Ανταπόκριση από Λονδίνο

Πιτσιρίκο,
Δυο-τρία πραγματάκια ήθελα να σχολιάσω με βάση τα δύο πρόσφατα podcast.
Επειδή χθες μιλήσατε με τον Γρηγόρη για το Λονδίνο. Σε ενημερώνω πως εδώ ο κόσμος είναι 24/7 έξω. Τα πάρκα είναι γεμάτα, οι παιδικές χαρές σφύζουν από φωνές και ζωή.

Ο κόσμος κάνει τζόκινγκ, ποδήλατο, πικ νικ (σ.σ. απαγορεύεται) και χαμογελάει.

Ειδικά τις μέρες που βγαίνει ο ήλιος έτσι δειλά δειλά από μια χαραμάδα και το θερμόμετρο υπερβαίνει το ρεκόρ των 10 βαθμών, ο χαμός.

Είναι απορίας άξιο πώς οι Αθηναίοι επιβιώνουν χωρίς κάποιο δημόσιο χώρο εκτόνωσης. Και, κυρίως, γιατί δεν το απαιτούν από τις εκάστοτε κυβερνήσεις.

Μιας που αναφέρθηκε στο podcast με τον Μπούλη Μπούλη και ο μεγάλος περίπατος. Θυμάμαι όταν ακόμα φοιτήτρια αρχιτεκτονικής, γίνονταν συζητήσεις για την πεζοδρόμηση της Πανεπιστημίου. Ήταν ο μεγάλος αρχιτεκτονικός διαγωνισμός της πόλης. Το αποτέλεσμα …αγνοείται. (Να τονίσω ότι το 90% των αρχιτεκτονικών διαγωνισμών που εκπονούνται και βγαίνει όντως κάποιος νικητής, αγνοούνται.)

Πραγματικά, υπάρχουν τόσες πολλές ουσιαστικές προτάσεις και εμπεριστατωμένες εργασίες και μελέτες από φοιτητές των σχολών αρχιτεκτονικής για την εγκαθίδρυση πρασίνου στις ελληνικές πόλεις, την αναβάθμιση των συνοικιών και τη μετατροπή περιοχών, κτιρίων σε δημόσιους χώρους.

Είναι ντροπή, οι εκάστοτε δήμαρχοι να τοποθετούν 1-2 παρτέρια, να βάφουν έναν τοίχο, να τυλίγουν τους κορμούς των δέντρων με πλεχτά και να θεωρούν ότι ομορφαίνουν την πόλη.

Η Αθήνα, συγκεκριμένα, για να «ομορφύνει» χρειάζεται ριζικές αλλαγές και ενδεχομένως ρευστό.

Από τη στιγμή που η Ελλάδα είναι ανίκανη, η πρότασή μου είναι να ξεκινήσουν όλοι μαζικά να φυτεύουν δέντρα. Παντού. Και πάνω στη μούρη του Μητσοτάκη, αν γίνεται. Έτσι ώστε κάποια στιγμή στο μέλλον η Αθήνα να είναι ένα μεγάλο δάσος που να τα καλύψει όλα. Κτίρια και ανθρώπους μαζί. Τότε ίσως σωθούμε.

Επίσης θα συμφωνήσω ότι, όντας κάποιος στην επαρχία, έχει τεράστια απόσταση από τα πολιτικά και κοινωνικά τεκταινόμενα.

Θυμάμαι κάθε καλοκαίρι που πήγαινα Κεφαλλονιά στο χωριό μου, ενώ η Αθήνα έβραζε (κοινωνικο-πολιτικά) δεν υπήρχε η μηδαμινή υποψία ότι κάτι συμβαίνει.

Βλέπαμε τότε τηλεόραση που ψάχνανε τον Κούφοντίνα (καλή ώρα) και φάνταζαν όλα τόσο μακρινά, σαν βγαλμένα από ταινία. Ε με το πού πατάς το πόδι σου στην πρωτεύουσα κάτι σε ταρακουνάει και είσαι πάλι μέσα στο χορό. Λες και βάζουν ηλεκτρικό φράχτη στα σύνορα της Αττικής.

Χαιρετίσματα και στο νησί απέναντι από τη Ζάκυνθο

A.

Υ.Γ.1 Την Κυριακή θα γιορτάσουμε κι εμείς την Τσικνοπέμπτη με Αιγυπτιακά κοψίδια.

Υ.Γ.2. Άκουσα χθες πρώτη φορά την εκπομπή σου και σε ευχαριστώ γι’ αυτό.

Υ.Γ.3 Δεν το χωράει η συνείδησή μου ότι υπάρχει περίπτωση να πεθάνει ο Κουφοντίνας.

Υ.Γ.4 Δώσε περισσότερα βίντεο με θάλασσα στο λαό.

(Αγαπητή φίλη, καλώς ήλθατε στο κλαμπ των ανταποκριτών. Η Αθήνα μάλλον δεν έχει σωτηρία. Μια πόλη, χωρίς σχέδιο πόλης, η οποία καταστρέφεται συστηματικά επί δεκαετίες, μόνο με γκρέμισμα μπορεί να σωθεί. Οι Έλληνες δεν αγαπούν τους δημόσιους χώρους και δεν τους διεκδικούν. Ίσως επειδή τους θυμίζουν το κράτος που οι Έλληνες το βλέπουν πάντα με καχυποψία. Πάντως, στα νησιά μας, υπάρχουν πολλοί ελεύθεροι και όμορφοι χώροι. Επίσης, υπάρχει η θάλασσα. Γι’ αυτό κι εγώ την έκανα από την Αθήνα. Έχει μεγάλο ενδιαφέρον το πώς αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι της περιφέρειας την επικαιρότητα. Δεν τους ενδιαφέρει σχεδόν καθόλου. Είναι λογικό όταν ζεις κοντά στη φύση να μη σε ενδιαφέρουν και πάρα πολύ οι ιστορίες της Αθήνας. Γιατί η επικαιρότητα είναι σχεδόν όλη από την Αθήνα. Η επικαιρότητα είναι αθηναϊκές ιστορίες. Προσωπικά, βρίσκω απολαυστικές τις συζητήσεις με τους ανθρώπους στα νησιά, γιατί μιλάνε για εντελώς διαφορετικά πράγματα από αυτά που είναι στην επικαιρότητα. Βέβαια, μετά ανοίγω το λάπτοπ για να δουλέψω και μου σκάει όλη η Αθήνα στη μούρη. Αλλά δεν πειράζει γιατί, όταν κλείνω το λάπτοπ, η θάλασσα είναι πάντα εκεί. Και τα νικάει όλα. Επίσης, διαβάζω τα νέα της Αθήνας και είμαι πολύ χαρούμενος που δεν είμαι εκεί. Μπαίνω στα social media και μου φαίνονται όλοι σαν τρελοί. Έχει ενδιαφέρον να παρακολουθείς την επικαιρότητα μακριά από την Αθήνα, ειδικά όταν έχεις περάσει σχεδόν όλη σου τη ζωή στην Αθήνα. Μου αρέσει πολύ το νησί σας, η Κεφαλονιά, γιατί από την Κεφαλονιά φαίνεται η …Ζάκυνθος. Έχω πάει πολλές φορές στην Κεφαλονιά. Και τώρα την βλέπω κάθε μέρα. Σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια και περιμένω και το δικό σας podcast, όταν νιώσετε την επιθυμία. Έχετε κινητό, ανοίγετε, μιλάτε και το στέλνετε. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.