Η απειλή για την δημοκρατία

Γεια σου φίλε μου πιτσιρίκο!
Ωραία τα περνάμε εδώ στο μπλογκ. Μόνο το κακό σήμα μας ενοχλεί.
Ακούγοντας την συζήτηση που κάνατε με τον Δημήτρη, άρχισα να συνειδητοποιώ ότι είναι τόσα πολλά και πολύπλοκα και αλληλένδετα τα προβλήματα στην Ελλάδα, είτε μιλάμε για το κράτος, είτε για τις συμπεριφορές των πολιτών, είτε για την πολιτική, την οικονομία, την Εκκλησία, τις υποδομές κλπ κλπ κλπ. Η λίστα είναι ατελείωτη.

Και κάθε φορά που προσπαθεί κανείς να ξετυλίξει αυτό το κουβάρι, καταλήγει να γίνεται ακόμα πιο μπερδεμένο.

Εγώ θα σταθώ πάλι σε κάποια πράγματα που ακουμπήσαμε μαζί τις προάλλες.

Ο κόσμος σκέφτεται με πολύ απλοϊκούς όρους, γιατί δεν έμαθε ποτέ να σκέφτεται από μόνος του. Έδειρε ο μπάτσος κάποιον; Κακός μπάτσος. Να γίνει αμέσως ΕΔΕ. Έδειρε κάποιος έναν μπάτσο; Κακός αυτός που τον έδειρε. Να δικαστεί ευθύς αμέσως.

Μέχρι εκεί πάει η σκέψη του μέσου Έλληνα και μετά σταματάει, για να συνεχίσει το ζάπινγκ.

Κακό πράγμα η βία, τζιζ, δεν κάνει να χτυπάμε.

Δηλαδή, αυτό που θέλει ο μέσος Έλληνας είναι να κάθεται να τις τρώει, για να έχει μετά το άλλοθι να μιλάει.

Οι ζωές των Ελλήνων έχουν καταστραφεί μετά από 11 χρόνια εξαντλητικής λιτότητας, αλλά αυτό δεν είναι βία για τον μέσο Έλληνα.

Και ποια είναι η απάντησή του στη βία αυτή; Το να ψηφίζει τους ίδιους τους πολιτικούς που την άσκησαν, που τον φτωχοποίησαν, για να μπορεί μετά να γκρινιάζει.

Η αποχή του 40% από τις εκλογές δεν είναι διαμαρτυρία, αν δεν εμφανίζεται στον δρόμο.

Ας μας πουν λοιπόν όλοι αυτοί οι νοικοκυραίοι δημοκράτες, πόσες ανθρώπινες ζωές πρέπει να χαθούν και να καταστραφούν, για να σταματήσουν να γκρινιάζουν για μια χούφτα τζαμαρίες, μερικούς καμένους κάδους και καμιά δεκαριά πλακάκια πεζοδρομίου;

Όχι, η βία των κυρίαρχων δεν είναι η ίδια με την αντι-βία των κυριαρχούμενων.

Η βία των καταπιεσμένων δεν συνιστά επιλογή, αλλά είναι αποτέλεσμα της βίας που υφίστανται, της βίας που είναι σύμφωνη με ένα σύστημα εκμετάλλευσης.

Οι καταπιεσμένοι δεν επιλέγουν τη βία. Αναγκάζονται να καταφύγουν σε αυτή ακόμη κι αν το μοναδικό μέσο αντίστασης είναι το ίδιο τους το σώμα.

Ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα καταπίεσης που δεν «σηκώνει» από διάλογο.

Ένα σύστημα που δεν ανατρέπεται με επικλήσεις σε έναν ανώτερο Θεό. Είναι ένα σύστημα εκ φύσεως βίαιο.

Επιβλήθηκε από τους προηγούμενους, δεν μας ρώτησε κανείς να επιλέξουμε.

Μέσα σε όλον αυτόν τον αχταρμά, υπάρχει και μια αγωνία απ’ ότι βλέπω, για το ποιος θα αυτοχαρακτηριστεί περισσότερο δημοκράτης, αλλά και μια μυωπία για το τι συνίσταται απειλή για την δημοκρατία.

Δηλαδή, είναι απειλή για την δημοκρατία το να δέρνει ένας πολίτης έναν μπάτσο ο οποίος είναι στρατιωτικά εξοπλισμένος σαν αστακός και του πετάει χειροβομβίδες κρότου λάμψης, σε μια διαδήλωση που δημιουργήθηκε ως απάντηση στον άγριο ξυλοδαρμό πολιτών από αστυνομικούς, αλλά το ότι η Βουλή δεν μπορεί να νομοθετήσει χωρίς την έγκριση των δανειστών, δεν θεωρείται απειλή για την δημοκρατία.

Το «Πάμε να τους σκοτώσουμε» που φώναζαν οι μπάτσοι, δεν είναι απειλή για την δημοκρατία.

Το να έχεις μη εκλεγμένο πρωθυπουργό -βλέπε Παπαδήμο- δεν είναι απειλή για την δημοκρατία.

Η αγνόηση του δημοψηφίσματος του ΟΧΙ δεν είναι απειλή για την δημοκρατία.

Η είσοδος μιας νεοναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης στις εκλογές και στην Βουλή, με την βούλα του Προέδρου της Δημοκρατίας, δεν είναι απειλή για την δημοκρατία.

