Νους υγιής εν σώματι υγιεί

Γεια σου, πιτσιρίκο.
Άκουσα πρώτη φορά για τον Γιάννη Αντετοκούνμπο όσο έλειπα από την Ελλάδα και μάθαινα τα νέα του από τα ελληνικά μέσα. Ένα μικρό τεστ που κάνω, όταν λέγεται ότι κάποιος Έλληνας κάνει διεθνή καριέρα, είναι να δω τι λένε γι’ αυτόν ξένα μέσα, και ο Γιάννης το έχει περάσει αυτό το τεστ με το παραπάνω.

Η πορεία του είναι από τα ελάχιστα πράγματα -ίσως και το μόνο- που με κάνουν περήφανη που μεγάλωσα κατά τις δεκαετίες του ’90 και ’00 στην Αθήνα.

Χαίρομαι που αυτή η πόλη με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έδωσε σε ένα παιδί -λίγα χρόνια μικρότερο από μένα- τα εφόδια για να φτάσει σε αυτό το επίπεδο.

Δυστυχώς, έχω την εντύπωση ότι πολλοί στην Ελλάδα ενοχλούνται από αυτήν την επιτυχία και ας μην το λένε ανοιχτά. Ίσως επειδή δεν μπορούν να υποστηρίξουν το αφήγημα του “ελληνικού DNA” και να ταυτιστούν μαζί του, ίσως ακόμα πολύ απλά επειδή είναι τόσο επιτυχημένος.

Θυμάμαι πως υπήρχε μεγάλη ενόχληση από κάποιους όταν δεν είχε συμμετάσχει στην εθνική επειδή δεν τον άφησε η ομάδα του αν θυμάμαι καλά.

Πραγματικά, δεν μπορώ να καταλάβω πώς κάποιοι απαιτούσαν από ένα παιδί που ήταν στο ξεκίνημα για την πραγματοποίηση του ονείρου του να ρισκάρει να χάσει τα πάντα για να παίξει στην εθνική ομάδα μιας χώρας που δεν του είχε φερθεί και με τον καλύτερο τρόπο.

Τη στιγμή μάλιστα που οι Αμερικανοί τον αποκαλούσαν Greek Freak, οπότε εκπροσωπούσε την Ελλάδα κάθε φορά που αγωνιζόταν με την ομάδα του.

Τώρα πια δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει ούτε το ταλέντο του ούτε να πει κάτι αρνητικό για το χαρακτήρα του. Το μοναδικό όπλο στα χέρια όσων ενοχλούνται από την επιτυχία του σήμερα είναι να υποστηρίξουν ότι είναι απλά ένας εξαιρετικός αθλητής και τίποτα παραπάνω.

Πριν λίγες μέρες διάβαζα τα σχόλια κάτω από ένα άρθρο ελληνικού σάιτ για την διάκριση του Γιάννη να συμπεριληφθεί στη λίστα του TIME με τα 100 πρόσωπα με την μεγαλύτερη επιρροή παγκοσμίως.

Μου έκανε μεγάλη εντύπωση πως είχε ανοίξει συζήτηση για το αν άξιζε να συμπεριλαμβάνεται σε αυτή τη λίστα ένας μπασκετμπολίστας.

Ακόμα και οι πιο ουδέτεροι φαινόταν να συμφωνούν με αυτή την άποψη κατά βάση.

Κατά τη γνώμη μου, κάποιος που τα έχει καλά με τον εαυτό του και δεν εμπιστεύεται τέτοιες λίστες γενικά δεν περιμένει να συμπεριληφθεί ένας συμπατριώτης του σε αυτές για να εκφράσει αυτή την άποψη.

Ενοχλήθηκα πολύ από αυτά τα σχόλια γιατί σκέφτηκα ότι λογικά αυτοί οι άνθρωποι είναι οι ίδιοι που μειώνουν και πρόσωπα του περιβάλλοντός τους που ξεχωρίζουν, είτε εξηγώντας πως η επιτυχία τους οφείλεται σε συγκυρίες είτε υποβιβάζοντας το μέγεθος της επιτυχίας τους.

Φαντάστηκα ότι σε αντίστοιχη λίστα ελληνικού μέσου τα περισσότερα άτομα θα ήταν συγγενείς και φίλοι του εκδότη.

Οι ίδιοι άνθρωποι που διαφώνησαν με το TIME μάλλον θα συμφωνούσαν απόλυτα με μια τέτοια κατάταξη και κάπως έτσι χαμογέλασα και το ψιλοξέχασα.

Λίγο αργότερα, είδα για πρώτη φορά το σποτάκι του Γιάννη για λογαριασμό της πολιτικής προστασίας, προφανώς επειδή είναι πολύ δημοφιλής ιδιαίτερα στους νέους.

