Κανείς δεν γεννήθηκε την 17η του Νοέμβρη

Γεια σου Πιτσιρίκο μου! Ξεκινώ το κείμενο αυτό που συνεχίζει μερικές σκέψεις που διατύπωσα στο αμέσως προηγούμενο, με μια δήλωση. Ένα απαραίτητο statement που θα έλεγαν κι οι Αγγλοσάξονες.

Σε καμία πολιτισμένη, σε καμία ευνομούμενη αστική δημοκρατία δεν επιτρέπεται να πεθάνει άνθρωπος από απεργία πείνας.

Η κυβέρνηση και το δικαστικό σύστημα της χώρας -που φέρουν την θεσμική ευθύνη- πρέπει να κινηθούν καταλλήλως, όσο είναι ακόμα καιρός.

Η επανάληψη της θέσης που έχω ήδη διατυπώσει στο προηγούμενο κείμενό μου είναι νομίζω αναγκαία, αφού πιθανότατα τα όσα γράψω στην συνέχεια να προκαλέσουν την μήνιν των λεγόμενων “αριστερών” που επιθυμούν κι αυτοί για τους δικούς τους “πολιτικούς” λόγους τον θάνατο του Κουφοντίνα.

Υπάρχουν φυσικά και οι γνωστοί αιώνια ανίκητοι ηλίθιοι που, ό,τι και να γράψεις, δεν πρόκειται να καταλάβουν τίποτα.

Ο τίτλος του σημερινού κειμένου προέρχεται από το βιβλίο του Δημήτρη Κουφοντίνα από το οποίο έχω διαβάσει μονάχα δημοσιευμένα αποσπάσματα και αρκετά θετικά σχόλια αναφορικά με την λογοτεχνική επάρκεια του συγγραφέα του.

Το βιβλίο αυτό είναι ένα κείμενο που περισσότερο αναφέρεται στο ιδεολογικό υπόβαθρο της οργάνωσης και σχεδόν καθόλου στην ίδια την ιστορία της οργάνωσης.

Έγραψα και πριν ότι η δράση της 17Ν δεν θυμίζει σε τίποτα την δράση άλλων οργανώσεων που έχουν χαρακτηριστεί ως τρομοκρατικές από την δυτική προπαγάνδα.

Βασικά, στην δράση της 17Ν δεν υπήρχε πουθενά ο παράγοντας λαϊκό κίνημα.

Επιλέγονταν ατομικοί στόχοι, πχ ο υπάλληλος τάδε της CIA ή ο πρόξενος δείνα μιας συγκεκριμένης χώρας. Ένας βασανιστής -μεταξύ των πολλών- της χούντας, κάποιος μεσαίου ή μικρού βεληνεκούς πολιτικός όπως ο Μπακογιάννης, κάποιοι εκδότες εφημερίδων της δεξιάς, κλπ.

Επίσης, οι τζαμαρίες ενός εμβληματικού κτηρίου της Αθήνας, όπως πχ η πρεσβεία των ΗΠΑ στην Βασιλίσσης Σοφίας, που συμβολίζει την μεταπολεμική τύπου μπανανίας εξάρτηση της χώρας από τον αμερικανικό παράγοντα.

Ποτέ, όμως, μια ομάδα από ναύτες του 6ου στόλου. Ποτέ μια εγκατάσταση ραντάρ του ΝΑΤΟ στην Ελλάδα.

Κάποιες φορές η δράση της συγκεκριμένης “επαναστατικής” οργάνωσης θύμιζε κάτι από τον εμπρησμό της Μαρφίν στις απαρχές των μνημονίων, λειτουργούσε δηλαδή προβοκατόρικα για το λαϊκό κίνημα της εποχής.

Σε πολλές περιπτώσεις, οι δολοφονίες ή οι απόπειρες δολοφονίας που επιτελούσε η οργάνωση έμοιαζαν με συμβόλαια στο ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ μαφιόζων του υποκόσμου.

Σαν να προσπαθείς να φας λόγου χάρη για ιδεολογικούς λόγους τον Βαρδινογιάννη και να μην αγγίζεις τον μεγαλύτερο επιχειρηματικό του αντίπαλο.

Να καθαρίζεις τον έναν ξεπουλημένο στην κρατική προπάγανδα εκδότη αλλά να μην αγγίζεις ούτε μια τρίχα από το κεφάλι του επίσης ξεπουλημένου ιδιοκτήτη ομίλου που έλυνε και έδενε για ολόκληρες δεκαετίες στο παρασκήνιο.

Ακόμα και κατα την διάρκεια της δικαστικής διαδικασίας, τα μέρη της ιστορίας που παρέμειναν σκοτεινά, ήταν πολύ περισσότερα από εκείνα που διαφωτίστηκαν.

Άλλωστε, η συγκεκριμένη δίκη είχε μονάχα διαδικαστικό χαρακτήρα και ενδιαφέρθηκε πολύ λίγο στην αποκάλυψη της αλήθειας για μια ιστορία που υπήρξε στα πρωτοσέλιδα του τύπου για τρεις δεκαετίες.

