Πάντα υπήρχαν άνθρωποι που έκαναν το σωστό, όταν κανένας δεν είχε το θάρρος να το κάνει

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Καλή Χρονιά και Καλή Λευτεριά.
Και Καλά Μυαλά.
Γιατί λευτεριά χωρίς μυαλά, απλούστατα, δεν παίζει.

Κάπου εδώ άρχισα να γράφω ένα προς ένα τα ονόματα των ανθρώπων που μας συντροφεύουν με τις υπέροχες ανταποκρίσεις τους, αλλά θα ξεχάσω κάποιον ή κάποιαν και δεν θέλω, οπότε τις ευχές μου σε όλους.

Τώρα για τον Assange, τα είπαν όλα η Αναστασία, η Λίνα και ο ΤΤΠ.

Είναι ξεκάθαρο ότι η αποκάλυψη ενός εγκλήματος τιμωρείται σκληρότερα από το ίδιο το έγκλημα, άσε που το έγκλημα μπορεί και να μείνει ατιμώρητο. Όχι μπορεί· συνήθως, μένει.

Μαζί με τον Julian Assange, οι ΗΠΑ παιδεύουν και την Chelsea Manning, που έστελνε τα έγγραφα στον Assange.

Βλέπετε, σύμφωνα με την κυβέρνηση, ούτε οι Αμερικανοί πολίτες έχουν το δικαίωμα να γνωρίζουν κάποια πράγματα.

Την ίδια μέρα που πολλοί Αμερικάνοι μιλούσαν για τον Trump και τον …Nixon, η γενική σιωπή για τον Assange ήταν κάπως εκκωφαντική.

Βέβαια και το Watergate -εξ ου και η ταύτιση του Trump με τον Nixon- χρειάστηκε έναν άνθρωπο εκ των έσω σαν την Chelsea Manning. Όπως και τα Pentagon Papers, που αποκάλυψαν πολλά απ’ τα εγκλήματα της αμερικανικής κυβέρνησης στο Βιετνάμ. Αν και οι πόλεμοι συνεχίστηκαν -σιγά μην ήταν τόσο εύκολο.

Επίσης, χρειάστηκαν δημοσιογράφους σαν τον Assange.

Που όλοι τους θα είχαν κυνηγηθεί όπως ο Assange, αλλά η αμερικανική κοινωνία τάχθηκε έμπρακτα στο πλευρό τους, επηρεάζοντας και τα δικαστήρια. Κάτι που δεν έγινε σε τόσο μεγάλο βαθμό τώρα.

Όπως και για τον Snowden, που τώρα κρύβεται πιθανόν στη Ρωσία.

Όχι πως οι πολίτες τάσσονται στο πλευρό της αμερικανικής κυβέρνησης -ειδικά ο Snowden είναι αγαπητός σε ένα μεγάλο μέρος των συμπολιτών μου- αλλά χωρίς έμπρακτη υποστήριξη, όλα είναι λόγια του αέρα.

Αυτό κάνει τη διαφορά σήμερα. Έχουμε γεμίσει ανθρώπους με… δημοκρατικές απόψεις. Όλοι έχουμε απόψεις. Ειδικά όταν μιλάμε για άλλες χώρες. Μπορεί δηλαδή να είσαι κλεισμένος στο διαμέρισμα σου επί μήνες και να βγαίνεις με SMS, αλλά να έχεις άποψη για τη δημοκρατία στην Κίνα και τη …Λαπωνία.

Κάπως έτσι, στο τέλος της ημέρας, κάποιος στέλνει έναν δημοσιογράφο στη φυλακή και τους πολίτες για ύπνο.

Ο Assange βρίσκεται σ’ αυτή τη θέση γιατί 7 δισεκατομμύρια άνθρωποι κάθονται και κοιτούν πως στραγγαλίζει η αμερικανική κυβέρνηση έναν δημοσιογράφο.

Εντάξει, μην είμαι άδικος. 7 δισεκατομμύρια άνθρωποι δεν κάθονται να κοιτούν. Οι πιο πολλοί δεν κοιτούν καν.

Ίσως ποτέ άλλοτε στην Ιστορία τόσοι πολλοί άνθρωποι δεν έκαναν τόσα λίγα.

