Η Σοφία Μπεκατώρου μας παρέδωσε την φλόγα, εμείς θα βάλουμε φωτιά;

Καλημέρα Πιτσιρίκο.
Δεν θέλω να αναφερθώ άμεσα στις αποκαλύψεις της Σοφίας Μπεκατώρου, αλλά σε κάποια άλλα πράγματα τα οποία είναι σχετικά με αυτές και τα οποία φαίνεται να πέρασαν κάτω από τα ραντάρ των περισσότερων.

Για την Σοφία Μπεκατώρου, αρκεί κάποιος να διαβάσει το βιογραφικό της και να δει και ακούσει να μιλάει, για να καταλάβει τι άνθρωπος είναι. Τα δικά μου λόγια είναι περιττά και η προσωπική μου άποψη ασήμαντη.

Παράλληλα με την αποκάλυψη της Σοφίας Μπεκατώρου και μάλιστα πριν γίνουν οι αποκαλύψεις αυτές, τους τελευταίους μήνες υπάρχει μια προσπάθεια των αθλητών της ιστιοπλοΐας να φανερώσουν την αυθαιρεσία της ομοσπονδίας τους.

Ο πρωθυπουργός της χώρας και η υπέρκομψη σύζυγος του έσπευσαν να στηρίξουν την Μπεκατώρου, αλλά στην πραγματικότητα φοβούνται τις αποκαλύψεις που αρχίζουν να βγαίνουν και σίγουρα προσπαθούν ήδη να δουν πως θα διαχειριστούν και αυτή την κρίση.

Ο λόγος είναι ότι η κίνηση της Μπεκατώρου είχε δύο στόχους, ένας που είναι η προσωπική της περιπέτεια και δεύτερος η συνολική αυθαιρεσία της συμμορίας της ομοσπονδίας.

Οι συμμορίες αυτές, όμως, δεν είναι ορφανές. Έχουν -όπως τα πάντα στην Ελλάδα- πολιτικό χρώμα και πλοκάμια που φτάνουν μέχρι τα υψηλά κλιμάκια της εκάστοτε ηγεσίας.

Ας τσακωθούν οι άλλοι για το χρώμα μιας είναι το μόνο που μπορούν να κάνουν, ώστε να θολώνουν τα νερά και να κρύβουν τις βρωμιές τους. Προσωπικά, δεν με νοιάζει ποιο είναι το χρώμα της συμμορίας.

Είναι θεωρώ ανόητο να εξηγώ πώς λειτουργούν αυτού του είδους οι συμμορίες στην Ελλάδα. Όποιος Έλληνας δεν ξέρει πως λειτουργούν τα κυκλώματα αυτά, είτε είναι αφελής είτε δεν θέλει να το παραδεχτεί γιατί είναι μέρος του προβλήματος.

Ο τρόπος λειτουργίας της συμμορίας αυτής είναι αντίστοιχος με όλες τις άλλες συμμορίες. Δεν έχει σημασία αν είναι το ΔΣ μιας ομοσπονδίας, το ΔΣ μιας εταιρίας, το ΔΣ μιας ΔΕΚΟ ή οποιοδήποτε άλλο ΔΣ που λειτουργεί με μοναδικό σκοπό το προσωπικό κέρδος και την μόνιμη καρέκλα μέσα σε αυτό.

Με άλλα λόγια, η συμμορία αυτή απειλούσε τους αθλητές με τον ίδιο τρόπο που απειλεί ένας τραχανοπλαγιάς εργοδότης ή προϊστάμενος τους εργαζομένους.

Η ψυχολογική βία είναι στο ημερήσιο μενού των συμμοριτών, αλλά μπορούν να κάνουν και πολύ μεγαλύτερη ζημιά από αυτό.

Μπορούν να τελειώσουν την καριέρα ενός αθλητή αυθαίρετα, επειδή έτσι γουστάρουν. Και αυτό το κάνουν σκατάνθρωποι οι οποίοι δεν έχουν καμία σχέση με το αντικείμενο και δεν έχουν ιδέα τι περνάει και τι ζει ένας αθλητής ή ένας πρωταθλητής.

Ένας αθλητής στην Ελλάδα για να καταφέρει το ίδιο πράγμα που κάνει ένας συναθλητής του από μια πολιτισμένη χώρα, πρέπει είτε να περάσει από μια κόλαση ή να πάει με τα νερά της εκάστοτε συμμορίας.

Οι πολιτικοί, επομένως, δεν στηρίζουν πραγματικά όλες τις πτυχές της ιστορίας αυτής που βγήκε επιτέλους στο φως, αλλά προσπαθούν να εστιάσουν μόνο στην ιστορία της Μπεκατώρου, η οποία σαφώς είναι σημαντική.

