Τελικά, γιατί ζούμε;

Γεια σου φίλε Πιτσιρίκο,
Πολύ υπαρξιακός ο τίτλος του κειμένου, το ομολογώ, αν και όχι τόσο άμεσος όσο κάτι που είχε πει ο Αλμπέρ Καμύ: «Να αυτοκτονήσω, ή να πιω έναν καφέ;»

Η αλήθεια είναι ότι αυτό το κείμενο το γράφω και το ξεγράφω πολλές μέρες, και έχει αποκτήσει αρκετές μορφές -σαν το δημιούργημα του Φρανκενστάιν- μάλλον επειδή τα όσα συμβαίνουν γύρω μας είναι πολυδιάστατα.

Στην αρχή άρχισα να γράφω για το πώς δουλεύει το whataboutism, που έχει γίνει δεύτερη φύση των Ελλήνων, αφού η στάνταρ απάντηση σε κάθε κριτική ενάντια στην κυβέρνηση είναι «Ναι, αλλά εσείς, μπλα μπλα, το Μάτι, η Μαρφίν, μπλα μπλα».

Καλά, κι οι απέναντι τα ίδια κάνουν, όπως έγραψες κι εσύ Πιτσιρίκο για το μικρό μας τσίρκο που λέγεται Ελλάδα.

Μετά σκέφτηκα να γράψω για τους λόγους που συμβαίνει αυτό.

Ο αξέχαστος Τζιμάκος είχε κάποτε πει πως όποιος συμμετέχει στις εκλογές με το υπάρχον σύστημα, ή είναι ηλίθιος, ή το κάνει από μπίζνα.

Πολλές φορές ισχύουν και τα δύο, συνειδητοποιώ βλέποντας τα κομματόσκυλα και των μεν και των δε.

Έτσι, άρχισα να γράφω για το ανύπαρκτο εκπαιδευτικό σύστημα, που συνειδητά παράγει ανθρώπους αρκετά έξυπνους για να δουλεύουν, αλλά όχι αρκετά έξυπνους για να αναρωτηθούν γιατί δουλεύουν.

Είδα, μάλιστα, κάπου κι ένα σχόλιο που μου έκανε τρομερή εντύπωση: πρότεινε ένας να ανοίξουν τα μαγαζιά «για να δουλέψει ο κόσμος» κι ας μείνουν κλειστά «ανούσια πράγματα, όπως μουσεία και θέατρα».

Εντάξει, καταλαβαίνω την αγωνία κάποιου που θέλει να ανοίξει το μαγαζί του, αλλά, ρε παιδιά, εκεί φτάσαμε;

Ανούσια τα θέατρα και τα μουσεία, αλλά ουσιώδες το «να δουλέψει ο κόσμος»;

Laboro ergo sum· δουλεύω, άρα υπάρχω.

Αλλά και έτσι, κατάλαβα ότι δεν προσέγγιζα το θέμα όπως πρέπει, θέτοντας λάθος ερωτήσεις: το θέμα δεν είναι γιατί είναι χωρισμένοι οι Έλληνες -κι όχι μόνο- στα δυο, αλλά γιατί είναι αυτοί που είναι.

Το θέμα είναι υπαρξιακό, όχι μεθοδολογικό.

Τι είναι, δηλαδή, αυτό που μας κάνει να θεωρούμε φυσιολογικά όσα συμβαίνουν στη ζωή μας;

Και τότε ήταν που μου ήρθε η έμπνευση για το παρόν κείμενο, και μάλιστα αφορμή ήταν το αξεπέραστο «Πώς στρώθηκε ο δρόμος για τον φασισμό», που το διαβάζω μια φορά το μήνα τουλάχιστον, γιατί είναι πάντα και παντού επίκαιρο.

Λες εκεί, φίλε Πιτσιρίκο, πως κανείς πρέπει να κοιτάξει τη μουσική που άκουσε τα περασμένα χρόνια, τα βιβλία που διάβασε -αν διάβασε-, τις θεατρικές παραστάσεις που παρακολούθησε. Αυτοί είμαστε.

Κι επειδή αυτοί που πρέπει να καταλάβουν μπορεί και πάλι να μην καταλαβαίνουν, μπορώ να θέσω το θέμα σε μια πιο υπαρξιακή βάση: Τελικά, γιατί ζούμε;

Ζούμε για να δουλεύουμε;

Ζούμε για μεγαλώνουμε παιδιά;

Ζούμε για να ψηφίζουμε;

Ο καθένας ας απαντήσει στην ερώτηση «γιατί ζω;» όπως νομίζει καλύτερα, δεν υπάρχει γενικό σωστό ή λάθος, αλλά υπάρχει ατομικό σωστό ή λάθος.

