Απέραντη μετριότητα

Πιτσιρίκο, η Ελλάδα παραμένει η χώρα των υποκριτικών εκπλήξεων.
Όταν ένα σοβαρό θέμα αναδύεται στην επιφάνεια, όπως το MeToo για παράδειγμα, αρχίζει ο λαϊκός χορός της εκπλήξεως και της καταδίκης.

Προς τι η έκπληξη; Και με ποιο δικαίωμα βάλαμε τις ανώνυμες κωλάρες μας στα έδρανα να αφαιμάξουμε τις πληροφορίες;

Όλες αυτές τις μέρες αφθονεί ο λόγος ο χειμαρρώδης, ο καταγγελτικός. Γιατί πρέπει να έχουμε άποψη για όλα. Η σιωπή, ως αρετή, έχει απαξιωθεί.

Η ποιότητα της ζωής δεν έχει θεαματικότητα. Η κακοποίησή της μόνο έχει.

Στην ψυχοσύνθεσή μας είναι βαθιά ριζωμένη η αδυναμία μας να ακούσουμε. Ο Έλληνας, συνήθως, δεν προσέχει τι λέει ο συνομιλητής του. Είναι πεπεισμένος εξαρχής για το δικό του δίκιο.

Το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού διαλόγου συνίσταται από παράλληλους μονόλογους. Γι’ αυτό ο Έλληνας είναι και παντογνώστης.

Την επώνυμη ευθύνη, όμως, ελάχιστα γνωρίζει η δημοκρατική μας χώρα, όπως έχει αποδειχτεί πολλάκις.

Μετά από τις ζημιές και τις απώλειες μιας κακοκαιρίας, μιας πυρκαγιάς ή μιας φυσικής καταστροφής, η ευθύνη αναζητείται πάντα στα γήπεδα των αντίπαλων παικτών, ενίοτε και στις κερκίδες των θεατών.

Ομοίως, όταν η ισοπέδωση της ιστορίας ασκείται από γηγενείς, ισοδυναμεί με έναν παράδοξο, ανομολόγητο, εθνικό μαζοχισμό.

Ενώ οι ύμνοι για τις ομορφιές της χώρας δεν έχουν τελειωμό, η βαρβαρότητα κυριαρχεί και οι καταστροφές δεν έχουν όριο.

Ισχυρίζονται ότι οι νόμοι είναι ανεπαρκείς και ο έλεγχος απουσιάζει.

Άλλη, όμως είναι η αιτία του κακού: Τον τόπο μας εμείς οι Έλληνες δεν τον αγαπάμε. Τον θεωρούμε στρέμματα προς εκμετάλλευση, δάση προς οικοπεδοποίηση, ακρογιαλιές προς ίδιον όφελος.

Είμαστε θεατές των λόγων και ακροατές των έργων, όπως έλεγε για τους σύγχρονούς του ο Θουκυδίδης.

Μας διακρίνουν, όμως, ιδιαίτερες επιδόσεις στον πατριωτισμό των μπαλκονιών.

Να ξεφύγουμε από τις χρόνιες αγκυλώσεις μας; Δύσμοιρη Παιδεία. Η τηλεοπτική κατήχηση έχει φωλιάσει στα ιερά μας σπλάχνα. Τα Ελληνικά, τα ατόφια.

Στην ενήλικη ζωή μας, οι προσωπικές μας επιλογές χαρακτηρίζουν και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα του βίου μας. Ενίοτε, μπορεί να αναδειχθούν και ως ταφόπλακές μας.

Λίνα

(Αγαπητή Λίνα, το MeToo στην Ελλάδα είναι όπως όλα τα υπόλοιπα στην Ελλάδα. Δεν θέλω να κάνω τον έξυπνο αλλά, στις 16 Ιανουαρίου, έγραψα αυτό: Λίνα, κάποιοι πανηγυρίζουν επειδή η Χρυσή Αυγή είναι στη φυλακή. Μπορεί κάποια μέλη της Χρυσής Αυγής να είναι στη φυλακή αλλά η Χρυσή Αυγή και οι πρακτικές της είναι παντού πια. Βλέπω το φασισμό και σε πρώην συντρόφους. Βλέπω τον φασισμό στην έξαλλη διαδικτυακή μάζα που δικάζει και καταδικάζει από το κινητό. Αλλά έτσι θα δικαστούν κι αυτοί αύριο. Όταν απλώνεις τη λάσπη, θα βρεθείς μέσα της. Αυτό είναι βέβαιο. Πάντως, η χώρα μας είναι πανέμορφη, κι ας προσπαθούν οι Έλληνες να την ασχημύνουν με κάθε τρόπο. Μακάρι κάποτε να κατοικηθεί αυτός ο όμορφος τόπος από τους ανθρώπους που του αξίζουν, από ανθρώπους που θα τον αγαπάνε. Γιατί, όπως έγραψες, οι Έλληνες δεν αγαπάμε τη χώρα μας. Κανέναν δεν αγαπάμε. Πολύ μίσος στην Ελλάδα, αγάπη πουθενά. Λίνα, εγώ την αγαπάω την Ελλάδα. Δεν ξέρω αν την ομορφαίνω αλλά προσπαθώ να μην την ασχημαίνω. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.