Οι Έλληνες δεν μπορούν να συνεννοηθούν ούτε για να παίξουν μαζί χιονοπόλεμο

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Είναι ξεκάθαρο πως χωρίς οικονομία δεν υπάρχει κοινωνία -δεν τα λέμε τυχαία κοινωνικοοικονομικά συστήματα.

Οικονομία δεν είναι μονάχα το μέσο συναλλαγής, αλλά και οι παραγωγικές διαδικασίες και πολλά άλλα.

Αποφεύγοντας να ανοίξουμε ένα τόσο μεγάλο θέμα, πάμε κατευθείαν στο άνοιγμα των καταστημάτων στην Ελλάδα, έπειτα από αρκετές εβδομάδες όπου δεν λειτούργησαν, εν μέσω lockdown.

Αν και πολλά μαγαζιά δεν θα ανοίξουν, αφού έκλεισαν για πάντα, η δε εστίαση Θεός σχωρέσ’ την.

Αυτό που διακρίνω -εξ αποστάσεως είναι η αλήθεια- είναι πως επικρατεί μια περίεργη αισιοδοξία κρίνοντας περισσότερο από τις συζητήσεις με φίλους παρά απ’ τα διαδικτυακά αγρίμια.

Δηλαδή, οι Έλληνες δείχνουν σαν να μην είχαν πρόβλημα τόσο καιρό με την καταστολή ή την συμπεριφορά της πανάθλιας κυβέρνησης, αλλά με το κλείσιμο των μαγαζιών τους και την αδυναμία τους να ψωνίσουν …ελεύθεροι.

Ψώνια ή Θάνατος.

Δεν ξέρω αν ταιριάζει το περίφημο Ελλάς Ελλήνων Καταστηματαρχών που ξεστόμισες κάποτε, αλλά προς τα εκεί μου πάει.

Κυρίως, επειδή, καταλαβαίνει κανείς, πολύ εύκολα, ότι η θλιβερή κυβέρνηση του προτεκτοράτου ανοίγει τα μαγαζιά και τα σχολεία -την ώρα που όλοι οι άλλοι κλείνουν τα πάντα- επειδή κινδυνεύει περισσότερο απ’ το Βατερλό στην ελληνική οικονομία, παρά αν πεθάνουν δεκάδες χιλιάδες πολίτες -ακόμα- απ’ τον κορονοϊό.

Ξαφνικά, επανέρχεται μια ελπίδα.

Τώρα τι ελπίδα είναι αυτή με την ελληνική οικονομία νεκρή, προ κορονοϊού, δεν ξέρω.

Βλέπετε, απλά ο κορονοϊός επιτάχυνε την αναπόφευκτη πτώση. Αυτό ήταν όλο.

Και αντί το χρέος, υπό «νορμάλ» συνθήκες να πήγαινε στο 180-200% ΑΕΠ -ανάλογα ποια στοιχεία πίστευε ο καθένας- έφτασε και θα ξεπεράσει το 210%, ενώ και η ύφεση είναι μεγαλύτερη απ’ ό,τι όταν η Ελλάδα μπήκε στα μνημόνια.

Αυτό το ήξερε ο Μητσοτάκης και οι παρατρεχάμενοι του -αλλά και η …αντιπολίτευση- πριν το καλοκαίρι, απ’ τον περσινό χειμώνα για την ακρίβεια, απλά δεν περίμεναν, πάλι τελευταίοι το έμαθαν όπως πάντα, ότι θα πήγαινε τόσο στο διάολο ο τουρισμός, η …βαριά βιομηχανία της χώρας.

Τους έκατσαν και μερικές φυσικές καταστροφές -και το «δεύτερο» κύμα της πανδημίας- και το γλυκό έδεσε.

Την ελληνική οικονομία αυτή τη στιγμή δεν τη σώζει ούτε η Tesla, ούτε η …ρώγα του Μητσοτάκη -με τι ασχολούνται ρε.

Ακόμα και χωρίς το κλείσιμο των εμπορικών καταστημάτων η κατάσταση σήμερα θα ήταν πάνω-κάτω η ίδια.

