Το θέαμα σαν μέρος της πραγματικότητας

Γεια σου, πιτσιρίκο.
Άραγε, αν οι Rolling Stones, αντί να πουλάνε επανάσταση, τραγουδούσαν «μαλάκα, μικροαστέ, θέλουμε τα λεφτά σου», θα ήταν τόσο διάσημοι; Θα χορεύαμε το ίδιο ξέφρενα στο ρυθμό της μουσικής τους;

Πρέπει να ξεχωρίζουμε τον άνθρωπο/καλλιτέχνη από το έργο του;

Αυτό που δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε είναι κατά πόσο έτοιμοι είμαστε να αποδεχτούμε ότι οι άνθρωποι αυτοί παίζουν ένα ρόλο και εμείς τους θαυμάζουμε για αυτό το ρόλο.

Αν δεν μας αρέσει ο ρόλος τους, πιθανόν να μη μας αρέσει και ως άνθρωπος.

Σκεφτείτε για παράδειγμα τον ηθοποιό Αρτέμη Μάτσα ή άλλους τύπους που έπαιζαν τους κακούς.

Τι πιθανότητες είχαν αυτοί να θαυμαστούν όπως ο Παπαμιχαήλ ή άλλα φτωχαδάκια, που ταυτιστήκαμε μαζί τους.

Αυτό που κάνουμε είναι να θαυμάζουμε τόσο πολύ τον καλλιτέχνη, ώστε στο τέλος να ταυτίζουμε το ρόλο με τον άνθρωπο και μετά να τον κρίνουμε με βάση τα δικά μας κριτήρια ηθικής.

Όταν όμως ο άνθρωπος/καλλιτέχνης λέει απλώς τη γνώμη του, βλέπε τον Μπέζο, ξαφνικά έρχεται μέσα μας η σύγκρουση.

Οι καλλιτέχνες παίζουν απλώς ένα ρόλο και η αλήθεια είναι ότι, αν δεν έπαιζαν το συγκεκριμένο ρόλο τόσο καλά, δεν θα είχαν καμία τύχη πάνω σε μας και κατ’ επέκταση στις τσέπες τους.

Από την άλλη η ταυτότητα είναι μία. Ο άνθρωπος Γιώργος είναι ένας, δεν είναι πολλοί.

Ένας εύκολος τρόπος να τα ξεδιαλύνουμε μέσα μας είναι να απαντήσουμε στην εξής ερώτηση: Αυτά που λέει συμβαδίζουν με αυτά που κάνει στη ζωή του; Όχι στα έργα του, που παίζει ένα ρόλο.

Τι γίνεται όμως όταν δεν πρόκειται για ένα επάγγελμα που έχει άμεση σχέση με το θέαμα;

Πρέπει να ξεχωρίζουμε τον γιατρό, τον δημοσιογράφο, τον εκπαιδευτικό, από το έργο του;

Εδώ νομίζω ότι πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τι είναι τέχνη για εμάς.

Αν η τέχνη έχει να κάνει με την καθημερινή ζωή όπως την περιέγραψαν οι καταστασιακοί, τότε το επάγγελμα και η τέχνη είναι ένα με τη ζωή και θεωρώ αστείο πχ ένα δημοσιογράφο να πουλάει επανάσταση στα γραπτά του και στη ζωή του να τάσσεται με τους προύχοντες ή έναν εκπαιδευτικό να είναι χωροφύλακας μέσα στην τάξη και έξω από αυτήν να είναι επαναστάτης.

Αν βλέπουμε την τέχνη σαν κάτι άσχετο με εμάς και είμαστε παθητικοί απέναντί της, μπορούμε να συνεχίσουμε να την καταναλώνουμε όπως κ πριν. Κανένα θέμα.

bob

(Αγαπητέ φίλε, οι ηθοποιοί δεν είναι δημιουργοί, δεν γράφουν τα έργα που παίζουν. Βέβαια, οι μεγάλοι ηθοποιοί είναι ευλογία. Οι Rolling Stones έγραφαν τη μουσική τους· μπορεί να έπαιξαν και κάποια τραγούδια άλλων μέσα στα χρόνια αλλά δεν βασίστηκαν σε άλλους συνθέτες. Είχαν την τύχη τους στα χέρια τους. Υποθέτω πως δεν κάνουμε όλοι το ίδιο απέναντι στους καλλιτέχνες. Μη σας ξεγελάει ο τίτλος με το ερώτημα στο δικό μου κείμενο για το θέμα. Εγώ υποκλίνομαι στους μεγάλους δημιουργούς, στους μεγάλους καλλιτέχνες. Είναι και τόσο σπάνιοι πια. Κι εγώ δεν είμαι άγιος, όπως όλοι αυτοί που κάνουν κηρύγματα ηθικής αυτές τις μέρες. Μάλιστα, τους βαριέμαι τους άγιους. Και όπου ακούω πολύ κήρυγμα ηθικής, ξέρω πως κάπου εκεί είναι και το κάθαρμα. Δεν ψάχνω το ελάττωμα στους ανθρώπους -όλοι έχουμε- ψάχνω τη μαγεία. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.