Απ’ όλα

Αγαπημένε μου Πιτσιρίκο, λέω να μείνω μέσα στο κλίμα των ημερών και να γράψω κάτι για την σεξoυαλική και μη παρενόχληση. Θα αρχίσω λοιπόν με κάποια σκόρπια περιστατικά που μου έρχονται στο μυαλό από την εφηβική και μη ηλικία.

Θυμάμαι ένα μεσημέρι μετά το σχολείο, 14-15 χρονών, περπατάμε παρεούλες στον δρόμο. Ο Γ. και ο Φ., συμμαθητές μου, πλησιάζουν την Ι. και της σηκώνουν την μπλούζα από πίσω.

-Δείξε μας λίγο τον κώλo σου, όλο κρυμμένο τον έχεις με τις ριχτές τις μπλούζες

-Ωραίος κώλoς, τι τον κρύβεις;

-Της Γ. είναι καλύτερος

Η Ι. αντιδρά, κοκκινίζει, δεν ξέρει τι να πει καθώς οι παρόντες γελάνε με την ντροπή της. Ο Δ., παρέα των άλλων δύο, αισθάνεται άβολα γιατί γουστάρει την Ι. αλλά δεν αντιδρά.

Ο Κ. τα έχει επιτέλους σπάσει με την Ζ., σαπουνόπερα έχουν γίνει και γελάει όλο το σχολείο εδώ και έναν χρόνο με τα επεισόδια μεταξύ τους. Είναι όμως στην ίδια παρέα, και ο Κ, γνωστός προκλητικός τραμπούκος, γυρνάει και δείχνοντας την φίλη μας την Γ. λέει στην πρώην του: Να, αυτές είναι βυζ@ρες, στητές και σκληρές, όχι σαν τις δικές σου που είναι σαν σκασμένα λάστιχα.

Κομπλάρουν όλοι, αγόρια και κορίτσια, κανείς δεν λέει τίποτα και η Ζ. κοιτάζει το πάτωμα ντροπιασμένη ενώ η Γ. δεν ξέρει από πού να φύγει (βέβαια τα έφτιαξε μαζί του μετά γιατί εκτός από τραμπούκος ήταν και πολύ όμορφος, αλλά ούτε για εκείνη τελείωσε καλά το πράγμα).

Ο Ν. τα έχει φτιάξει με την Ρ., πρώτο έτος στη σχολή, βρίσκονται μια-δυο φορές και η Ρ. δεν είναι σίγουρη αν θέλει να ολοκληρώσει σεξoυαλικά την σχέση της τόσο γρήγορα, για τους δικούς της λόγους. Αφού χωρίζουν μετά από λίγες ημέρες αλλά συνεχίζουν να κάνουν παρέα, ο Ν. της λέει σε άσχετη συζήτηση πως είχε ακούσει από έναν φίλο του πως οι κοπέλες που έρχονται από την πόλη της Ρ. γενικά «το παίζουν ιστορία αλλά όταν έρχεται η ώρα κιοτεύουν, τελικά είναι ανέραστες, όσο και αν το παίζουν φλογερές».

Τοξική αρρενωπότητα, η ασθένεια της εποχής μας και εκείνης της εποχής ακόμα περισσότερο· μιλάμε για αρχές δεκαετίας ’90.

Φανταστείτε τι τραβάγαν αυτές οι νέες κοπέλες.

Αφού φανταστήκατε, τώρα αναποδογυρίστε το σενάριο και βάλτε αγόρια στην θέση των κοριτσιών και κορίτσια στην θέση των αγοριών, όρχειs στην θέση των μαστών, και θα έχετε τα πραγματικά περιστατικά. Πώς αισθάνεστε; Άβολα ε;

Η επιθετικότητα και η βία στην σεξoυαλική συμπεριφορά είναι προνόμιο του άντρα απλά και μόνο επειδή μπορεί. Γύρω από αυτή την ικανότητα σχηματίζεται μια κουλτούρα. Όταν μια «επιθετική» γυναίκα βρει έναν «αδύναμο» άντρα, ή τοξική κουλτούρα δεν παίζει κανέναν ρόλο. Δεν διαφέρει στην συμπεριφορά από τον αντίστοιχο άντρα παρά σε ένα μόνο πράγμα, το οποίο σαφώς όμως είναι και το σημαντικότερο: Η σωματική ρώμη.