Δεν ξέρω τι περιμένουν πολλοί ότι θα συμβεί, χωρίς να σημαίνει ότι με κλειστά μαγαζιά θα είναι καλύτερα -όποιος δεν το καταλαβαίνει, δεν φταίω εγώ-, οπότε ανοίξτε τα όλα να πάει στην ευχή.

Λες και δεν ξέρουν ότι απλά θα τρέξουν άλλοι τόσοι λογαριασμοί.

Είναι ξεκάθαρο ότι το «παρελθόν» επιστρέφει δριμύτερο να υπενθυμίσει στην Ελλάδα ότι δεν μπορείς να προσποιείσαι για πάντα.

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα, που θα τραγουδάει η Βίσση με τη Βανδή στο νέο τους σουξέ.

Τα πραγματικά δύσκολα.

Η Ελλάδα κατέρρευσε, αλλά τώρα θα έρθει αντιμέτωπη με την διαπίστωση.

Κρίμα. Χάθηκαν τόσα χρόνια και τόσες ευκαιρίες που είναι πλέον αυτονόητο ότι δεν υπάρχει καμία προοπτική, δεδομένου ότι οι Έλληνες δεν μπορούν να συνεννοηθούν ούτε να παίξουν μαζί χιονοπόλεμο. Ο καθένας μόνος του.

Αυτό που δεν θα χωνέψω ποτέ, όμως, όπου και αν βρεθώ στο μέλλον, είναι πόσοι άνθρωποι στην Ελλάδα πίστεψαν τόσο εύκολα ότι θα γλιτώσουν, προσποιούμενοι ότι όλα αυτά συμβαίνουν κάπου μακριά τους, ενώ συμβαίναν στα πόδια τους.

Πραγματικά, ποτέ.

Με εκτίμηση,

Άρης

Υ.Γ.1 Φυσικά, το κλείσιμο των καταστημάτων σε πάρα πολλές χώρες είχε να κάνει με την προσπάθεια των κυβερνήσεων να κρύψουν κάτω από το χαλί μιας πανδημίας, τα τεράστια δομικά προβλήματα. Και για να μετακυλίσουν την ευθύνη για τα κρούσματα και τους θανάτους, λόγω των ανύπαρκτων συστημάτων περίθαλψης, στους πολίτες που δεν …προσέχουν. Και το κλείσε-άνοιγε είναι και ένα άτυπο σήκω-κάτσε. Αλλά και για να μην ζητάνε επιδόματα οι πληβείοι -γιατί και όσες χώρες έδωσαν, ας μην πούμε καλύτερα τι έδωσαν- ή το σβήσιμο των χρεών τους. Πάντως, θαυμάζω τους λαούς που πέταξαν στα σκουπίδια όλα αυτά τα γελοία μέτρα, αδιαφορώντας για τις …κραυγές αγωνίας των ηγετών τους, και κάνουν ότι θέλουν. Τώρα ζούμε ή ποτέ.

