-Αυτό είναι δικό σας έργο; -Όχι,δικό σας!

Αγαπημένε μου πιτσιρίκο, φίλες και φίλοι του blog, καλησπέρα.
Ήταν 27 Ιανουαρίου 2003.
Ο τότε υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ, Κόλιν Πάουελ, ήταν έτοιμος να δώσει συνέντευξη, με την οποία θα ανακοίνωνε στον κόσμο την απόφαση των Ηνωμένων Πολιτειών να εισβάλουν στο Ιράκ, «γλιτώνοντας» με αυτό τον τρόπο την ανθρωπότητα από τα -ανύπαρκτα όπως αποδείχτηκε- χημικά όπλα του Σαντάμ Χουσεΐν.

Οι δημοσιογράφοι έχουν λάβει τις θέσεις τους περιμένοντας τον Αμερικανό αξιωματούχο στην έδρα του συμβουλίου ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.

Με βήμα αργό, σταθερό και με περίσσια σιγουριά και αυτοπεποίθηση χαραγμένη στο πρόσωπό του ο Πάουελ εισέρχεται στην αίθουσα και πλησιάζει στο βήμα.

Ελάχιστα δευτερόλεπτα πριν φτάσει, ένας διπλωμάτης τον πλησιάζει ψιθυρίζοντάς του κάτι στο αυτί.

Ο υπουργός σκοτεινιάζει, η αυτοπεποίθηση δίνει την θέση της στην αμφιβολία, η σιγουριά μετατρέπεται σε προβληματισμό.

Όλοι είχαν καταλάβει τι συνέβη.

Ακριβώς πίσω από την έδρα βρισκόταν σε πραγματικές διαστάσεις η Γκουέρνικα, το έργο σύμβολο κατά του πολέμου της ανθρώπινης κτηνωδίας και του φασισμού.

Πώς θα μπορούσε να ανακοινώσει την έναρξη πολέμου με φόντο τον εμβληματικό πίνακα;

Πως θα αντιδρούσε ο κόσμος στην ανακοίνωση ενός πολέμου με φόντο τις κραυγές των γυναικών και τις μορφές των σακατευμένων παιδιών να στοιχειώνουν την αίθουσα;

Φανερά τρακαρισμένος και σαστισμένος, ο υπουργός περίμενε στωικά να βρεθεί μια λύση.

Λίγα λεπτά αργότερα διπλωμάτες του ΟΗΕ μπαίνουν στην αίθουσα και με μια κουρτίνα καλύπτουν τον πίνακα.

Φιμώνοντας, με αυτόν τον τρόπο, το παρελθόν.

Ο υπουργός ανακοινώνει την έναρξη του πολέμου στο Ιράκ που είχε σαν συνέπεια χιλιάδες νεκρούς ανθρώπους, ανείπωτες καταστροφές και εκατομμύρια ξεριζωμένους.

Το πιστό αντίγραφο του αριστουργήματος του Πικάσο στόλιζε την αίθουσα του συμβουλίου ασφαλείας του ΟΗΕ από το 1985.

Από το βράδυ της Πέμπτης, ο τοίχος παραμένει κενός, καθώς το ίδρυμα Ροκφέλερ -στο οποίο ανήκει η ταπετσαρία αντίγραφο- ζήτησε και πήρε πίσω τον πίνακα χωρίς να δώσει εξηγήσεις.

Η υποκρισία και οι συμβολισμοί περισσεύουν σε ολόκληρο τον κόσμο, φίλε μου πιτσιρίκο, και όσο προχωρά η ιστορία αποδεικνύεται περίτρανα πως στο όνομα οργανισμών που «υπηρετούν» την παγκόσμια Ειρήνη έχουν γίνει τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Η Γκουέρνικα, αν είχε πόδια, θα είχε φύγει ή, μάλλον, δεν θα είχε καν πλησιάσει στην αίθουσα του ΟΗΕ.

Η Ιστορία μας κοιτάει ξανά κατάματα σε έναν κόσμο που αλλάζει δραματικά προς το χειρότερο.

Οι τελευταίες γενιές τα έχουν κάνει όλα τόσο σκατά που δεν ξέρω αν προλαβαίνουν οι επόμενες να διορθώσουν κάτι.

