Του προτεκτοράτου μου η σημαία έχει χρώμα γαλανό.

Φίλε Πιτσιρίκο,
βρισκόμαστε πλέον στην παραμονή της μεγάλης μέρας των εορτασμών για τα 200 χρόνια από το ξεκίνημα της επανάστασης. Βέβαια, ουσιαστικά θα γιορτάσει η αειθαλής Γιάννα Αγγελοπούλου, οι ευκατάστατοι και ανέμελοι φίλοι της και οι φίλοι μας οι Γάλλοι έμποροι όπλων, οι οποίοι και θα κάνουν επίδειξη των νέων μας αποκτημάτων που ακούνε στο όνομα Rafale.

Αξίζει να σημειωθεί πως ο πρόεδρος Μακρόν προσπαθεί να ξεπεράσει στην κούρσα του πιο επιτυχημένου αντιπροσώπου της γαλλικής πολεμικής βιομηχανίας, τον Νικολά Σαρκοζί -τον πυγμαίο σύντροφο της Καύλας Μπρούνι, που είχε πει ο Τζιμάκος-, ο οποίος υπήρξε και ο πιο επιτυχημένος στον συγκεκριμένο τομέα στη μεταπολεμική ιστορία του γαλλικού κράτους.

Τέλος, με στήθη φουσκωμένα από υπερηφάνεια θα παρακολουθήσουν τους λαμπρούς εορτασμούς και κάμποσα εκατομμύρια χαχόλων νεοελλήνων, από τις οθόνες τους. Στους καναπέδες τους και φυσικά μένοντας ασφαλείς από τον αόρατο εχθρό.

Στο πλαίσιο της -κρατικά και θεσμικά- συντεταγμένης εμμονής με το ιστορικό ψεύδος, η μέρα που ορίστηκε ως η έναρξη της επανάστασης έχει να κάνει με ένα πολύ όμορφο ομολογουμένως παραμυθάκι, που ξεπήδησε από τη φαντασία του αναξιόπιστου ιστορικού Φρανσουά Πουκεβίλ.

Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, το μοναστήρι της Αγίας Λαύρας, το λάβαρο της επανάστασης -ποιος δεν θυμάται τον Μακαριστό Χριστόδουλο να το κραδαίνει στη μεγάλη συγκέντρωση για τις ταυτότητες και ο οποίος αν ζούσε φυσικά και η χώρα μας δεν θα είχε περιπέσει σε αυτό το χάλι, όπως πιστεύει πλήθος συμπολιτών μας-, το βιβλικό πλήθος των 5.000 συγκεντρωμένων, οι προσευχές και η δοξολογία και φυσικά το σύνθημα «Ελευθερία ή Θάνατος» που δονούσε τις τριγύρω πλαγιές.

«Ολόκληρη η ιστορία μας και ολόκληρο το έθνος μας διαφυλάσσονται ευλαβικά στις λέξεις Θρησκεία, Ελευθερία και Πατρίδα», είναι τα χαρακτηριστικά λόγια του Γερμανού σύμφωνα πάντα με τον Πουκεβίλ.

Οι νεοέλληνες, βέβαια, φρόντισαν να αντικαταστήσουν την «Ελευθερία» και το έκαναν «Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια» το οποίο τους είναι πιο ταιριαστό και παραπέμπει και σε μία συγκεκριμένη οικογένεια εκλεκτών και αρίστων, η οποία οδηγεί τη χώρα στην εποχή της βαρβαρότητας.

Τα σέβη μου και τα φιλιά μου σε όλο τον ωραίο κόσμο του μπλογκ.

Νίκος. Πάτρα.