Υ.Γ.2 Για τη Σοφία Μπεκατώρου, και την κάθε Σοφία, θα πω μόνο αυτό, ότι απαιτεί τεράστιο κουράγιο να απαιτήσεις δικαιοσύνη. Η δικαιοσύνη δεν έχει ημερομηνία λήξεως, ενώ όσοι απορούν για το διάστημα που χρειάστηκε, προφανώς δεν έχουν την παραμικρή ιδέα τι σημαίνει ψυχικό τραύμα. Από την άλλη, το να βγαίνουν οι υπερασπιστές παιδεραστών και κάτι άλλοι που διαπόμπευαν οροθετικές ή που γλείφουν νυχθημερόν πατριάρχες, να υπερασπίζονται τα θύματα βιασμoύ ή σεξoυαλικής κακοποίησης, είναι απίστευτα εμετικό, αν και δεν είναι τίποτε άλλο από την προσπάθεια να καλύψουν τα νώτα τους.Ούτε είναι λίγοι εκείνοι που σιώπησαν ή που τα έβαλαν με το θύμα, πολλές φορές οι ίδιοι του οι γονείς. Αλίμονο, κιόλας, στις γυναίκες που παίρνουν το μέρος του άνδρα, και λέω άνδρα γιατί στο 93% -τουλάχιστον- των σεξoυαλικών κακοποιήσεων, ο θύτης είναι άντρας. Και πώς να το κάνουμε, δεν μπορείς να μιλάς για το έγκλημα χωρίς να μιλάς για το θύτη. Και είναι οφθαλμοφανές ότι πάρα πολλοί άντρες έχουμε κανονικοποιήσει την σεξoυαλική βία. Τη βία γενικότερα. Οπότε, όποιος θίγεται, που μια ή περισσότερες γυναίκες διεκδικούν δικαιοσύνη, ξυδάκι. Δεν ξέρω πότε θα τελειώσουμε με όλη αυτή την αντρίλα που πλημμύρισε τον πλανήτη, απ’ όλα αυτά τα δίποδα που θεωρούν ιδιοκτησία τους ακόμα και έναν άλλον άνθρωπο -δεν έχει σημασία το φύλο, απλά όταν υπάρχει μοτίβο δεν μπορείς να κάνεις πως δεν το βλέπεις και ισχύει μάλλον το ρητό ότι οι γυναίκες γεννούν, οι άντρες σκοτώνουν- οπότε, δεν θέλει δα και ιδιαίτερη πολιτική ανάλυση για να διαπιστώσει κανείς ότι όλη αυτή την ασχήμια γύρω μας την έφτιαξε άντρας, ενώ είμαι βέβαιος ότι αυτός ο παλιόκοσμος θα αλλάξει μόνον εφόσον το θελήσουν και οι γυναίκες· ειδικά στις πιο πατριαρχικές κοινωνίες σαν την ελληνική, αν και το υπεραπλουστεύουμε τώρα. Και ούτε οι θύτες θα βάλουν μυαλό με αναρτήσεις και δηλώσεις συμπαράστασης, όσο η κοινωνία τους επιτρέπει να θυματοποιούν.

Υ.Γ.3 Αυτό για την αποδοχή του προβλήματος ως το πρώτο βήμα για την επίλυση ενός προβλήματος, τα υπόλοιπα τα είπατε, συν ότι σήμερα είναι μια ιδιαίτερη μέρα, μου ξαναθύμισε αυτό που λέγαμε το καλοκαίρι: «Αντιμετωπίζοντας κάτι ίσως να το αλλάξεις, αλλά δεν μπορείς να αλλάξεις τίποτα προτού το αντιμετωπίσεις».

(Φίλε Άρη, δίνε πόνο. Άρη, στο θέμα της ελπίδας για την κοινωνία έχω κάνει σημαία τον Νίκο Καζαντζάκη: Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, πάω για μπάνιο. Σε ό,τι αφορά τα μαγαζιά που άνοιξαν, τρία τηλεφωνήματα με φίλες από την Αθήνα σήμερα, και οι τρεις ήταν στα μαγαζιά και ούρλιαζαν από χαρά επειδή ψώνιζαν. Γυναίκες, φίλε Άρη, το δεκανίκι του καπιταλισμού. Γιατί της γυναίκας ο καημός, λούσα κλπ. Όσο για τον Μητσοτάκη, να είναι καλά ο άνθρωπος, γιατί με έκανε και ξαναβρήκα το κέφι μου. Αφού οι πολιτικοί είναι διακοσμητικοί στην Ελλάδα, καλό είναι να έχουμε έναν πρωθυπουργό να βγάζει γέλιο. Και ο Μητσοτάκης βγάζει γέλιο κάθε μέρα. Άρη, πάνε όλα όπως τα περίμενα. Όλα σύμφωνα με το σχέδιό μου. Τώρα μένει ένας εμφύλιος στις ΗΠΑ -για να γράφεις εσύ τρία κείμενα την ημέρα- και έδεσε το γλυκό. 800 μπάνια θα κάνω φέτος. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.