Όσες παρενοχλήσεις και να δεχτούμε σαν άντρες, πάντα θα είμαστε σίγουροι πως οι γυναίκες δεν μπορούν να μας πονέσουν, να μας τρομοκρατήσουν και να μας εξαναγκάσουν σε φυσική επαφή αν δεν θέλουμε. Δεν μπορούν να μας κάνουν να φοβηθούμε για το αν θα βγούμε ζωντανοί από ένα δωμάτιο όπου βρίσκομαστε με μία ή περισσότερες από αυτές.

Μπορούν να μας προσβάλλουν, να μας εξευτελίσουν, να μας μειώσουν σαν ανθρώπινες υπάρξεις, να μας θίξουν με χίλιους τρόπους και να ασκήσουν επάνω μας ψυχολογική και συναισθηματική βία· δεν το λες και λίγο. Αν είναι σε θέση επαγγελματικής ισχύος να μας εκβιάσουν και να μας απειλήσουν έμμεσα ή άμεσα πως θα βρεθούμε άνεργοι ή δεν θα περάσουμε το μάθημα στο πανεπιστήμιο.

Ναι, έχω συμφοιτητές που υπέκυψαν στις καθηγήτριες –οι οποίες ήταν και ιδιαίτερα προκλητικές στο αμφιθέατρο παραδίδοντας το μάθημα και κάνοντας μασάζ στον στιβαρό αυχένα και στους μυώδεις ώμους του υποψήφιου θύματος– για να περάσουν το μάθημα.

Κανένας μας -πλην ελαχίστων και ακραίων, για τα σίδερα, περιπτώσεων- δεν έχει αισθανθεί πως μπορεί και να μην δει την επόμενη ημέρα να ξημερώνει, αν δεν κάνει αυτό που του ζητάει μια γυναίκα.

Στην ψυχιατρική ο αριθμός των γυναικών με μετατραυματικό σύνδρομο από σεξoυαλική/ψυχολογική/σωματική/συναισθηματική βία που συναντώ είναι τεράστιος. Αυτή την εβδομάδα μόνο ήταν 6, και είναι ακόμα Πέμπτη.

Συναντώ βέβαια και έναν πολύ μεγάλο αριθμό αντρών, οι οποίοι δεν τολμούν καν να παραδεχτούν ανοιχτά πως είναι θύματα συναισθηματικής και ψυχολογικής, κάποιοι και σωματικής βίας στην σχέση τους. Όταν κοιτάζω πίσω, εγώ ο ίδιος είχα τουλάχιστον 3 τέτοιες σχέσεις.

Ποτέ, όμως, δεν αισθάνθηκα πως θα με σκοτώσουν. Ποτέ δεν με πλησίασε μια γυναίκα και φοβήθηκα πως θα πονέσω, θα σημαδευτώ, θα μείνω ανάπηρος. Η διαφορά είναι τεράστια.

Όποιος έχει μπλέξει σε ξυλοδαρμό ξέρει πώς είναι, αλλά οι περισσότεροι από εμάς ακόμα και σε μια τέτοια περίπτωση μπορεί να σκεφτούμε πως θα ρίξουμε σίγουρα καμπόσες πριν πέσουμε. Για μια γυναίκα αυτή η σκέψη δεν υπάρχει, ξέρει πως κάθε της αντίδραση θα εξαγριώσει περισσότερο το θηρίο.

Έχω βρεθεί σε φάση, 15 χρόνια πριν, που η κοπέλα με την οποία είχα μια σύντομη σχέση μου είπε κάποια στιγμή πως την πρώτη φορά που βρεθήκαμε μόνοι μας υπέκυψε και έκανε σeξ μαζί μου γιατί φοβόταν πως μπορεί να της έκανα κακό. Κάθε φορά που το έχω διηγηθεί σε άλλες συντρόφους/φίλες μου, έχουν μείνει άφωνες. Δεν έχει σημασία, αυτό ένιωσε εκείνη η γυναίκα τότε, προφανώς είχε άλλες εμπειρίες και δεν αισθανόταν πως μπορεί να εμπιστευτεί έναν άντρα που θα μπορούσε να την ακινητοποιήσει χωρίς καμία προσπάθεια.

