Χαλασμένη κασέτα

Αγαπημένε μου Πιτσιρίκο, είπα να σου γράψω και πάλι τις βαθυστόχαστες σκέψεις μου για μια σειρά θεμάτων που απασχολούν την επικαιρότητα. Δεν έχω πολλή διάθεση για ανάλυση, οπότε είπα να το πάω τηλεγραφικά. Πάμε λοιπόν, ζούμε σε μια χώρα όπου:

Ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού βρίσκεται σε πορεία αποσύνθεσης σε ό,τι αφορά το οικονομικό κομμάτι και τις μελλοντικές προοπτικές για κάποια βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης.

Ένα ακόμα μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού βρίσκεται σε κοινωνική απομόνωση και ζει με το άγχος της ασθένειας, του προστίμου και της γενικευμένης αβεβαιότητας.

Το –στα όρια του υποτυπώδους- σύστημα υγείας καταρρέει, όχι κρεβάτια και προσωπικό δεν επαρκούν αλλά ούτε καν το οξυγόνο δεν φτάνει στα νοσοκομεία. Θεραπείες και διαγνωστική ρουτίνας έχουν σχεδόν εξ ολοκλήρου ανασταλεί και τα αποτελέσματα θα φανούν πολύ πιο σύντομα από αυτό που νομίζουμε.

Η καταστολή των δημοκρατικών ελευθεριών, των εργασιακών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι απροκάλυπτη. Η προπαγάνδα και η κρατική βία είναι ολοφάνερα στα επίπεδα απολυταρχικών καθεστώτων.

Ένα ανησυχητικά μεγάλο κομμάτι του κόσμου δείχνει να επικροτεί ανοιχτά τις πολιτικές αυτού του τύπου και ένα μεγαλύτερο, μεταξύ των οποίων και εγώ, έχει μάθει να ζει με αυτό, και απλά περιμένει στωικά την επερχόμενη επιδείνωση της συνολικής εικόνας.

Πουθενά δεν είναι πολύ διαφορετικά, αυτή είναι η νέα τάξη πραγμάτων. Διαβάζω κεντροαριστερού προσανατολισμού ηλεκτρονικό τύπο σε σουηδικά, ιταλικά και αγγλικά και η τελευταία είδηση από την Ελλάδα είναι ο χιονισμένος Παρθενώνας.

Όλοι έχουν τα δικά τους εσωτερικά προβλήματα να ασχοληθούν και δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή για το λίκνο του δυτικού πολιτισμού, την γενέτειρα της δημοκρατίας, της φιλοσοφίας, της -ιας γενικότερα.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση αποδεικνύεται ένα πραγματικό νεοφιλελεύθερο δημιούργημα που σαν τελικό σκοπό της έχει την ανατροπή των δημοκρατικών αξιών σε βάρος των οικονομικών συμφερόντων των ολίγων. Καμία απολύτως πολιτική υπόσταση παρά μόνο αναίρεση των εξουσιών των δημοκρατικά εκλεγμένων τοπικών κυβερνήσεων από διορισμένους από τις τράπεζες και τα υπόλοιπα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα γραφειοκράτες.

Κανένα πρόσωπο ή έστω προσωπείο που να θυμίζει προοδευτική κοινωνία με ανθρωπιστικές αξίες. Τα πάντα είναι αριθμοί, οικονομικά ισοζύγια σε βάρος του γενικού πληθυσμού και για το όφελος λίγων.

Έχουμε γυρίσει πρακτικά σχεδόν 80 χρόνια πίσω σε ό,τι αφορά τα πάντα, ή σχεδόν τα πάντα.

Καμία πραγματικά εναλλακτική ή καινοτόμος πρόταση δεν έχει κατατεθεί από τους διεκδικούντες την εξουσία. Η εμμονή σε αρχαϊκά πλέον δίπολα έχει γίνει μονόδρομος. Δεξιά ή αριστερά, Iσλάμ ή χριστιανισμός. Όπως έχω ξαναγράψει, έχουμε εκατό και πλέον χρόνια βομβαρδίσει τους καπιταλιστές, τους εθνικιστές και τους θρησκευόμενους με σοσιαλισμό, διεθνισμό και αθεΐα.

Κανένα απολύτως αποτέλεσμα. Όπως επίσης και καμία καινούργια πρόταση, κανένα μοντέλο κοινωνίας που να λαμβάνει υπόψη τα σύγχρονα δεδομένα. Εκεί εμείς, μαντρότοιχοι.

Κάποια στιγμή το σύστημα θα ξεπεράσει τα όρια της ίδιας του της ανοχής και η σύγκρουση θα έρθει. Το να κάνεις επανάσταση, όμως, είναι πολύ πιο απλό σε σχέση με το να έχεις ένα βιώσιμο σχέδιο για την επόμενη ημέρα.