Σήμερα αναπαράγουμε και αναμασάμε τις τέχνες του παρελθόντος αναλόγως με το τι μας βολεύει να πετύχουμε.

Πόσες και πόσες φράσεις -από τον Όργουελ και τον Όσκαρ Γουάιλντ μέχρι τον Καζαντζάκη- δεν έχουμε ακούσει να αναπαράγουν πολιτικοί που γνωρίζουμε ότι είναι ξεπουλημένοι. Και πόσοι πίνακες κορυφαίων ζωγράφων που πέθαναν στην ψάθα στολίζουν τα πολυτελή γραφεία τους.

Μου ήρθε τώρα μια κουβέντα που κάνατε με τον Μπούλη Μπούλη για το ότι κάθε εποχή έχει και την τέχνη που της αξίζει.

Δεν παράγεται τίποτα σε τέχνη, φιλοσοφία, επιστήμη σήμερα, απολύτως τίποτα.

Σίγουρα στο μέλλον θα γεννηθεί κάποια από αυτές που λέμε μεγάλες προσωπικότητες, αυτό είναι σίγουρο. Ακόμη και στις πιο σκοτεινές εποχές, πάντα κάποιος άνθρωπος άλλαζε το ρου της ιστορίας.

Αλλά σήμερα τίποτα. Τα πάντα μοιάζουν κατακρεουργημένα.

Όπως είχα γράψει σε παλαιότερο κείμενο, η παγκόσμια κοινότητα μοιάζει να περιμένει μοιρολατρικά το τέλος της.

Δεν ξέρω.

Τουλάχιστον εμείς έχουμε τα βουνά και εσύ την θάλασσα, πιτσιρίκο μου.

Το 1944 -χρονιά ένταξης του Πικάσο στο κομμουνιστικό κόμμα της Γαλλίας- οι Γερμανοί μπαίνουν στο Παρίσι και συλλαμβάνουν τον Πικάσο.

Ένας αξιωματικός του δείχνει την φωτογραφία της Γκουέρνικα. Για να ακολουθήσει ο εξής θρυλικός διάλογος:

-Αυτό είναι δικό σας έργο;
-Όχι, δικό σας!

Μάλλον το ίδιο θα απαντούσε και στο ίδρυμα Ροκφέλερ αλλά και στον Πρόεδρο του ΟΗΕ.

Την αγάπη μου από Ιωάννινα.

Τ.Τ.Π.

(Αγαπητέ φίλε, στις μέρες που ζούμε, είναι πολύ πιθανό η Γκουέρνικα να έφυγε από την θέση της στην αίθουσα του ΟΗΕ, όχι ενόψει νέου πολέμου αλλά επειδή ο Πικάσο κατηγορείται πια ανοιχτά από τους “προοδευτικούς δικαιωματιστές” πως ήταν μισογύνης, σαδιστήs και παιδόφιλoς. Ναι, του άρεσαν τα νεαρά κορίτσια. Ευτυχώς που έχει πεθάνει. Αν συνεχιστεί η παγκόσμια υστερία της πολιτικής ορθότητας και των “δικαιωμάτων”, δεν θα μείνει έργο τέχνης στην θέση του. Θα αδειάσουν και τα μουσεία. Γιατί οι καλλιτέχνες δεν είναι άνθρωποι και δεν έχουν πάθη. Αυτή η υστερία του νεοσυντηρητισμού που υποστηρίζεται από τους “προοδευτικούς”, κάνει ακόμα πιο οργουελική την πραγματικότητα. Πάντως, έχουν μεγάλη πλάκα που ξεσκίζουν τους πάντες και τα πάντα, και μετά αναρωτιούνται πώς έχει γίνει έτσι ο κόσμος. Δεν τους περνάει καν από το μυαλό πως αυτοί φταίνε για το πώς έχει γίνει ο κόσμος. Πάντως, οι άνθρωποι έχουν τα νεύρα τους εξαιτίας της επιδημίας, των περιοριστικών μέτρων και της κακής οικονομικής κατάστασης, οπότε θα χαρούν πολύ με έναν νέο πόλεμο και με κορμιά να ανατινάζονται. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.