Θα μου πεις, γιατί ήρθε σπίτι μου αν φοβόταν; Δεν έχει σημασία και πάλι, το ζήτημα ήταν αν έκανα εγώ κάτι λάθος – ή αν αυτή είχε ένα πρόβλημα τόσο βαθιά ριζωμένο που θα φοβόταν όπως και να είχε, με όποιον και να ήταν.

Για τους άντρες που ακόμα αρνούνται να το καταλάβουν, σκεφτείτε έναν κ*λομπαρά που σας ρίχνει 30-40 κιλά στο βάρος και που οι μυς του είναι τριπλάσιοι από τους δικούς σας, που ξέρετε ότι γενικά συμβαίνει πού και πού κανένας με τα γούστα του να βιάζει κανέναν σαν και εσάς, και πηγαίνετε μια βόλτα μαζί του σε μια σκοτεινή και ερημική παραλία να τα πείτε φιλικά. Πώς ακούγεται; Χαλαρά ε;

Εμένα μου κόβεται η ανάσα και μόνο στη σκέψη, φοβάμαι πολύ τις βόλτες, το σκοτάδι και τις παραλίες…

Είπα να το ελαφρύνω λίγο, αλλά ξέρω πως δεν έχει τίποτα ελαφρύ το πράγμα, ρωτήστε αν βρείτε κανέναν που να έκανε φυλακή και να έπεσε θύμα βιασμoύ, συνήθως ομαδικού. Πολύ ελαφρύ…

Στο πανεπιστήμιο μου έτυχε ένας ομοφυλόφιλος καθηγητής να κλείσει την πόρτα στην πλάτη μου, αφού είχα μπει στο γραφείο του. Το έκανε με όλα τα αγοράκια, δεν φοβήθηκε κανείς μας και ποτέ, και ήταν και λίγο γομαράκι ο τύπος. Περισσότερο επικεντρωνόμασταν στο πρόστυχο χιούμορ του και στο πόσο δεν φοβόταν να εκτεθεί, αφού σε έναν συμφοιτητή ζωγράφιζε γεvvητικά όργανα στο χαρτί την ώρα που τον εξέταζε, με ένα ολόκληρο αμφιθέατρο από πίσω. Δεν θα ίσχυε το ίδιο αν ήμουν γυναίκα.

Ο λόγος για τον οποίο ασκούμε βία ο ένας στον άλλο, άντρες, γυναίκες και παιδιά, δεν είναι ένας. Σίγουρα η βία δεν είναι προϊόν αποκλειστικά της δυτικής κουλτούρας, της πατριαρχίας, του καπιταλισμού κλπ κλπ κλπ.

Προϋπήρχε.

Η βία είναι συνυφασμένη με την φύση των ζωντανών οργανισμών, μηχανισμός άμυνας, επιβίωσης και μέρος της ευρύτερης έννοιας της φυσικής επιλογής. Ο δυνατός και επιθετικός εκμεταλλεύεται το εξελικτικό αυτό πλεονέκτημα και υποτάσσει τον αδύναμο, τον εκμεταλλεύεται για το συμφέρον και την ευχαρίστησή του, αναπαράγοντας το είδος πιο εύκολα.

Τι πάει να πει αυτό, θα αναρωτηθεί κανείς; Επειδή είναι φυσικό/βιολογικό φαινόμενο πρέπει να το αφήσουμε να πάει έτσι; Όχι, αλλά αν δεν αναγνωρίσεις το πρόβλημα και τη φύση του, είσαι σε λάθος δρόμο για την λύση.

Πέτα όσα σλόγκαν και καμπάνιες θέλεις, το ζήτημα είναι να διαπαιδαγωγήσεις σωστά τους νέους στο πλαίσιο της εκπαίδευσης για να περιορίσεις το φαινόμενο. Το να περιμένεις από τους γονείς να αλλάξουν και να διαπαιδαγωγήσουν αυτοί τα παιδιά τους είναι μάλλον λίγο φιλόδοξο.