Λέει ότι δεν είναι ειδικός και είναι απλά ένας 25χρονος μπασκετμπολίστας και αυτή η φράση με έκανε να θυμηθώ τα προηγούμενα σχόλια.

Από όσα αντίστοιχα σποτάκια έχω δει, είναι ο μόνος που λέει κάτι τέτοιο, αν και σε κανένα δεν μιλάει κάποιος ειδικός.

Πιστεύω ότι δεν χρειαζόταν να το πει, είναι προφανές ότι όσοι δεν έχουμε σχέση με το αντικείμενο έχουμε διαμορφώσει γνώμη με βάση τα όσα ακούμε ή διαβάζουμε και όχι με τις γνώσεις μας στην ιατρική.

Επίσης, μάλλον ένας αθλητής που η δουλειά του εξαρτάται από τη φυσική του κατάσταση και έρχεται σε επαφή με κορυφαίους γιατρούς έχει περισσότερες γνώσεις από τους περισσότερους για το πώς να παραμείνει υγιής.

Δεν γνωρίζω αν αυτό οφείλεται στην αρνητική κριτική που είχε γίνει στα πρώτα σποτάκια στα οποία μας μιλούσαν σαν να είναι παντογνώστες που απευθύνονται σε παιδάκια ή αν ακόμα αυτή τη φράση την πρόσθεσε μόνος του, αλλά κατευθείαν σκέφτηκα ότι προστέθηκε για να μην ξενίσει το σποτ όλους αυτούς που σκέφτονται πως ο Γιάννης έχει δικαίωμα να μιλάει μόνο για το μπάσκετ.

Φαίνεται πως όσοι ενοχλούνται από τις επιτυχίες του Γιάννη έχουν βρει επιτέλους το όπλο που έψαχναν, καθώς ό,τι και να κάνει -ακόμα και να σπουδάσει ιατρική σε κορυφαίο αμερικανικό πανεπιστήμιο-, οι ίδιοι θα υποστηρίξουν πως λογικά το κατάφερε λόγω των ικανοτήτων του στο μπάσκετ και θα θεωρούν πως ακόμα δεν είναι άξιος να μιλήσει για κάποιο ιατρικό θέμα.

Αντί να σημαίνει η επιτυχία του το προφανές, ότι έχει τα στοιχεία που χρειάζεται για να ξεχωρίσει και ότι έχει προσπαθήσει πολύ γι’ αυτό, για κάποιους σημαίνει ότι του λείπουν χαρακτηριστικά που κατά τη γνώμη τους δεν είναι απαραίτητα για να ξεχωρίσεις στον αθλητισμό.

Πιστεύω πως κάποιος που φτάνει στην κορυφή του NBA έχει την προσωπικότητα και τις ικανότητες να ξεχωρίσει και σε πολλούς άλλους τομείς και όσες φορές έχω διαβάσει συνεντεύξεις του Γιάννη μου δίνει την εντύπωση ενός έξυπνου και συνειδητοποιημένου ανθρώπου που έχει πολλά να πει.

Τους τελευταίους μήνες που βρίσκομαι μόνιμα στην Ελλάδα μετά από πάνω από 10 χρόνια, έχω συνειδητοποιήσει πως οι νοοτροπίες που μας κρατούν στάσιμους δεν έχουν αλλάξει καθόλου.

Το γεγονός ότι κάποιοι είναι έτοιμοι να μειώσουν την αδιαμφισβήτητη διεθνή επιτυχία ενός συμπατριώτη τους σημαίνει ότι, για να πετύχει ένας Έλληνας και να αποφύγει όλους αυτούς τους ενοχλητικούς, θα πρέπει όχι μόνο να φύγει στο εξωτερικό αλλά και να μην φτάσει στην κορυφή ώστε να μην τον πάρουν είδηση.

Αυτό δυστυχώς μπλοκάρει τη δημιουργία οτιδήποτε ξεχωριστού στην Ελλάδα. Δεν είναι τυχαίο πως όσα χρόνια βρισκόμουν στο εξωτερικό οι μόνες περιπτώσεις που άκουγα θετικά για την Ελλάδα ή κάτι ελληνικό ήταν μόνο σε σχέση με την αρχαιότητα, με το φαγητό ή τον τουρισμό.

Αν και αυτή η άποψη ότι ο Γιάννης δεν έχει κάτι άλλο να μας πει εκτός του μπάσκετ δεν θα του επιτρέψει να μας δώσει όσα θα μπορούσε, μάλλον θα του βγει σε καλό σε προσωπικό επίπεδο.

Σε κάθε περίπτωση, μας έχει βγάλει λίγο από τη μιζέρια μας.

Έχουμε αποκτήσει Έλληνα MVP του NBA και Έλληνα στη λίστα των 100 του TIME και το γεγονός ότι τα ελληνικά μέσα αναλύουν την πολιτική κατάσταση στην Αμερική και κάνουν συγκρίσεις με την Ελλάδα γίνεται λίγο λιγότερο αστείο.