Η φασιστοποίηση της αστυνομίας, με την ανοχή του κράτους, με έναν στους δύο μπάτσους να ψηφίζει μια νεοναζιστική εγκληματική οργάνωση, δεν είναι απειλή για την δημοκρατία.

Το ότι από τις 180 χώρες στον δείκτη ελευθερίας του τύπου, είμαστε 65η, κάτω από τον Νίγηρα και την Παπούα Νέα Γουινέα, κάτω από την Μπουρκίνα Φάσο και την Μποτσουάνα, δεν είναι απειλή για την δημοκρατία.

Και η λίστα είναι ατελείωτη αυτά τα 11 χρόνια -και όχι μόνο, τα τελευταία 40 να λέμε, γιατί για το ίδιο μαγαζάκι δουλεύουν- από απειλές για την δημοκρατία που προέρχονται από τις κυβερνήσεις και τους δανειστές, από τα σκάνδαλα και την διαφθορά για τα οποία κανείς δεν φαίνεται να τιμωρείται ποτέ.

Από επιτροπές και ΕΔΕ χορτάσαμε.

Απ’ ό,τι φαίνεται, η δημοκρατία των Ελλήνων απειλείται μόνο όταν οι πολίτες σταματήσουν απλά να τις τρώνε και σηκώσουν χέρι στους μπάτσους, το μακρύ χέρι της εξουσίας.

Μιας εξουσίας που ζέχνει από λύσσα. Λύσσα για χρήμα και λύσσα για εκδίκηση.

Αλλά δεν φταίνε μόνο τα χυδαία ανθρωπάκια στο ρετιρέ της πολιτικής εξουσίας. Αυτοί τόσο μπορούν, τόσο κάνουν.

Η μεγαλύτερη απειλή για την δημοκρατία δεν προέρχεται από αυτούς. Η μεγαλύτερη απειλή για την δημοκρατία προέρχεται από εμάς.

Από τους άδειους δρόμους και τις σωπασμένες φωνές.

Από το μακρινό Αμστελόδαμο, με αγάπη,

Κώστας

Υ.Γ.1 Ένα μέλος της προστασίας της Ντόρας χτύπησε με το υπηρεσιακό όχημα έναν μοτοσικλετιστή μπροστά στη Βουλή. Ο νεαρός είναι άσχημα στο νοσοκομείο. Της πήρε της Ντόρας δυο ολόκληρες μέρες μέχρι να το σχολιάσει, ενώ σε βίντεο από το συμβάν, ο υπεύθυνος της τροχαίας στη Βουλή φαίνεται να τραμπουκίζει αυτόπτη μάρτυρα που είδε ότι ο μοτοσικλετιστής είχε περάσει με πράσινο, φωνάζοντας “Σήκω φύγε από δω, εξαφανίσου”.

Υ.Γ.2 Όσοι μπορείτε, φύγετε. Το ξημέρωμα θα πάρει καιρό. Και μην ανησυχείτε για τον καιρό, γιατί ο ήλιος και η ζέστη δεν τρώγονται. Ρωτήστε τους Αφρικανούς.

(Φίλε Κώστα, σήμερα το πρωί κοιτούσα τα κείμενα του μπλογκ μετά την χρεοκοπία της χώρας και όλα αυτά που έγραφαν οι φίλοι αναγνώστες και εγώ για τη βία τότε. Είναι αυτά που γράφεις στο κείμενό σου. Μόνο που τώρα δεν είναι 2010, 2011, 2012. Τώρα είναι 2021. Αν αρχίσουμε να γράφουμε πάλι για τη βία και να την καταδικάζουμε ή να λέμε πότε είναι δικαιολογημένη η βία, εγώ βαριέμαι πάρα πολύ. Άλλωστε, πριν από εννιά χρόνια, έγραψα για τη βία της αδιαφορίας. Αυτή είναι η πιο άγρια βία. Όσο για το ξύλο που πέφτει σήμερα από τους μπάτσους, σιγά το ξύλο. Έχουμε δει -και έχουμε ζήσει- πολύ καλύτερο ξύλο. Ξύλο ήταν αυτό. Όσο για την δημοκρατία, δεν υπάρχει δημοκρατία στα προτεκτοράτα. Τόσο απλό. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται καν να έχει Βουλή. Διακοσμητική είναι, όπως όλα. Το παιχνίδι για την Ελλάδα έχει τελειώσει πια. Η χώρα χάθηκε. Εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες έφυγαν, όσοι έμειναν έχουν παραδοθεί. Κίνημα δεν υπάρχει. Δεν είναι κίνημα ούτε οι οπαδοί των ποδοσφαιρικών ομάδων, ούτε κάποιοι οπαδοί της αντιπολίτευσης, ούτε μερικά γκρουπούσκουλα, ούτε, βέβαια, οι πληρωμένοι κομματικοί γραφιάδες στα social media. Κώστα, είμαι σε ένα νησί που κανείς δεν νοιάζεται για όλα αυτά. Πλήρης αδιαφορία. Και, μεταξύ μας, καλά κάνει. Είναι προφανές πως το πρόβλημα της Ελλάδας είναι το ανθρώπινο δυναμικό της. Και αυτό θέλει δεκαετίες για να αλλάξει. Οπότε, ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Πάντως, στο μπλογκ περνάμε πολύ ωραία. Να ακούσεις αύριο το podcast που κάναμε με τον Ηλία. Να είσαι καλά, Κώστα. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.