Κυριακάτικη βόλτα στα κατοχικά συσσίτια στο κέντρο του Ηρακλείου.

Αδέρφι Πιτσιρίκο και λοιπά αδέρφια του μπλογκ, γεια και χαρά σας.
Ευτυχώς όλα πάνε καλά στο προτεκτοράτο μας, κι έτσι θα σας πω μόνο δυο λόγια για την Κυριακή που μας πέρασε, που είπα κι εγώ ο φτωχός να κατέβω με τη γυναίκα μου μια βόλτα στο κέντρο, ξέρετε, να αθληθούμε.

Ο καιρός μετά το μεσημέρι ήταν αρκετά καλός κι ας φύσαγε λιγάκι, και η βόλτα μας ήταν ευχάριστη. Το μόνο που με στενοχώρησε, και τελευταία δεν στενοχωριέμαι κι εύκολα, ήταν οι εικόνες από τα κατοχικά συσσίτια.

Φυσικά, όλοι έχετε δει παρόμοιες και χειρότερες σκηνές στις πόλεις. Το ίδιο κι εγώ. Αλλά πώς να μη στεναχωρηθώ, ρε παιδιά, με αυτή την κατάσταση;

Δεν είναι που συνωστίζονται στις ουρές για ψωνίσουν, καρφί δεν μου καίγεται ειλικρινά, άντε κι αρκετά έχουμε τραβήξει μ΄αυτή την κατάσταση. Δεν είναι που δίνουν τα λεφτά στις πολυεθνικές, δεν είναι που κάνουν σαν τα πρεζάκια, ούτε που βγήκαν για ψώνια κυριακάτικα, και οι κακομοίρηδες μέσα δουλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί.

Κυρίως, στεναχωριέμαι που ζω ανάμεσα σε πρόβατα. Δηλαδή, εντάξει. Λέμε τόσα χρόνια, ο τρίτος παγκόσμιος έχει ήδη ξεσπάσει και είναι οικονομικός πόλεμος.

Λέμε δώστε λίγο προσοχή, γιατί, έτσι όπως το πάμε, όποια εργασιακά κεκτημένα είχαμε θα πάνε στο διάολο.

Λέμε προσέχετε λίγο, γιατί με τα χουντοσπέρματα που ψηφίζετε θα μας κλείσουν μέσα για πάντα.

Λέμε, λέμε, κι όσο τα λέμε τόσο πιο βαθιά κοιμούνται.

Τις προάλλες, σε ένα κανονικό συσσίτιο κοντά στον Άγιο Μηνά, είχαν μαζευτεί οι άποροι και περίμεναν. Το τι άκουγα να κουβεντιάζουν Παναγία μου δεν λέγεται.

Ο ένας έβριζε τον Ερντογάν, ο άλλος τη νεολαία που κάνει πάρτι, δυο παραλίγο να τσακωθούν για τον Ολυμπιακό και, ξαφνικά, πριν ανοίξει το συσσίτιο, σκάει μύτη από το δρόμο και μια γριούλα με μια σακούλα που είχε μέσα τοστ και φρούτα.

Βγάζει, τους τα δίνει, και ένας της πιάνει την κουβέντα με πολύ ζωηρό ύφος και της είχε κολλήσει και σε απόσταση αναπνοής.

Σε κάποια φάση χτυπάει η καμπάνα. Και λέω σπάσε πλάκα που η γριά θα την ακούσει και θα αρχίσει να σταυροκοπιέται.

Πράγματι η γριούλα πάει να κάνει τον σταυρό της αλλά ο άλλος την εμποδίζει γιατί έχει κολλήσει πάνω της και βγάζει τα σώψυχα του.

Η γριούλα τον ακούει στωικά, αλλά παράλληλα πασχίζει να κάνει τον ρημάδι τον σταυρό της. Κάνει να πάει πιο κει, για να βρει χώρο, κι ο άλλος την ακολουθεί και συνεχίζει να διαμαρτύρεται για όλους αυτούς που φταίνε για την κατάντια του.

Στο τέλος, η γριούλα του έδωσε μια σπρωξιά κι ο άλλος παραλίγο να σωριαστεί, γιατί καλές οι αγαθοεργίες, αλλά αυτό που είχε σημασία τελικά, ήταν να καταφέρει να κάνει τον σταυρό της.

Ένα απίστευτο θέατρο του παραλόγου έχει καταντήσει η ζωή μας, πιτσιρίκο μου, αλλά ευτυχώς κάποιοι μπαίνουμε σιγά σιγά στο νόημα και πλέον δεν πολυσκάμε. (Έτσι λέω δηλαδή, κι ελπίζω να το πιστεύω και μέσα μου, και να μην αρχίσουν να μου βγαίνουν τίποτα ψυχοσωματικά).