Η διαδικασία που ακολουθήθηκε ήταν απλή και είχε το endorsement από τους ενοίκους του γνωστού εμβληματικού κτιρίου της Βασιλίσσης Σοφίας. Ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώστε.

Ως αρχηγός της οργάνωσης καταδικάστηκε ο κ.Γιωτόπουλος ο οποίος αρνηθηκε την κατηγορία τότε και εξακολουθεί να την αρνείται μέχρι σήμερα. Κάτι μάλλον περίεργο για αρχηγό.

Στην διάρκεια της δίκης, ο Δημήτρης Κουφοντίνος υπήρξε ο μόνος από τους κατηγορουμένους που επιχείρησε να παρουσιάσει ως πολιτική την δράση του ιδίου και της οργάνωσης 17Ν.

Ούτε τότε, ούτε μέσα από το βιβλίο του δεν μίλησε για τον υποτιθέμενο αρχηγό της οργάνωσης. Ούτε τον φωτογράφησε ούτε τον αθώωσε με τα λόγια και τις πράξεις του.

Ούτε κάποιο από τα μέλη της οργάνωσης έχουν μέχρι σήμερα συμπαρασταθεί στην απεργία πείνας που ξεκίνησε πριν 60 μέρες και συνεχίζει μέχρι σήμερα.

Ο ίδιος ο Κουφοντίνας στο βιβλίο του περιγράφει την πολιτική του διαδρομή μέσα από την μεταδικτατορική παρουσία του στην νεολαία του ΠΑΣΟΚ, κάποιες μαοϊκές οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς ως την στράτευσή του στην 17Ν λίγο μετά την εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ το 1981.

Για τον Κουφοντίνα η 17Ν υπήρξε “η Αριστερά του Μαρξ, του Λένιν και του Άρη”

. Αχ αυτός ο Άρης Βελουχιώτης! Πόσα άρρωστα ή ξεπουλημενα καθάρματα δεν έχουν ασελγήσει πάνω στο κουφάρι του; Πόσοι ΄και πόσοι δεν έχουν κρυφτεί πίσω από τον δικό του αξιοπρεπή θάνατο για να κρύψουν είτε την εγκληματική τους δράση είτε την σάπια ξεπουλημένη ζωή τους;

Αυτό που συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα με την υπόθεση του απεργού πείνας Δημήτρη Κουφοντίνα μου υπενθυμίζει το πόσο έγκαιρα την έκανα από την τελειωμένη χώρα.

Αν βρισκόμουν σήμερα εκεί δεν θα ήμουνα ούτε με τον “ήρωα” Κουφοντίνα, ούτε φυσικά με την κυβέρνηση των “άριστων” μαφιόζων του Κυριάκου Μητσοτάκη. Δεν θα ανήκα σε κανένα από τα γνωστά σιχαμένα -για διαφορετικούς το καθένα λόγους- στρατόπεδα και θα μου την έπεφταν όλοι.

Η Ελλάδα του 2021 είναι ίδια με την Ελλάδα της δεκαετίας του ’50. Είναι η χώρα που αναζητά με λύσσα, νεκρούς ήρωες και αποτρόπαια μιάσματα. Μια χώρα που διψά για αίμα και σπέρμα κάνοντας ευλαβικά τον σταυρό της!

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

Υ.Γ.1 Μακριά από την Αθήνα! Δηλητήριο! Όχι μονάχα στα λύματα, αλλά και στον αέρα.
Υ.Γ.2 Δέκα χρόνια μετά την χρεοκοπία της χώρας και υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που πιστεύουν ότι όλα θα αλλάξουν επαναλαμβάνοντας τα ίδια πράγματα.

(Φίλε Ηλία, το ενδιαφέρον για την 17Ν είναι τα άτομα που την ίδρυσαν και συμμετείχαν σε αυτήν την δεκαετία του ’70. Είναι προφανές -από τις ηλικίες αυτών που συνελήφθησαν- πως για αυτούς δεν γνωρίζουμε. Το αντάρτικο πόλης απέτυχε. Όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Γερμανία, την Ιταλία και αλλού. Ερυθρές Ταξιαρχίες, Φράξια “Κόκκινος Στρατός” ή Μπάαντερ-Μάινχοφ κλπ. Και οι κοινωνίες απέτυχαν. Αν με ρωτάς, σκέφτομαι πως οι κοινωνίες δεν αλλάζουν με όπλα αλλά με συνείδηση. Ναι, ακούγεται σαν αστείο σήμερα αυτό αλλά δεν βλέπω άλλο τρόπο. Θεωρώ λάθος τη συζήτηση που γίνεται σήμερα για την δράση της 17Ν. Η δίκη των μελών της 17Ν έγινε πριν από σχεδόν 20 χρόνια. Κατά την ταπεινή μου γνώμη -και την έγραψα καθαρά– δεν είναι δυνατόν να πεθάνει σήμερα σε ευρωπαϊκή χώρα κρατούμενος από απεργία πείνας. Όποιος κι αν είναι. Αυτό. Ηλία, μακριά από την Αθήνα. Πολύ τοξική. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.