Αυτό που πρέπει όμως να καταλάβουμε πως υπάρχουν και άνθρωποι που δεν διαπαιδαγωγούνται, γιατί η βίαια και διεστραμμένη φύση τους υπερνικά το μυαλό τους, και αυτοί οι άνθρωποι θα είναι πάντα επικίνδυνοι.

Μπορείς να εκπαιδεύσεις κάποια ζώα να κάνουν πράγματα, η φύση όμως κάποιων από αυτά ακόμα και μέσα στο ίδιο είδος μπορεί να τα κάνει ανεπίδεκτα εκπαίδευσης. Όπως κάποιος έχει ένα φυσικό ταλέντο για κάτι, μια κλίση, έτσι και κάποιοι γεννιούνται με βιολογική «κλίση» προς την βία και τη διαστροφή. Φυσικά, το περιβάλλον μπορεί να εθελοτυφλεί ή και να προστατεύει τέτοιου είδους άτομα, βλέπε τις γνωστές περιπτώσεις δολοφονίας γυναικών των τελευταίων χρόνων.

Όπως υπάρχουν ήρεμοι από τη φύση τους, υπάρχουν και βίαιοι από τη φύση τους. Δεν είναι όλοι βίαιοι και διεστραμμένοι, αλλιώς δεν θα είχαμε πού να κρυφτούμε. Το να προσέχει όμως κανείς δεν βλάπτει, αντίθετα μειώνει (δεν εκμηδενίζει) τις πιθανότητες να πέσει κανείς θύμα.

Η κλασική ερώτηση: Δηλαδή να ζω με τον φόβο; Θα μου στερήσουν εμένα το δικαίωμα κλπ κλπ…

Όσο δεν έχουμε λύση, να ζεις προσεκτικά. Ο φόβος είναι μέρος της προσοχής. Όποιος υπερεκτιμά την δύναμή του και συγχέει το δικαίωμά του με την πραγματικότητα, το πώς θα έπρεπε να είναι τα πράγματα με το πώς είναι, συνήθως αυξάνει το ρίσκο να βρεθεί σε άσχημες περιπέτειες.

Και εγώ έχω το δικαίωμα να φορτωθώ τα χρυσαφικά μου (λέμε τώρα) και να πάω βόλτα στα γκέτο τα μεσάνυχτα. Πληρώνω φόρους για αυτό, δεν πληρώνω; Για τον φωτισμό, για το πεζοδρόμιο, για την καθαριότητα, για τα σχολεία, για την αστυνομία, για το νοσοκομείο του γκέτο. Αν πάω λοιπόν αυτή την βόλτα, θα με πει κανείς πανέξυπνο και θαρραλέο;

Γενικά, οι λύσεις δεν είναι ακραίες, κανείς δεν λέει πως οι γυναίκες θα πρέπει να γυρνάνε με μπούρκα και αντρική συνοδεία, να μην φλερτάρουν και να παντρεύονται στα 16 για να σωθούν, και να περπατούν με χαμηλό το κεφάλι.

Απλά, οι επίδοξοι βιαστέs και διεστραμμένοι κάθε τύπου δεν έχουν ακούσει για την χειραφέτηση. Αν άκουσαν, δεν δείχνει να τους επηρεάζει ιδιαίτερα.

Όσο για τα υπόλοιπα τρέχοντα καυτά ζητήματα με την κακοποίηση στον χώρο της τέχνης, ευτυχώς όντας οπαδός της σκληρής ροκ μουσικής από μικρό παιδί, έμαθα γρήγορα να μην συγχέω τον καλλιτέχνη με το έργο του. Φυσικά και θα εκπλαγώ όταν θα ακούσω τέτοιες κατηγορίες για κάποιον που μου φαινόταν συμπαθής, αλλά το να είναι κανείς ταλαντούχος δεν τον κάνει και καλό άνθρωπο.

Επίσης, το να δίνεις φωνή στα θύματα και το να μην αγνοείς τις καταγγελίες είναι πάντα πολύ σημαντικό. Το να εξισώνεται η κατηγορία με την ετυμηγορία ενός δικαστηρίου είναι μεγάλο λάθος.