Άννα

Υ.Γ. Έχω παρατηρήσει τον τελευταίο καιρό πως γίνονται πολλές επιθέσεις και στον Τσιτσιπά από μεγαλύτερη μερίδα του κόσμου· ίσως αυτό να οφείλεται στο ότι δεν κινδυνεύουν να θεωρηθούν ρατσιστές ακόμα και αν αναφερθούν στην καταγωγή της μητέρας του, ίσως στο ότι δίνει περισσότερα πατήματα. Αναρωτιέμαι, δεν θυμούνται ότι τον πρωτογνωρίσαμε όταν κέρδισε τον Φέντερερ στην Αυστραλία λίγο μετά την Πρωτοχρονιά; Μάλλον ούτε μαζί του μπορούν να ταυτιστούν πολλοί, κακά τα ψέματα ούτε αυτός μοιάζει πολύ εμφανισιακά με τον μέσο Έλληνα,· πάντως τον τελευταίο μήνα έχω αρχίσει να πιστεύω ότι ο Τσιτσιπάς είναι αυτός που μπορεί να βάλει στη θέση τους όλους αυτούς επειδή τους δείχνει ξεκάθαρα ότι δεν τον απασχολεί καθόλου η γνώμη τους.

(Αγαπητή Άννα, αν το σκεφτείς, ο Γιάννης Αντετοκούνμπο είναι σήμερα -αντικειμενικά- ο πιο πετυχημένος Έλληνας. Αυτό ενοχλεί πολλούς γιατί ξέρουμε πως η επιτυχία στην Ελλάδα περνάει μέσα από παρέες, μαφίες και γλειψίματα. Οπότε, χαλάει την πιάτσα να είναι ο πιο πετυχημένος Έλληνας ο γιος δυο μεταναστών από τη Νιγηρία. Ίσως κάποιοι να του το συγχωρούσαν, αν οι γονείς του ήταν πλούσιοι γιατί οι άνθρωποι θεωρούν λογικό και θεμιτό τα παιδιά των πλούσιων να είναι πετυχημένα, χωρίς να κάνουν απολύτως τίποτα στη ζωή τους, ενώ με τα παιδιά των φτωχών είναι αμείλικτοι. Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο ενσαρκώνει το αμερικάνικο όνειρο, αν και γεννήθηκε στην Ελλάδα. Ο γιος δυο μεταναστών που γίνεται το μεγαλύτερο αστέρι στις ΗΠΑ, που το μπάσκετ είναι βασιλιάς. Είναι πολύ ωραία η ιστορία του Γιάννη. Όταν γίνει ταινία, θα σπάσουν τα ταμεία. Βέβαια, αν ο Γιάννης ήταν φίλος μου, θα του έλεγα να κρατηθεί μακριά από τους πολιτικούς που θα θελήσουν να τον εκμεταλλευτούν. Είναι πολύ καλύτερος από αυτούς. Και επειδή είναι ολοφάνερο πως έχει εξαιρετικό χαρακτήρα και χρυσή καρδιά, θα του έλεγα να κρατηθεί και μακριά από την Ελλάδα, αν και φαίνεται πόσο την αγαπάει. Ο Στέφανος Τσιτσιπάς δεν είναι ίδια περίπτωση με τον Γιάννη, αν και έχουν πολλά κοινά. Το βασικότερο είναι ότι έχουν δουλέψει και οι δυο πολύ σκληρά. Και ο Τσιτσιπάς έχει κάτι καλό πάνω του. Φαίνεται στη φάτσα του. Βέβαια, είναι και οι δυο πολύ νέοι άνθρωποι, οπότε είναι λογικό με την επιτυχία τους να προκαλούν τον φθόνο όλων αυτών που πολύ θα ήθελαν να ήταν στην θέση τους αλλά δεν μπορούν. Βλέποντας τις επιθέσεις στον Τσιτσιπά -που είναι ένας αθλητής, δεν είναι εκλεγμένος πολιτικός και δεν επηρεάζει τις ζωές μας, είχα γράψει αυτό:Και στον Στέφανο Τσιτσιπά, αν ήταν φίλος μου, θα του έλεγα να κρατηθεί μακριά από τους Έλληνες πολιτικούς και την Ελλάδα. Η Ελλάδα είναι νεκροταφείο. Όποιος θέλει να ανθίσει, πρέπει να φύγει από την Ελλάδα. Ο Γιάννης και ο Στέφανος είναι οι καλύτερες αποδείξεις για αυτό. Όποιος αγαπάει πολύ την Ελλάδα, να έρχεται για διακοπές. Μόνο για διακοπές είναι η Ελλάδα. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.