Η πολιτική ηγεσία έχει τα μέσα να συγκεντρώσει όλο το ενδιαφέρον εκεί και είναι έτοιμη να θυσιάσει και μερικούς παρατρεχάμενους, προκειμένου να μην εξαπλωθεί η φωτιά και αλλού. Όμως, είναι συνυπεύθυνοι και θα προσπαθήσουν τον επόμενο καιρό να βγάλουν την ευθύνη από πάνω τους.

Γιατί ότι συμβαίνει σε αυτή την ομοσπονδία-συμμορία συμβαίνει και σε άλλες. Και δεν συμβαίνει μόνο στον αθλητισμό, αλλά σε ό,τι έχει να κάνει με το κράτος, αλλά και τον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα.

Ψυχολογική και σωματική βία ασκείται καθημερινά με τις ευλογίες της κυβέρνησης από όλους τους εργοδότες ή όσους έχουν κάποια μορφή εξουσίας και τα θύματα είναι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι.

Πιτσιρίκο μου, τους παραδέχομαι αυτούς τους αθλητές γιατί έχουν ανέβει δύο φορές τον Γολγοθά. Μια σαν αθλητές και μια πολεμώντας με το τέρας των ομοσπονδιών τους.

Ένα τέρας το οποίο μπορεί να έχει διαφορετικό πρόσωπο από τα πολλά άλλα τέρατα της ελληνικής κοινωνίας, αλλά στον πυρήνα του είναι το ίδιο. Είναι το τέρας της αναξιοκρατίας, της ρεμούλας, της διαφθοράς και της καταπίεσης, και αυτοί που αποτελούν το τέρας αυτό είναι πάντα άνθρωποι με τα ίδια κοινά χαρακτηριστικά.

Δεν σου κρύβω ότι στην θέση τους θα είχα πάρει διαβατήριο μιας πολιτισμένης χώρας και θα κέρδιζα όλα τα μετάλλια με σημαία άλλου κράτους. Και θα ήμουν και περήφανος για όποια χώρα και να μου έχει δώσει το διαβατήριο. Και να πάνε στο διάολο και η ελληνική ομοσπονδία και το ελληνικό υπουργείο αθλητισμού και η Ελλάδα γενικότερα.

Αλλά αυτοί οι αθλητές διάλεξαν άλλο δρόμο και να αγωνιστούν. Δικαίωμά τους και μπράβο τους.

Οι αθλητές αυτοί έδειξαν ξεκάθαρα ποιος είναι ο δρόμος της σύγκρουσης και πώς πρέπει οι άνθρωποι να αντιδρούν.

Για να το καταφέρουν όμως αυτό, οι αθλητές συναντήθηκαν, συζήτησαν το κοινό τους πρόβλημα, βρήκαν μια λύση και την εφάρμοσαν.

Η λύση που βρήκαν είναι να ενώσουν την φωνή τους όλοι μαζί, και μετά όλοι μαζί και ο καθένας ξεχωριστά άρχισαν να λένε με κάθε ευκαιρία την ιστορία τους. Έφτιαξαν βίντεο με τα προβλήματά τους και πήραν τον δρόμο της σύγκρουσης, ο οποίος ήταν στρωμένος με αγωγές εναντίων τους. Μάλιστα, στον Νίκο Κακλαμανάκη έκαναν αγωγή ζητώντας 100.000 ευρώ, επειδή απλά μίλησε.

Αυτή είναι η συμμορία των ομοσπονδιών.

Οι αθλητές δεν κοίταξαν ούτε τι ψηφίζει ο καθένας, ούτε τι φύλο είναι, ούτε σε τι Θεό πιστεύουν. Απλά, όλοι μαζί αποφάσισαν ότι έφτασε η στιγμή που πρέπει να λύσουν το πρόβλημα και όλοι μαζί βγήκαν στο φως.

Η μεγαλύτερη νίκη των αθλητών αυτών είναι ότι έδειξαν τον δρόμο. Έμπρακτα.

Να ένα καλό παράδειγμα για όλους, λοιπόν.

Μένει όμως να δούμε όμως τι εννοεί ο καθένας από αυτά που λέει και γράφει. Και δεν εννοώ τους αθλητές, αλλά τον κόσμο.

Γιατί εγώ μπορεί να λέω ότι θα άλλαζα διαβατήριο και θα πήγαινα να αγωνιστώ σε άλλη χώρα, αλλά το έκανα και πράξη. Οι αθλητές έκαναν πράξη αυτό που πίστευαν. Τώρα είμαι περίεργος αν όλοι αυτοί που σχολιάζουν και τους στηρίζουν θα κάνουν πράξη αυτό που λένε ή σε 3 μήνες δεν θα θυμάται κανένας τίποτα. Ή θα κάνει ότι δεν θυμάται.