Και το χειρότερο λάθος είναι να αποφεύγει κανείς την ερώτηση γιατί φοβάται.

Και συνήθως φοβάται ότι θα χρειαστεί να κάνει κάτι για τις επιθυμίες του.

Να είσαι καλά

Χρήστος

Υ.Γ.1 Στη Φινλανδία έχουμε ένα χόμπι, όπου πας σε μια παγωμένη λίμνη, ανοίγεις μια τρύπα στον πάγο, κατεβάζεις πετονιά, και κάθεσαι με τις ώρες, παρέα με καφέ στο θερμός. Όπως φαίνεται και στη φωτογραφία -όχι δική μου-, καμιά φορά μπορεί και να σε πάρει ο ύπνος εκεί, στους -20. Δεν ξέρω γιατί, αλλά πολλά φινλανδικά χόμπι μου φαίνονται υπαρξιακά. Οι Φινλανδοί έχουν πιο ανεπτυγμένη αίσθηση του πόσο παροδική είναι η ζωή μας, και γιατί κανείς πρέπει να την ζει χωρίς να ξεχνάει το πόσο παροδική είναι. Φαίνεται και στην τέχνη αυτό, όπως στη νωπογραφία του Hugo Simberg “Ο κήπος του θανάτου”, που κοσμεί τον Καθεδρικό Ναό του Τάμπερε.

Υ.Γ.2 Διάβαζα ένα κείμενο που μιλούσε για την Apple, την Google, και το πώς συλλέγουν δεδομένα. Ο συγγραφέας ήταν προγραμματιστής, και εξηγούσε το πόσο σημαντικά είναι τα Μεγάλα Δεδομένα (Big Data). Σε κάποια φάση έγραφε: «Τα Μεγάλα Δεδομένα είναι η μεγαλύτερη στιγμή του ανθρώπινου πολιτισμού». Εντάξει, είπαμε να είναι τέτοιες εταιρίες και οι προγραμματιστές τους αποκομμένοι από την πραγματικότητα, αλλά όλα έχουν ένα όριο. Αυτή η αποθέωση της τεχνολογίας και ο σνομπισμός απέναντι στη φιλοσοφία και την λογοτεχνία δεν θα έχουν καλό αποτέλεσμα. Δεν θυμάμαι ποιος ήταν που είπε ότι ξοδεύουμε πολύ περισσότερα λεφτά για την έρευνα φαρμάκων στυτικής δυσλειτουργίας συγκριτικά με εκείνων αντιμετώπισης ασθενειών όπως το Αλτσχάιμερ, και θα φτάσουμε κάποτε να έχουμε 80χρονους με στύση που δεν θα θυμούνται σε τι χρησιμεύει. Τα ίδια θα πάθουμε με την τεχνολογία, έτσι όπως πάμε: Σε 50 χρόνια θα έχουμε ρομπότ για τις δουλειές του σπιτιού και κανείς δεν θα ξέρει να διαβάσει τις οδηγίες.

(Φίλε Χρήστο, να σου πω πως αισθάνομαι ευγνωμοσύνη προς εσένα και τους φίλους που γράφουν. Ζεσταίνετε την καρδιά μου. Δεν αντέχεται τόση ασχήμια και τόσο μίσος σε αυτή τη χώρα. Χρήστο, είναι καταπληκτική η φωτογραφία του Φινλανδού που ψαρεύει στην τρύπα στο πάγο. Και ακόμα πιο υπέροχη είναι η φιλοσοφία ζωής πίσω από τη φωτογραφία. Χρήστο, το “Πώς στρώθηκε ο δρόμος για τον φασισμό” κοντεύει τα δυο εκατομμύρια αναγνώσεις μόνο στο μπλογκ μου -γιατί έχει αναδημοσιευτεί σε πολλά σάιτ και μπλογκ- και είναι κάπως περίεργο για κείμενο που το έγραψα σε πέντε λεπτά. Πάντως, πολύ αμφιβάλλω αν οι περισσότεροι από αυτούς που το διαβάζουν καταλαβαίνουν τι γράφω στο κείμενο. Χρήστο, δεν ξέρω γιατί ζουν οι άλλοι. Εγώ ζω για να συναντήσω -και να σεβαστώ- τις επιθυμίες μου. Τον έρωτα, δηλαδή. Και όχι, για αυτό δεν θα γράψω. Από σεβασμό. Και για να μην το λερώσουν οι άσχημοι άνθρωποι. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.