Δεδομένου ότι αποκλείεται λίγοι και καλοί άνθρωποι να τα κάνουν όλα, για να μην έχουμε και παρανοήσεις, είναι ξεκάθαρο τι μας περιμένει σαν ανθρωπότητα.

Ασχέτως τι μας περιμένει, μόνο αν θελήσουν οι ίδιες οι κοινωνίες να αλλάξουν, να παλέψουν, να απελευθερωθούν, ίσως να αλλάξει κάτι.

Δεν θα πω κάτι άλλο. Είναι σαν να δίνω συμβουλές και να υποδεικνύω τι πρέπει να κάνει ο καθένας και δεν το έχω -ούτε το θέλω- αυτό το «προνόμιο».

Επίσης, ενώ τα λέω όλα αυτά τείνω τελευταία προς το …yolo, και σε όσα είπε ο Δημήτρης περί ηρωισμού, όπου τα είπε όλα, γιατί όντως έχουμε και μια ζωή να ζήσουμε.

Και να αψηφάς κάθε μέρα το θάνατο, δηλαδή να είσαι ζωντανός, είναι και αυτό μια επαναστατική πράξη. Ίσως η πιο …επαναστατική.

Στην τελική, μάλλον, δεν υπάρχουν ήρωες και συνήθως αποκαλούμε ήρωα αυτόν που κάνει ότι δεν μπορέσαμε εμείς.

Όπως δεν υπάρχουν απελευθερωτές· αυτό απάντησε ο Τσε Γκεβάρα όταν τον ρώτησαν αν είναι.

Μόνοι τους απελευθερώνονται οι άνθρωποι. Εφόσον το θέλουν.

Και ο καθένας μας επιλέγει κάθε μέρα αυτό τον κόσμο ή κάποιον άλλον.

Πάντα ισχύει αυτό το ρημαδιασμένο «αν όχι εγώ, αν όχι εσύ, τότε ποιος» που σε κάνει να αναρωτιέσαι ή όπως έλεγε ο Χικμέτ «αν δεν καώ εγώ, αν δεν καείς εσύ, πως θα γενούνε τα σκοτάδια λάμψη»

Δεν ξέρω, κάπου καταντάει αηδία να κάθονται 10 άνθρωποι δίπλα σ’ έναν αστυνομικό που χτυπάει έναν άνθρωπο και ν’ αναρωτιούνται γιατί δεν τον βοηθάει κανένας.

Είμαι σίγουρος πως το ίδιο σκέφτηκε και ο Assange, αν και δεν μπορώ να ξέρω τι σκέφτεται τώρα γιατί κάπου έχει και ένα δίκιο εκείνο το ένστικτο που σου λέει να μην σηκώσεις στις πλάτες σου όλο τον κόσμο γιατί θα σε πλακώσει. Ας μην τον αδικήσουμε αν τυχόν έχει μετανιώσει -αφότου βασανίστηκε- πράττοντας το αυτονόητο.

Όμως, όπως ο Assange, o Snowden και η Manning, έτσι πάντοτε υπήρχαν όλοι εκείνοι οι άνθρωποι που έκαναν το σωστό, όταν κανένας δεν είχε το θάρρος να το κάνει.

Που αρνούνταν να σηκώσουν το χέρι τους, όταν το σήκωναν όλοι οι άλλοι.

Δεν ξέρω αν είναι ήρωες, πάντως δεν είναι και σαν τους υπόλοιπους. Και σίγουρα δεν είναι οι «βλάκες» της υπόθεσης, είμαι σίγουρος ότι μπορούσαν να κοιτάξουν -χωρίς τύψεις- την αντανάκλασή τους στον καθρέφτη ακόμα και όταν κατάλαβαν ότι θα κυνηγηθούν.

Και καταλήγω να φοβάμαι μήπως οι υπόλοιποι απλά ανταλλάξαμε τον ρόλο κομπάρσου σε έναν πόλεμο, με τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε ένα κλουβί περιωπής.

Αυτούς, λοιπόν, προσωπικά, δεν τους λυπάμαι.

Αντιθέτως, λυπάμαι όλους εκείνους που μονολογούσαν «τι κέρδισε τώρα», «τον ηλίθιο», «καλά δεν φοβάται για τη ζωή του». Ότι έλεγαν δηλαδή ακόμα και για μάρτυρες ή… κουκουλοφόρους σε σκάνδαλα με φαρμακευτικές.

