …εγγλέζικες κτήσεις δεν μπορώ να πω πολλά, ο χρόνος θα δείξει.

Δεν το καταλαβαίνουν ούτε αυτό οι περισσότεροι, ότι η Ευρώπη δεν κρατάει πια στα χέρια της τις τύχες των λαών του κόσμου. Το αντίθετο ισχύει πλέον.

Βλέπετε, τις πιο πολλές φορές είναι και θέμα μοιρασιάς. Οι άλλες ήπειροι είναι διψασμένες. Η Ευρώπη φοβάται μην διψάσει.

Αυτό ισχύει συνολικά για τη Δύση που έχει το μυαλό της τα τελευταία χρόνια σε μπάτσους και φράχτες, αφού δεν μπορεί να κάνει τίποτε άλλο παρά να μετατραπεί σε ένα τεράστιο στρατόπεδο, προστατεύοντας τα …κεκτημένα της και τους …εκατομμύρια δισεκατομμυριούχους της. Ότι έκανε πάντα, δηλαδή, με αρκετή επιτυχία, σωστά;

Αλλά μιλώντας συχνά για την σκληρή πραγματικότητα των κοινωνικών ανισοτήτων και των βαθύπλουτων καθαρμάτων που κοιτάνε εκατομμύρια πεινασμένους να σιγοσβήνουν -ας αφήσουμε αυτή τη φορά την παθητικότητα των πληβείων για να μην φουσκώσουμε το κείμενο-, ενώ οι μισοί εξ αυτών των εκλεκτών βρίσκονται ήδη πλέον στην Ασία, μιας και το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα στην ουσία, είμαστε όμως απόλυτα σίγουροι ότι η Ιστορία ξέρει να κάνει μόνο κύκλους;

Μπορεί να είναι αποκαρδιωτική -η ανθρώπινη Ιστορία- αλλά στάσιμη δεν υπήρξε ποτέ. Και οι συσχετισμοί δεν είναι παντοτινοί σαν τα …διαμάντια. Σαν τις αυτοκρατορίες, μια μέρα καταρρίπτονται.

Το ρολόι άλλωστε μετράει εδώ και καιρό, χωρίς σταματημό.

Ποτέ αντίστροφα. Πάντα προς τα μπροστά.

Αλίμονο σε όσους μείνουν με το κουταλάκι της θείας κοινωνίας στο χέρι, νομίζοντας ότι ο χρόνος είναι …φιλεύσπλαχνος ή …κουβαρντάς.

Με εκτίμηση,

Άρης

Υ.Γ.1Ο 23χρονος Ibrahima πέθανε υπό «αδιευκρίνιστες» συνθήκες σε αστυνομικό τμήμα στις Βρυξέλλες, κατόπιν σύλληψής του επειδή βιντεοσκοπούσε αστυνομικό έλεγχο. Η οικογένειά του ενημερώθηκε 6 ώρες μετά. Χθες έγιναν τα πρώτα σημαντικά επεισόδια στις Βρυξέλλες, την …πρωτεύουσα της Ευρώπης, αλλά και σήμερα το πρωί είναι τεταμένο το κλίμα, απ’ όσα διαρρέουν στο διαδίκτυο τουλάχιστον (οι εξεγερθέντες προς το παρόν δεν είναι πολυάριθμοι). Δεν είναι τίποτα όλα αυτά, του χρόνου τέτοιο καιρό θα έχουμε εμβολιαστεί και θα γελάμε.

Υ.Γ.2 Δεν ξέρω αν βγάζουν νόημα όλα αυτά. Ό,τι μου ήρθε έγραψα, όπως κάνω πάντα. Και να πω την αλήθεια, δεν με νοιάζει. Όσοι δεν έχουν καταλάβει ότι ο τελευταίος χρόνος ήταν η …πρώτη μέρα του υπόλοιπου της ζωής τους, πρόβλημά τους. Για μένα, ειδικά το τετράμηνο Μάιος-Αύγουστος ήταν ίσως η καλύτερη περίοδος της ζωής μου. Ένοιωσα πιο ζωντανός από ποτέ και δεν αναβάλλω ξανά για τίποτα και κανέναν. Αλλά και το επόμενο διάστημα ήταν εξίσου χορταστικό. Ίσως βοήθησε ότι δεν διαδεχόταν το ένα lockdown το άλλο -βλέπετε στις ΗΠΑ είμαστε ούγκανοι, όχι σαν τα προοδευτικά ξαδέρφια μας-, αλλά και πάλι αυτά είναι στον άνθρωπο. Αν γουστάρεις μπάτσους και patriots, δικέ μου με …χουντίτσες θα την βρίσκεις. Την ατάκα του blog την καταλαβαίνω ακόμα περισσότερο φέτος: η ομορφιά θα σώσει αυτούς που μπορούν να τη δουν. Επίσης, αυτή η χρονιά είναι η τελευταία χρονιά για αποφάσεις. Αποφάσεις κάθε είδους. Να φύγεις από μια χώρα, να κερδίσεις στη λοταρία, να …μπουκάρεις στο Καπιτώλιο ή δεν ξέρω τι θα καπνίσει του καθενός να κάνει. Όποιος πρόλαβε, πρόλαβε, γιατί τα πράγματα, ειδικά μετά το Μάιο -μπορεί και νωρίτερα- θα …σοβαρέψουν, αφού οι κοινωνίες μας έχουν καταρρεύσει και όλα πλέον κινούνται στη τύχη, ενώ πριν ας πούμε υπήρχε σχέδιο. Α, σε περίπτωση που δεν το πήρατε πρέφα, με τον κορονοϊό ίσως να έχουμε ξεμπερδέψει καλοκαίρι του 2023. Ίσως. Βάλτε 2025 να είστε πιο σίγουροι. Να ‘ταν μόνο αυτός το πρόβλημα, τι καλά θα ήμασταν. Έρχεται κάτι άλλο -δεν εννοώ προς την Ελλάδα, αυτή τελείωσε προ πολλού, ακόμα με το Μητσοτακέικο ασχολείται και τον …Χατζηνικολάου- και θα είναι υπέροχο. Ρίχνετε πάντα καμιά ματιά στις ΗΠΑ. Ήδη άρχισε να ακούγεται ο συριγμός από το φιτίλι. Αυτά. Πολλά είπα. Μετά την ορκωμοσία θα ‘χουμε και άλλα, λογικά, να πούμε.

(Φίλε Άρη, δίνε πόνο. Άρη, πολύ χάρηκα με τις απαγορεύσεις στον πρόεδρο Τραμπ από τα προοδευτικά social media και τους …αριστερούς. Είμαι σε αρκετά μεγάλη ηλικία, για να ξέρω πως οι απαγορεύσεις δεν έχουν ποτέ καλή κατάληξη. Άρη, η Ευρώπη έχει γεράσει και είναι ένα γηροκομείο ψυχών και ιδεών -η Ελλάδα, δεν το συζητάω, είναι νεκρή- αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν πολλά νιάτα και θα μας χαρίσουν μεγάλες στιγμές και δυνατές συγκινήσεις. Η καρδιά του πλανήτη χτυπάει στις ΗΠΑ. Να είσαι καλά και ξέρεις πως είσαι πολύ τυχερός που θα το ζήσεις αυτό από κοντά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.