-Ναι, αλλά τον/την κατηγορούν δεκαπέντε άτομα, όλοι ψέματα λένε;

Δεν το κρίνω εγώ, το κρίνει το δικαστήριο. Αλλιώς θα μαζευτούμε δεκαπέντε άτομα, θα πούμε ό,τι ο νυν και ο πρώην πρωθυπουργός μας έδειξαν τα γεvvητικά τους όργανα, θα πέσει η κυβέρνηση και θα πάνε όλοι φυλακή (τώρα που το σκέφτομαι, μπας και είναι η μόνη λύση;).

Το ότι όλα τα τηλεοπτικά κανάλια λένε κάτι για την κυβέρνηση δεν το κάνει αυτόματα και αλήθεια.

Κάπου διάβασα πως «πρέπει να πιστεύουμε τις καταγγελίες, το ποσοστό των άδικα καταδικασθέντων για σεξoυαλική βία είναι κάπου στο 1/250» ή κάτι ανάλογο. Αν ο ένας αυτός είναι ο πατέρας σου, ο άντρας σου, ο γιος σου ή ο αδερφός σου, έλα να μου πεις αν σου φαίνεται μικρό το ποσοστό. Η λογική του νόμου λέει ότι καλύτερα δέκα ένοχοι έξω, παρά ένας αθώος στην φυλακή. Το δε κοινωνικό στίγμα για τον ίδιο και την οικογένειά του δεν ξεπλένεται ποτέ.

Το τσουβάλιασμα όσων συμβαίνουν είναι αντιπαραγωγικό. Η βία στον εργασιακό χώρο, που έχουμε υποστεί όλοι και αν βγούμε στην τηλεόραση θα μπουκώσουν τα κανάλια, δεν είναι το ίδιο πράγμα με την σεξουαλική βία. Σαν κανόνας δε, αυτή η τακτική τείνει να συμπαρασύρει τα σοβαρότερα συμβάντα προς τα κάτω, αντί για τα ελαφρύτερα συμβάντα προς τα πάνω σε ό,τι αφορά στην αξιοπιστία του θύματος και το κίνητρο της καταγγελίας.

Γενικά, θέλει προσοχή ο τρόπος που διατυπώνονται τα πράγματα γιατί μπορεί να ελαφρύνει ή να επιβαρύνει τη θέση του, να αλλοιώνει την πραγματικότητα, καθώς και να ευτελίζει ή να καθιστά αναξιόπιστες τις καταγγελίες.

Ένα απλό παράδειγμα, το κλασικό: «Δεν υπάρχει γυναίκα που να μην έχει υποστεί σεξoυαλική παρενόχληση» σημαίνει με απλά λόγια πως κάποιοι άντρες παρενοχλούν συστηματικά τις γυναίκες, όχι πως οι περισσότεροι ή ακόμα και όλοι οι άνδρες παρενοχλούν τις γυναίκες.

Όμως, η διατύπωση αυτής της φράσης οδηγεί πολλούς άντρες να παίρνουν αμυντική στάση, γιατί η αίσθηση που αφήνει είναι πως όποια γυναίκα έχει έρθει σε επαφή με οποιονδήποτε άντρα έχει αυτόματα παρενοχληθεί από αυτόν.

Άρα, αφού εγώ δεν έχω παρενοχλήσει καμία, πώς γίνεται;

Γίνεται, γιατί αυτός που παρενοχλεί ή επιτίθεται σε γυναίκες δεν το κάνει μια φορά στη ζωή του αλλά δεκάδες ή εκατοντάδες φορές.

Τα στερεότυπα δε, αναπαράγονται τόσο από άντρες όσο και από γυναίκες. Το «σε πόσους έχει κάτσει για να φτάσει εκεί» και «την πηδάει το αφεντικό», είναι τόσο μομφή για τον άντρα όσο και για τη γυναίκα.

Θεωρείται δηλαδή από τους περισσότερους, ανεξαρτήτως φύλου, πως για να πάει μπροστά η γυναίκα πρέπει ντε και καλά να υποκύψει, και πως οι περισσότερες φτασμένες δεν είχαν τελικά πρόβλημα να το κάνουν για να φτάσουν, άρα για ποιο πρόβλημα συζητάμε;

Έχουν εσωτερικεύσει την πατριαρχία θα μου πεις, και εδώ δεν έχω απάντηση. Είμαστε καταδικασμένοι, αν οι γυναίκες περιμένουν πως οι άντρες θα καταλύσουν το σύστημα που τους ευνοεί.