Τους λυπήθηκα γιατί έχουν πεθάνει πολλά χρόνια πριν την επίσημη αναγγελία του θανάτου τους.

Μάλιστα σε λίγες εβδομάδες οι Έλληνες όλου του κόσμου θα γιορτάσουν το «Ελευθερία ή Θάνατος» και το «Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά 40 χρόνια σκλαβιά και φυλακή». Οι μισοί κλεισμένοι στα σπίτια τους, οι άλλοι μισοί «αυτοεξόριστοι» σε δυτικές χώρες που φυλακίζουν ανθρώπους «που δεν κοιτούσαν τη δουλειά τους».

Και θα εξυμνούν κάτι άλλους ανθρώπους που έπραξαν αυτό που οι ίδιοι θεωρούν αδιανόητο και ακατανόητο.

Nα, κάτι τέτοια δεν τα μπορώ.

Συνεχίζω να μην ξέρω τι παθαίνει αυτός ο λαός και όπου τον χάνεις, όπου τον βρίσκεις, περιμένει.

Σε κάθε περίπτωση καλή Χρονιά και …Εξεγερμένο το 2020 Part 2.

Με εκτίμηση,

Άρης

Υ.Γ. Πιο πολύ ένα γεια ήθελα να πω, αλλά μου βγήκε αλλιώς. Αν γίνει κάτι αυτή τη βδομάδα -είναι διάφοροι οι λόγοι που κατεβήκαμε για λίγες μέρες στην πόλη- θα σας δώσω ένα πιο περιεκτικό κείμενο του τι συμβαίνει αυτές τις μέρες στο Αμέρικα. Αλλιώς, θα τα πούμε όταν μας διώξουν από το βουνό, όπου τείνει να γίνει η μόνιμη κατοικία μας. Την αγάπη μας και τις ευχές μας.

(και εύχομαι να κάνεις τουλάχιστον 730 μπάνια το 2021 πιτσιρίκο)

(Φίλε Άρη, δίνε πόνο. Άρη, μη χάνεσαι. Πάρε κι ένα laptop στο βουνό, να γράφεις, να περνάει η ώρα σου, όταν δεν θα μαζεύεις ρίζες και μανιτάρια. Άρη, εγώ φέτος έχω να κάνω 365 μπάνια. Αυτός είναι ο μοναδικός μου στόχος. Και από Μάιο μέχρι και Οκτώβριο, θέλω τα μπάνια να είναι διπλά. Οπότε, εσύ πρέπει να γράφεις. Και ο Ηλίας, και ο Βασίλης, και ο Κώστας, και ο Δημήτρης, και ο Γρηγόρης, και ο Χρήστος, και ο Βαγγέλης Σπανός, και η Μαρία, και η Λίνα, και η Αναστασία, και η Σταματίνα, και η Σταυρούλα, και ο Τ.Τ.Π., και ο Γ.Κ., και ο άλλος Βασίλης, και ο άλλος Δημήτρης, και ο παράλλος Δημήτρης, και ο Γιώργος, και ο άλλος Γιώργος, και ο άλλος Κώστας, και ο Κωνσταντίνος, και ο Αναξαγόρας και όλοι σας -δεν σας θυμάμαι κι όλους τώρα- πρέπει να γράφετε. Καλά, μη γράφετε όλοι μαζί την ίδια μέρα, γιατί δεν θα προλαβαίνω να τα ανεβάσω στο μπλογκ, και θα χάνω τα μπάνια. Άρη, παρακαλάω για εμφύλιο στις ΗΠΑ, για να γράφεις μέχρι τον Μάιο δυο κείμενα τη μέρα. Μετά το Μάιο θα γράφεις τρία κείμενα τη μέρα, γιατί θα πάω Αιγαίο και πια θα είμαι όλη τη μέρα στην θάλασσα. Να σου δώσω κι ένα κωδικό για να τα ανεβάζεις μόνος σου στο μπλογκ. Άντε, γιατί πολύ με έχετε κουράσει. Να είσαι καλά, Άρη. Καλή λευτεριά. Και όπως εσύ μου εύχεσαι να κάνω 730 μπάνια το 2021, εγώ σου εύχομαι να γράψεις 730 κείμενα. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.