Πολλές φορές θέτω στην ψυχοθεραπεία την εξής ερώτηση σε κάποιους ασθενείς μου, όταν μου λένε πως θέλουν να γίνουν όπως πριν: Θέλεις να ζήσεις ξανά την ζωή που σε έφερε στον ψυχίατρο;

Το να κάνουμε τα πράγματα ξανά όπως πριν θα μας οδηγήσει σε μια επανάληψη του κύκλου. Το ζητούμενο είναι να μην τα κάνουμε όπως πριν αλλά να τα αλλάξουμε τελείως. Αυτό όμως απαιτεί ηγέτες οι οποίοι θα έχουν να προτείνουν κάτι καινούργιο. Στα περισσότερα κράτη παρατηρώ πως ο κόσμος ενδιαφέρεται περισσότερο για το ποιος είναι υποψήφιος και όχι για το τι προτείνει.

Παραμένουμε στην αέναη αναζήτηση του καινούργιου πατερούλη, τιμονιέρη, φύρερ, μεσσία, αντί να αναζητήσουμε το καινούργιο κοινωνικό σύστημα που θα δώσει το επόμενο βήμα στην εξέλιξη του είδους.

Φοβόμαστε τελικά το καινούργιο και το ριζοσπαστικό, μας αρκούν τα κοινωνικά δίκτυα από τα οποία φωνάζουμε τους εξυπνακισμούς μας, το μίσος και την οργή μας, και αναπαράγουμε τους ιδεολογικούς ιδεομυρηκασμούς των περασμένων αιώνων.

Θυμίζουμε πλέον παλιό κασετόφωνο στο οποίο έχει χαλάσει το κουμπί του fast forward και δουλεύουν τα play και rewind.

Όπως όλα τα παλιά κασετόφωνα, για να μαθαίνουν οι καινούργιοι και να θυμούνται οι παλιοί, κάποια στιγμή στην μασάνε την αγαπημένη σου κασέτα.

Την βγάζεις, κοιτάς την ξεβιδώνεις, κοιτάς την τσαλακωμένη ταινία και αρχίζεις να την σιδερώνεις με την ελπίδα να ξαναπαίξει.

Την ξαναβάζεις μέσα και την τυλίγεις υπομονετικά με τον στυλό.

Φυσικά, η ποιότητα δεν είναι όπως πριν και το κασετόφωνο στην μασάει ξανά και ξανά, μέχρι που γίνεται άχρηστη.

Τότε, αντί να αποδεχθείς πως πρέπει να προχωρήσεις σε κάτι άλλο, πας και αντιγράφεις από τον κολλητό σου και, αν είσαι μερακλής, βάζεις την αντιγραμμένη μαγνητοταινία στο αυθεντικό περίβλημα. Να φαίνεται καινούργια.

Και πάμε ξανά, τα ίδια και τα ίδια.

Βαρέθηκα, πραγματικά βαρέθηκα, Πιτσιρίκο μου. Το μόνο που μου έχει μείνει να ευχαριστιέμαι είναι η αγάπη μου, και σου την στέλνω από την ερημιά του κόσμου.

Βασίλης

Υ.Γ. Πριν λίγες ημέρες, πέθανε ο Lou Ottens, ο εφευρέτης της κασέτας. Αυτού του μοναδικού μέσου ηχογράφησης και αναπαραγωγής της μουσικής, που ήλεγχε την σιλουέτα μου στην εφηβική ηλικία καθώς όλο το χαρτζιλίκι μου για φαγητό στο σχολείο πήγαινε εκεί. Ελαφρύ να είναι το χώμα που τον σκεπάζει, το κουτάκι που μας χάρισε επηρέασε τη ζωή μου όσο λίγα πράγματα στον κόσμο.

(Φίλε Βασίλη, εγώ να δεις πόσο βαρέθηκα. Θα το ακούς στα podcast. Αν και θα έχει πλάκα να ζήσουμε πάλι τα όσα ακολούθησαν την χρεοκοπία του 2010, γιατί έχω τα κείμενα γραμμένα από τότε και δεν θα χρειάζεται να γράφω. Πάντως, αισθάνομαι ευγνωμοσύνη προς το σύμπαν που βρίσκομαι εδώ στο νησί, κάτω από τον ουρανό και δίπλα στην θάλασσα. Βασίλη, σκέφτομαι τώρα πως δικαιώνομαι που δεν ήθελα ιδιοκτησίες και περιουσίες. Βλέπω ακόμα και αγαπημένους ανθρώπους παγιδευμένους στις ιδιοκτησίες τους, σε μια εποχή που αυτό που έχεις να σώσεις είναι η ψυχή σου. Βασίλη, είχα το μπλογκ μόλις τρεις μήνες τον Ιούλιο του 2005, όταν έγραψα πως θέλω το μαγιό μου και μια παραλία. Βασικά, την παραλία θέλω, το μαγιό μερικές φορές δεν είναι απαραίτητο. Η κασέτα έχει επιστρέψει, μουσικές δεν γράφονται. Δεν πειράζει, έχουμε τις παλιές. Μόνο Beatles και Χατζιδάκι να ακούς, σου φτάνουν για μια ζωή. Να είσαι καλά, Βασίλη. Την αγάπη μου. Και να τα πούμε.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.