Άσχετο: Κάποτε, μικρός ακόμα και αθώος, ρώτησα έναν μεγαλύτερο για ποιον λόγο ο φόνος και ο βιασμόs δεν έχουν την ίδια ποινή. Η απάντηση που πήρα ήταν πως η κλιμάκωση της ποινής έχει αποτρεπτικό χαρακτήρα. Αν ξέρεις πως είτε βιάσεις, είτε βιάσεις και σκοτώσεις η ποινή είναι η ίδια, τότε θα σκοτώσεις για να ελαττώσεις τις πιθανότητες να σε καταγγείλει το θύμα σου.

Άρα, λίγο ήρεμα με το «στην πυρά όλοι ανεξαιρέτως αδικήματος» γιατί θα γίνουμε σαν τις χώρες που σου κόβουν το χέρι επειδή έκλεψες ένα καρβέλι.

Κάτι άλλο, σε ό,τι αφορά τις ηλικίες για την συναίνεση υπάρχει μια μεγάλη παρεξήγηση και θα το θέσω ωμά, πολύ ωμά, όσο πιο ωμά γίνεται, πιο ωμά και από γαλλικό φιλέτο που κολυμπάει στο αίμα του και μουγκρίζει την ώρα που το καρφώνεις με το πιρούνι: Η νομοθεσία δεν προστατεύει την 13χρονη από την π**τσα και τον 13χρονο από το μ**νι.

Βιολογικά το ανθρώπινο ζώο είναι έτοιμο να αναπαραχθεί σε αυτή την ηλικία. Το μέσο άτομο δεν χορταίνει π**τσα και μ**νι εκεί στα 13-14, το ένα χέρι το έχει την μισή μέρα μέσα στο βρακί του και χαϊδεύεται, τι να λέμε τώρα; Ξυπνάει μέσα στα υγρά του κάθε δεύτερη μέρα και ψάχνει που θα κρύψει τα μουσκεμένα σεντόνια και πιτζάμες για να μην τα δει η μάνα του/της.

Ο νόμος προστατεύει από αυτόν που θα το βλάψει ψυχολογικά, όχι σωματικά. Όταν ενήλικα άτομα έχουν δυσκολία να διαχειριστούν και να ξεφύγουν από τοξικές σχέσεις με συνομηλίκους τους και υφίστανται για χρόνια όλες τις μορφές της βίας που μπορεί κανείς να φανταστεί, σε τι θέση μπορεί να βρίσκεται το 13χρονο απέναντι στον άνω των 17, ανεξαρτήτως φύλου;

Μέχρι τα 18 ακόμα σε πλάθει η οικογένεια, το σχολείο, οι φίλοι. Το να σε πάρει ένας άνθρωπος με σημαντική υπεροχή σε εμπειρία ζωής και να επηρεάσει την προσωπικότητά σου σε μια τέτοια σχέση από θέση ισχύος, μόνο καταστροφικό μπορεί να αποβεί στο 99,99999 των περιπτώσεων.

Εντάξει, μπορεί να γουστάρεις ερωτικά σαν 13χρονος κάποιον ενήλικο, όπως έγραψες και εσύ Πιτσιρίκο. Τι κρυβόμαστε, οι περισσότεροι από εμάς είχαμε κάποια στιγμή βάλει φωτιά στα σκέλια μας για χάρη κάποιου/ας εκπαιδευτικού/οικογενειακού φίλου/φίλης με πλούσια τα ελέη σε αυτή την τρυφερή ηλικία.

Σε τελική, όμως, είσαι 18, 25, 36, και ερωτεύτηκες το 12-13χρονο, γιατί έτσι είναι ο έρωτας; Περίμενε να πάει 17 ρε φίλε, αφού είναι η αδερφή ψυχή σου! Αλλιώς, παραδέξου πως σε έχει φάει η κ@υλα για παιδικό/μόλις εφηβικό κορμί και δεν σε έχει μαγέψει η προσωπικότητά του/της.

Στα 13χρονα. Η προσωπικότητα. Το λέω και ανατριχιάζω.