Για αυτό θέλω να παρακαλέσω εδώ τα αδέρφια, να μη στενοχωριέστε παιδιά ότι κι αν συμβαίνει.

Στενοχώρια ίσον άγχος, και άγχος ίσον καρκίνος, και καρκίνος ίσον στενοχώρια για μας, και περισσότερα φράγκα για τα τσογλάνια που μας έφεραν εδώ πέρα.

Να χαμογελάτε, και να αγαπάτε, ακόμα και τα ζώα που σας καταστρέφουν τη ζωή. Γιατί πώς να το κάνουμε, συν τοις άλλοις είμαστε και μεγαλοκαρδοι.

Νίκος Σ.

Από το υπό κατοχή Ηράκλειο Κρήτης

Υ.Γ. Για το Σχέδιο Αντίδρασης. Γράφω και καμιά επιστημονική φαντασία που και που να περνάει η ώρα. Φίλε Τ.Τ.Π. Ούτε αποχή, ούτε τίποτα. Πολύ απλά δεν χρειάζεται. Όταν χρειαστεί κι όταν είναι ώρα, θα ξαναπιάσει ο κόσμος τα κονσερβοκούτια και τις γκιλοτίνες και φτου κι από την αρχή, αφού η ιστορία επαναλαμβάνεται.

Υ.Γ.2 Πιτσιρίκο μου, νιώθω τον πόνο σου για το σχέδιο αντίδρασης. Δυστυχώς, δεν μπορούμε να κλείσουμε μια τράπεζα. Το ξέρω κι εγώ καλά. Είμαστε ο λαός που ξεκινάμε 100 να διεκδικήσουμε, σε 2-3 μέρες έχουμε μείνει 10 άτομα, και σε μια εβδομάδα ολομόναχοι, να ρίχνουμε μούντζες στον καθρέφτη. Έχεις δίκιο. Η ζωή είναι αυτή που είναι, είναι ωραία, και θα την ζήσουμε με τα καλά της και τα άσχημά της.

Υ.Γ.3 Πιτσιρίκο, αν έχεις στο μυαλό σου να πας Αθήνα τον Μάρτιο, ξανασκέψου το. Υπάρχει πιθανότητα να πετύχεις τίποτα εκδηλώσεις για τα 200 χρόνια, και να πάθεις λογικό αδιέξοδο, ξέρεις, ζαλάδα, εμετοί στον δρόμο, και άλλα τέτοια.
Χίλιες φορές ξέγνοιαστος στο νησί.

(Αγαπητέ φίλε, καλό είναι ο καθένας μας να ξέρει σε ποια κοινωνία ζει. Να ξέρει πώς είναι οι άνθρωποι γύρω του. Κάποτε, νόμιζα πως ο κόσμος ήταν όπως οι φίλοι μου. Έκρινα τον κόσμο από τις παρέες μου. Τραγικό λάθος. Το πρώτο μεγάλο μάθημα ήρθε στην θητεία μου στο Πολεμικό Ναυτικό. 26 μήνες σχολείο. Μετά, δουλειές, σχέσεις, συνεργασίες, “σύντροφοι” σε προσπάθειες και αγώνες που ξεπουλήθηκαν πάρα πολύ φτηνά και εύκολα, άλλα μαθήματα. Αλλά το πιο μεγάλο μάθημα ήταν τα social media. Αυτό που λέω “το δεξί κλικ”. Δεν με εκπλήσσει πια η ελληνική κοινωνία. Μπορώ να την βλέπω όπως είναι, και όχι όπως θα ήθελα να είναι. Οπότε, ξέρω και τι μπορεί να περιμένει κάποιος από αυτή την κοινωνία. Την πρόταση να κλείσουμε μια τράπεζα την έκανα το 2008, όχι τώρα. Τώρα ξέρω. Δεν στενοχωριέμαι. Μου έχει πει ο γιατρός μου πως μετά το DNA -που δεν μπορείς να το αλλάξεις- ο δεύτερος παράγοντας που σκοτώνει είναι το άγχος. Οπότε, εκεί έχω κάνει πρόοδο. Το πιο σημαντικό -κατά την ταπεινή μου γνώμη- είναι να εξαφανίσεις από τη ζωή σου τοξικούς ανθρώπους, κάλπηδες και λάτρεις της δυστυχίας. Ο λόγος που θέλω να επιστρέψω στην Αθήνα είναι προσωπικός, δεν θα τον γράψω εδώ. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.