Επίσης, να υπάρξει αυτή η συμπαράσταση επί της συνολικής ουσίας και όχι μόνο στο περιστατικό της Μπεκατώρου.

Αν και ξέρω ήδη την απάντηση στην περιέργειά μου, θα χαιρόμουν πολύ να βγω λανθασμένος και να ξεκινήσει ένα ντόμινο στην ελληνική κοινωνία.

Η Σοφία Μπεκατώρου έφερε την φλόγα και μας την παρέδωσε, για να δούμε αν εμείς θα βάλουμε φωτιά.

Φιλιά πολλά από το Βερολίνο.

Δ.

Υ.Γ. Το “καλό” με τα social media είναι ότι πέφτουν στην παγίδα τους και τα τέρατα που ζουν ανάμεσά μας και έτσι φανερώνονται. Είναι άνθρωποι που εκφράζουν τις ιδέες τους αφιλτράριστα στα social media, με τρόπο που υποδεικνύει τον πραγματικό τους εαυτό και το πόσο σιχαμένοι είναι και πόσο αρρωστημένα σκέφτονται, ενώ παράλληλα μπορεί να κατέχουν θέσεις για τις οποίες είναι εντελώς ακατάλληλοι.

(Φίλε Δημήτρη, αξίζουν συγχαρητήρια στη Σοφία Μπεκατώρου και στους συναθλητές της. Όντως, δείχνουν τον δρόμο. Η ισχύς εν τη ενώσει. Από την άλλη, ξέροντας πώς λειτουργούν τα πράγματα στην Ελλάδα, είμαι βέβαιος πως η εξουσία αναζητεί αυτή τη στιγμή τον αδύναμο κρίκο ανάμεσα σε αυτούς τους πρωταθλητές μας. Επίσης, παρατηρώ κάτι που συμβαίνει αυτές τις μέρες -μετά την καταγγελία της Σοφίας Μπεκατώρου για βιασμό- και θεωρώ πως είναι λάθος. Δεν πρέπει να ταυτίζουμε μια σεξoυαλική πρόταση με τον βιασμό. Σεξoυαλική παρενόχληση έχουμε υποστεί οι περισσότεροι άνθρωποι στη ζωή μας. Αλλά μια πρόταση για σεξoυαλική συνεύρεση δεν είναι βιασμός. Είναι κάτι το οποίο μπορείς να αρνηθείς. Και αν περιέχει εκβιασμό, μπορείς να το καταγγείλεις. Ο βιασμός είναι κάτι άλλο, είναι κάτι βάρβαρο. Αυτό το οποίο η Σοφία Μπεκατώρου καταγγέλλει πως υπέστη από τον παράγοντα της Ομοσπονδίας της Ιστιοπλοΐας είναι ποινικό αδίκημα. Και ελπίζω πως η Δικαιοσύνη θα σταθεί αυτή τη φορά στο ύψος των περιστάσεων. Δημήτρη, δες το ντοκιμαντέρ “Athlete A”. Οι βιασμοί αθλητών από κορυφαίους παράγοντες -όπως ο αθλίατρος της Ολυμπιακής Ομάδας Ενόργανης Γυμναστικής- έχουν συμβεί και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Και μάλιστα πολύ πρόσφατα. Και στις Ηνωμένες Πολιτείες, η Ομοσπονδία προσπάθησε να κουκουλώσει το θέμα. Οπότε, δεν είναι ένα θέμα που αφορά μόνο την Ελλάδα αλλά σχεδόν όλες τις χώρες του κόσμου. Έχει ενδιαφέρον στο ντοκιμαντέρ να ακούσεις από αυτά τα κοριτσάκια τι βασανιστήρια περνούν, για να γίνουν πρωταθλήτριες και να μπουν στην ολυμπιακή ομάδα. Οι πρωταθλητές ζουν μέσα στη σωματική και ψυχολογική κακοποίηση, ακόμα κι αν δεν βρεθεί κάποιο κάθαρμα να τους βιάσει σωματικά. Αυτή είναι η ζωή τους και το έχουν επιλέξει οι ίδιοι ή οι γονείς τους. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, ο πρωταθλητισμός δεν έχει καμία σχέση με τον αθλητισμό. Ο πρωταθλητισμός έχει να κάνει με δισεκατομμύρια και οι πρωταθλητές είναι το εμπόρευμα. Επίσης, οι πρωταθλητές δεν έχουν προσωπικές απόψεις. Έχουν τις απόψεις των χορηγών τους και των ομοσπονδιών τους. Οπότε, όσο διάστημα αγωνίζονται, είναι μουγκοί. Κρατήστε τα παιδιά σας μακριά από τον πρωταθλητισμό. Να είσαι καλά, Δημήτρη. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.