Δεν έχω παιδιά και δεν θέλω, αλλά μια γατούλα που μου την βάτεψε ο γ@μιάς γάτος της γειτονιάς στον πρώτο της οίστρο και την γκάστρωσε, και την λυπήθηκα που ήταν ακόμα τόσο μικροκαμωμένη. Για παιδιά θα μιλάμε τώρα;

Δεν ξέρω πώς είναι ο νόμος στην Ελλάδα, αλλά ένα παράδειγμα (μη σεξουαλικό) στη Σουηδία. Ο παιδοψυχίατρος μπορεί ανάλογα με την κρίση του και μετά την ηλικία των 14 να δίνει μεγαλύτερη αυτονομία στις θεραπευτικές αποφάσεις στον ανήλικο ασθενή, και να μην απαιτείται για τα πάντα η συναίνεση και η πληροφόρηση των γονιών.

Το όριο είναι στα 14 για πιο απλές ενέργειες (ψυχοθεραπεία) αλλά ανεβαίνει για σοβαρότερες αποφάσεις (αντιψυχωσικά φάρμακα) ανεξάρτητα από την ωριμότητα. Προσοχή! Ο παιδοψυχίατρος, ο κατ’ εξοχήν ειδικός στο να κρίνει την ωριμότητα ενός παιδιού, παίρνει μια φοβερά δύσκολη και λεπτή απόφαση έχοντας σαν κίνητρο και γνώμονα το καλό του παιδιού, όχι το πώς να το πηδήξει.

Επαναλαμβάνω: Παιδιά δεν έχω, έχω όμως κάτι ανιψούδια. Ε, δεν θα ήθελα την ανιψούλα μου την γλυκιά να την δω 12 χρονών να φασώνεται με έναν συνομήλικό μου, δεν θα σκεφτόμουν πόσο ερωτευμένος είναι μαζί της και πόσο πολύ θέλει το καλό της.

Θα κλείσω με αυτό, γιατί είχα καιρό να γράψω, δεν ήρθε και ο ασθενής των 11:00 και ξεσάλωσα: Έχω ακούσει, όπως έγραψα και παραπάνω, φριχτές ιστορίες λόγω της δουλειάς μου. Όχι μόνο σεξoυαλικής αλλά και οποιασδήποτε άλλης μορφής βίας, ό,τι φριχτό μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος ενάντια στον συνάνθρωπό του σε καιρό ειρήνης και πολέμου, και ακόμη περισσότερα.

Έχω δει ακόμα και θύμα βιασμoύ λίγη ώρα μετά το έγκλημα, σε κατάσταση αποσύνδεσης από την πραγματικότητα σαν αποτέλεσμα του σοκ, να περιφέρεται στα επείγοντα του νοσοκομείου σαν ψυχωτική.

Δεν είναι ελαφρύ θέμα, δεν είναι απλό θέμα, δεν περνάει με ένα ντεπόν και ξεκούραση και όποιος το έχει δει το γνωρίζει. Δεν διορθώνεται μόνο με θεωρία αλλά κυρίως με το να μειώνονται οι οικονομικές ανισότητες μεταξύ των ανθρώπων ανεξαρτήτως φύλου, σεξουαλικής προτίμησης, χρώματος κλπ.

Μόνο τότε αυξάνονται οι πιθανότητες να σπάσει η σιωπή και να αλλάξει η κουλτούρα, αφού ο κίνδυνος να μείνεις νηστικός και άνεργος αν αντισταθείς ή αν ανοίξεις το στόμα σου δεν θα υφίσταται.

Υπεραπλουστευμένα σλόγκαν του τύπου «να μάθουν αυτοί να μην βιάζoυν» είναι για να έχουμε να λέμε, και πραγματικά πιστεύω πως τα ακούνε οι θύτες και κάπου μέσα τους γελάνε και σκέφτονται “κάτσε να κατακάτσει ο κουρνιαχτός και θα σας σκίσω, που σηκώσατε και κεφάλι”.

Πού κατέληξα τελικά; Α, στο εξής: Να προσέχετε και να προστατεύετε τους εαυτούς σας και τους άλλους. Από τους κακούς ανθρώπους, τις κακιές ασθένειες, γενικά από ό,τι μπορείτε. Άνθρωποι είμαστε, δεν είμαστε θεοί.