Υ.Γ.1 «Το Ελληνικόν Έθνος, δυνάμει της παρούσης πράξεως θέτει εκουσίως την Ιεράν Παρακαταθήκην της αυτού Ελευθερίας, Εθνικής Ανεξαρτησίας και της πολιτικής αυτού υπάρξεως υπό την μοναδικήν υπεράσπισιν της Μεγάλης Βρετανίας.»
Έγγραφο της ελληνικής αντιπροσωπείας στο Λονδίνο τον Σεπτέμβριο του 1825, όταν οι Έλληνες αναζητούσαν πολιτική και οικονομική βοήθεια από το εξωτερικό.

Υ.Γ.2 Στα όρια του κωμικού, αλλά σίγουρα πολύ ενδιαφέρουσα, είναι η καταγεγραμμένη ιστορία με την πριγκίπισσα Ντε Λίβεν, σύζυγο του Ρώσου πρέσβη στο Λονδίνο, η οποία μετέφερε στον Κάνινγκ τον Οκτώβριο του 1825 τη διάθεση για συνεργασία των δύο χωρών στο ζήτημα της Ελλάδος, με την τρομακτική αποκάλυψη ότι ο Ιμπραήμ σκόπευε να αντικαταστήσει τον πληθυσμό της Πελοποννήσου με Αιγυπτίους και άλλους μουσουλμάνους, αφού πρώτα μεταφέρει όλο τον γηγενή πληθυσμό ως σκλάβους στην Αιγυπτο. Ήταν αυτό που ανάγκασε τον Κάνινγκ να επέμβει πιο δραστικά, εν μέρει επειδή του προκάλεσε αποτροπιασμό το σχέδιο εκβαρβαρισμού του Ιμπραήμ, αλλά και επειδή δεν ήθελε η Ρωσία να αποκτήσει κυριαρχία στην ανατολική Μεσόγειο επεμβαίνοντας μόνη της.

Υ.Γ.3 Με αφορμή το κείμενο του Ηλία «Τσιμέντο να γίνει», να θυμίσω ότι ο Γιάννης Τσαρούχης είχε πει το αμίμητο «Πάω στο Λονδίνο να δω τα ελγίνεια πριν μας τα πάρει η Μελίνα…»
Φαντάσου, αγαπητέ Ηλία, τι θα έλεγε σήμερα ο Τσαρούχης για τη Μενδώνη…

Υ.Γ.4 Η τηλεκπαίδευση της 5χρονης κόρης μου τις τελευταίες μέρες είναι απόλαυση όσον αφορά την προσπάθεια χτισίματος εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης από το υπουργείο. Τίποτα δεν έχει αλλάξει από την εποχή που πήγαινα εγώ στο σχολείο. Λεπτομέρειες, ίσως, σε άλλο κείμενο ή podcast. Η φώτο που στέλνω όμως νομίζω λέει πολλά.

Υ.Γ.5 Τραγουδάκι πατριωτικό, ειδικά αφιερωμένο σε Ηλία, Δημήτρη Βερολινέζο, Κώστα από Άμστερνταμ και Άρη.

(Αγαπητέ Νίκο, η επέτειος των 200 χρόνων από την Επανάσταση του 1821 ήταν μια μεγάλη ευκαιρία να υπάρξει ένας ειλικρινής δημόσιος διάλογος για την Ιστορία του Νεοελληνικού Κράτους. Χάθηκε και αυτή η ευκαιρία. Επιμένουμε στους εθνικούς μύθους. Χρήσιμοι οι εθνικοί μύθοι, για να αποκτήσουν εθνική συνείδηση οι ανομοιογενείς πληθυσμοί της Ελλάδας του 19ου αιώνα, αλλά τι νόημα έχουν σήμερα; Παρακολουθώ κι εγώ την τηλεκπαίδευση αυτές τις μέρες. Έχει πολύ γέλιο να βλέπεις ένα πεντάχρονο να ακούει από την δασκάλα τους όλα αυτά για τους Έλληνες που είναι ο πιο γενναίος λαός στον κόσμο και τους κρίνους και τα περιστέρια και την 14χρονη Μαρία, αλλά, από την άλλη, είναι και θλιβερό. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.