Την αγάπη μου από τις ερημιές του κόσμου

Βασίλης

Υ.Γ. Στο γραφείο του ξάδερφού μου, δυνατοί αρνητές του κορωνοϊού 9 στους 10, θα μας φυλάξει η ορθοδοξία και οι άγιοι πατέρες και τέτοια ωραία. Την προηγούμενη εβδομάδα, έξι στους δέκα συμπτωματικοί και θετικοί, ένας και μάλιστα νέος στο νοσοκομείο. Φυλαχτείτε παιδιά, οι άγιοι πατέρες έχουν άλλες δουλειές.

(Φίλε Βασίλη, είναι όπως τα γράφεις. Να σου πω κάτι, όμως; Βαρέθηκα τους ανθρώπους. Άνδρες και γυναίκες. Εντάξει, εκτός από τους φίλους μου και τους υπέροχους αναγνώστες του μπλογκ. Επίσης, βαρέθηκα την υστερία, τον ναρκισσισμό και την εγωπάθεια. Γέμισε ο τόπος ψώνια. Και ατάλαντα ψώνια. Και βέβαια, έχω βαρεθεί εδώ και δεκαετίες τα “θύματα”. “Αχ, είμαι θύμα, είμαι αθώος κι αδικημένος”. Γι’ αυτό κι έγραψα αυτό. Άσε που γέμισε ο τόπος χωροφύλακες. Μη γράφεις αυτό, μην κάνεις εκείνο, μη λες το άλλο. Σε ανθρώπους που δεν γνωρίζουν· φαντάσου τι κάνουν στους δικούς τους ανθρώπους. Βασίλη, όλοι αυτοί οι καμένοι χωροφύλακες στα social media είναι ποτέ δυνατόν να έχουν μια υγιή σχέση στη ζωή τους; Όχι, αποκλείεται. Αυτοί είναι πελάτες σου. Βασίλη, έχουν γίνει πολύ “ευαίσθητοι” οι άνθρωποι. Μάλλον γιατί οι περισσότεροι πια πιστεύουν πως ο κόσμος γυρνάει γύρω τους. Αφού γυρνάει γύρω τους ο κόσμος, τι τους θέλουν τους άλλους; Για αυλή; Η Ελλάδα είναι μια χώρα γεμάτη μετριότητες με αυλές. Και θα συνεχίσει να είναι. Όποιος θέλει να σωθεί, φεύγει ή βρίσκει μια γωνιά μακριά από την πολλή συνάφεια του κόσμου. Όσο για τις γυναίκες που τους φταίνε οι άνδρες, ας κάνουν σχέση με γυναίκες. Και οι άνδρες ας κάνουν σχέση με άνδρες. Έτσι, θα είναι όλοι τους ευτυχισμένοι. Αν και ο σκατοχαρακτήρας δεν έχει να κάνει με άνδρες και γυναίκες. Εκεί υπάρχει ισότητα. Πολλά έγραψα, όμως, και θέλω να πάω στην θάλασσα. Τα άλλα τα λέμε σε κάνα podcast, μεταξύ μας. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

(Βασίλη, όσο για τον 13χρονο και την καθηγήτρια, δεν έγραψα γενικά και αόριστα. Έγραψα για δυο συγκεκριμένους ανθρώπους και μια γυναίκα που διαπομπεύεται και θα πάει φυλακή. Αυτό το σοβαρό θέμα έχει γίνει τηλεοπτικό θέαμα. Και αφορά δυο ψυχές. Εγώ δεν θα ήθελα να πάει ο πρώτος έρωτας της ζωής μου στη φυλακή επειδή πήγε στο κρεβάτι μαζί μου. Ούτε και κανένας άλλος. Βασίλη, έχω σταματήσει να κρίνω. Εκτός από τις εξουσίες. Φτάνει πια με τους κριτές των πάντων από τον θρόνο. Και επίσης, σταμάτησα να βγάζω συμπεράσματα από το τι θα έκανα εγώ. Μεγάλωσα. Και βλέπω ακόμα ανθρώπους -που δεν είναι στην πρώτη νιότη- να τους φταίνε οι γονείς τους και να λένε κάτι παπαριές του στιλ “εγώ γιατί δεν έπεσα στα ναρκωτικά;”.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.